HUWAG IPAGKAIT SA KANIYA ANG TAOS-PUSONG PAGDAKILA

1 Abril 2026 

Miyerkules Santo 

Isaias 50, 4-9a/Salmo 68/Mateo 26, 14-25 

Larawan: Simão Rodrigues (1560–1629), The Kiss of Judas (c. 16th century-17th century). Public Domain. 

Huwag magtitiwala nang basta-basta sa mga hindi kakilala. Ito ang madalas na ituro sa mga bata. Tiyak na naalala ng marami ang nasabing bilin. Katunayan, isa rin itong paalala para sa mga taong may sapat na gulang na. Sila rin ay pinaalalahanang mag-ingat, lalung-lalo na't maraming mapagsamantala sa kasalukuyang panahon. Maging ang mga may sapat na gulang ay kailangang paalalahanang maging maingat. Walang ligtas mula sa mga manloloko at mapagsamantala, lalung-lalo na sa kasalukuyan. 

Tuwing sasapit ang Miyerkules Santo taun-taon, buong kataimtimang pinagninilayan ng Inang Simbahan ang kaganapang itinampok at inilahad sa salaysay sa Ebanghelyo para sa nasabing araw. Nakipagsabwatan sa Sanedrin si Hudas Iskariote. Kahit na si Hudas Iskariote ay isa sa Labindalawa, ipinasiya pa rin niyang makipagkasabwatan sa mga kaaway ng Poong Jesus Nazareno. Si Hudas Iskariote ay pumayag na talikdan at ipagkanulo ang Poong Jesus Nazareno sa halaga ng 30 piraso ng pilak. Binaon niya sa limot ang tatlong taong nakasama niya ang Poong Jesus Nazareno bilang isa sa mga alagad at kaibigang Kaniyang inibig nang lubusan upang tulungan ang Kaniyang mga kaaway na dakpin Siya. 

Batid ng Nuestro Padre Jesus Nazareno na matutupad sa pamamagitan nito ang mga nasasaad tungkol sa ipinangakong Mesiyas at Manunubos sa Lumang Tipan, gaya na lamang ng mga salita sa propesiyang inilahad sa Unang Pagbasa. Pati na rin ang mga salita sa Salmong Tugunan ay nakatuon rin sa sasapitin ng ipinangakong Mesiyas at Manunubos. Subalit, kahit na alam Niyang kailangang mangyari ang mga ito nang sa gayon ay matupad ang mga propesiya tungkol sa Mesiyas na ipinangako sa Lumang Tipan, hindi ito nangangahulugang hindi Siya nasaktan sa ginawa ni Hudas Iskariote. 

Pinahalagahan ng Mahal na Poong Jesus Nazareno ang tatlong taong nakasama Niya si Hudas Iskariote. Iyon nga lamang, hindi pinahalagahan ni Hudas Iskariote ang mga taong nakasama niya ang Mahal na Poong Jesus Nazareno. Dahil dito, nasaktan nang lubos ang Mahal na Poong Jesus Nazareno. Hindi pa man naganap sa mga sandaling yaon ang pagkakanulo ni Hudas Iskariote sa Kaniya sa Halamanan ng Hetsemani, ang Kaniyang Kabanal-Banalang Puso ay puspos na ng matinding sakit. 

Lagi tayong pinahalagahan ng Panginoong Jesus Nazareno. Ito ang dahilan kung bakit ipinasiya Niyang iligtas tayo sa pamamagitan ng Krus at Muling Pagkabuhay. Bilang tugon, dapat lagi natin Siyang handugan ng taos-pusong pagdakila. Sa pamamagitan nito, ipinapahayag natin nang buong linaw na taos-puso ang ating pagpapahalaga sa Kaniya na unang nagpahalaga sa atin.

NARARAPAT SIYANG IPAGMALAKI AT DAKILAIN

31 Marso 2026 

Martes Santo  

Isaias 49, 1-6/Salmo 70/Juan 13, 21-33. 36-38

Larawan: Benjamin West (1738–1820), St. Peter Denying Christ (c. 1778). Royal Collection. Public Domain. 

Buong linaw na inihayag ng Mahal na Poong Jesus Nazareno sa Ebanghelyo kung ano ang gagawin ng dalawa sa mga apostol sa mga sandali ng Kaniyang pagpapakasakit. Ipagkakanulo Siya ni Hudas Iskariote sa Halamanan ng Hetsemani. Kasunod nito, ang hinirang at itinalaga Niya bilang unang Santo Papa ng Simbahang Kaniyang itinatag na walang iba kundi si Apostol San Pedro ay mapupuno ng takot na magiging dahilan kung bakit ang Mahal na Poong Jesus Nazareno ay tatlong ulit niyang ipagkakaila. 

Isinalungguhit nang buong linaw ang katotohanan tungkol sa paghahandog ng taos-pusong pagdakila sa Diyos. Mahirap maghandog ng taos-pusong pagdakila sa Diyos sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa, lalung-lalo na kung wala namang ibang gumagawa nito. Baka ito ang magiging dahilan kung bakit lalayuan at iiwasan tayo ng marami. Para sa marami, wala na ito sa uso. Sa halip na gawin ito, mas mainam pang huwag isabuhay ang pasiyang maghandog ng taos-pusong pagdakila sa Diyos. Kung ano ang uso at ginagawa ng marami sa lipunan, iyon na lamang ang dapat gawin. 

Hindi lingid sa Mahal na Poong Jesus Nazareno kung gaano kahirap maghandog ng taos-pusong pagdakila sa Diyos sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Ito ay dahil ang Mahal na Poong Jesus Nazareno ay naging tunay na tao nang sumapit ang panahong itinakda. Bilang tunay na tao, naranasan Niya kung gaano kahirap tuparin at sundin ang kalooban ng Amang nasa langit. 

Subalit, sa kabila ng mga hirap, sakit, at pagsubok sa buhay sa daigdig, naisagawa pa rin ng Poong Jesus Nazareno ang misyon at tungkuling ibinigay sa Kaniya ng Amang nasa langit. Ang kahanga-hangang kadakilaang taglay Niya bilang tunay na Diyos ay Kaniyang inihayag sa pamamagitan nito. Ginawa Niya pa rin ito, kahit na napakahirap gawin ito, dahil sa Kaniyang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa. 

Dapat lagi nating isabuhay ang ating pasiyang dakilain ang Diyos nang taos-puso. Sa pamamagitan nito, ang mga salita sa Salmong Tugunan ay lagi nating isinasabuhay. Gaya ng lingkod na itinampok at ipinakilala sa Unang Pagbasa, ang bawat isa sa atin ay gagamitin ng Diyos bilang Kaniyang mga instrumento sa paghahayag ng Kaniyang kahanga-hangang kadakilaan sa lahat. Ito ang nararapat na tugon sa Diyos na hindi nagdalawang-isip na ipamalas ang Kaniyang kahanga-hangang kadakilaan nang ang takdang panahon ay sumapit sa pamamagitan ng Poong Jesus Nazareno. 

Lagi nating dapat ipagmalaki ang Diyos sa pamamagitan ng palagiang paghahandog ng taos-pusong pagdakila sa Kaniyang Ngalan. Ito ang nararapat na gawin dahil ang bawat isa sa atin ay hindi Niya pinagkaitan ng Kaniyang kagandahang-loob, pag-ibig, habag, at awa na tunay ngang dakila. 

KINALULUGDAN NIYA ANG MGA DUMARAKILA SA KANIYA NANG TAOS-PUSO

30 Marso 2026 

Lunes Santo 

Isaias 42, 1-7/Salmo 26/Juan 12, 1-11 

Larawan: Szymon Czechowicz (1689–1775), The Entombment (c. 1747). National Museum in Kraków. CC0 1.0 Universal. 

Matapos ang Kaniyang mga paa ay pahiran ng mamahaling pabango ni Santa Maria na taga-Betania, ipinagtanggol ng Mahal na Poong Jesus Nazareno si Santa Maria na taga-Betania mula kay Hudas Iskariote na nagreklamo tungkol sa nasabing pabango sa pamamagitan ng mga salitang ito: "Ano't siya'y ginugulo ninyo? Pabayaan ninyong ilaan niya ito para sa paglilibing sa Akin" (Juan 12, 7). Ang Kaniyang pagtatanggol sa ginawa ni Santa Maria na taga-Betania para sa Kaniya noong mga sandaling yaon ay ang Kaniyang tugon sa nasabing Santa. Buong linaw Niyang inihayag na lubos Niyang kinalulugdan ang ginawa ni Santa Maria na taga-Betania. Hinandugan niya ng taos-pusong pagdakila ang Mahal na Poong Jesus Nazareno sa pamamagitan nito. Ito ang dahilan kung bakit nalugod ang Mahal na Poong Jesus Nazareno kay Santa Maria ng Betania. Nakita Niyang taos-puso ang pagdakila sa Kaniya ng nasabing Santa. 

Ipinapaalala sa atin na nalulugod ang Diyos sa mga dumarakila sa Kaniya nang taos-puso. Gaya ni Santa Maria na taga-Betania sa Ebanghelyo, ang Diyos ay dapat nating dakilain nang taos-puso. Magagawa natin ito sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Taos-pusong pagdakila sa Kaniyang Ngalan ang hinahanap Niya sa atin. Lubos na nalulugod ang Diyos sa sinumang maghandog nito sa Kaniya. 

Sa Unang Pagbasa, ang ipinangakong Mesiyas at Manunubos ay ipinakilala ng Diyos bilang pinakadakilang biyayang ipagkakaloob Niya sa Kaniyang bayan. Ang biyaya ng pagliligtas ng Diyos ay idudulot ng ipinangakong Mesiyas at Manunubos. Mahahayag ang kahanga-hangang kadakilaan ng Diyos sa pamamagitan Niya. Ipinakilala Siya ng mang-aawit sa Salmong Tugunan bilang tunay na tanglaw at kaligtasan dahil dito. 

Bilang tugon, ang Poong Jesus Nazareno ay lagi nating dapat dakilain nang taos-puso sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Pinatutunayan natin sa pamamagitan nito na tunay ngang bukal sa ating mga puso at loobin ang taimtim na debosyon at pamamanata sa Kaniya. Ito ang nararapat gawin. Lubos Niyang kalulugdan ang mga magpapasiyang dakilain Siya nang taos-puso. 

"VIVA POONG JESUS NAZARENO!"

29 Marso 2026 

Linggo ng Palaspas sa Pagpapakasakit ng Panginoon (A) 

Mateo 21, 1-11 (Prusisyon at Pagbabasbas sa mga Palaspas) 

Isaias 50, 4-7/Salmo 21/Filipos 2, 6-11/Mateo 26, 14-27, 66 (o kaya: 27, 11-54) 

Larawan: Workshop of Frans Francken the Younger (1581–1642),  Entry of Christ into Jerusalem (Mark 11:7-10; Luke 19:35-38; John 12:12-15) (c. Second Quarter of 17th Century). National Museum in Warsaw. Public Domain. 

Noong pumasok sa Herusalem ang Mahal na Poong Jesus Nazareno na nakasakay sa isang asno, sinalubong Siya ng mga taong nagwawagayway ng mga palaspas habang buong tuwa nilang isinigaw: "Osana sa Anak ni David!" (Mateo 21, 9). Dinakila Siya ng mga tao, gaya ng inilarawan nang buong linaw sa salaysay ng Kaniyang maringal na pagpasok sa Herusalem na itinampok at inilahad sa unang Ebanghelyo na inihayag sa unang bahagi ng pagdiriwang ng Banal na Misa para sa Linggo ng Palaspas na kung saan ang mga palaspas ay binabasbasan. 

Ang mga taong sumalubong sa Mahal na Poong Jesus Nazareno noong pumasok Siya sa Herusalem na nakasakay sa isang asno na dumakila sa Kaniya sa pamamagitan ng kanilang pagwawagayway ng mga palaspas habang sumisigaw ng papuri ay maaring ihalintulad sa mga nagdedebosyon, namimintuho, at namamanata sa Kaniya nang buong kataimtiman sa kasalukuyang panahon, lalung-lalo na yaong mga masisidhing tumutungo sa Simbahan ng Quiapo linggo-linggo. Noong pumasok sa Herusalem ang Mahal na Poong Jesus Nazareno na nakasakay sa isang asno, isinigaw nila nang may ligaya sa kanilang mga puso: "Osana sa Anak ni David!" Sa kasalukuyang panahon, sa pagsapit ng ikasiyam na araw ng Enero taun-taon, buong tuwang isinisigaw ng mga deboto ng Mahal na Poong Jesus Nazareno: "Viva Poong Jesus Nazareno! Viva!" 

Gaya ng mga taong sumalubong sa Mahal na Poong Jesus Nazareno na nakasakay sa isang asno noong araw na pumasok Siya sa Herusalem nang buong ringal, dinarakila ang Mahal na Poong Jesus Nazareno. Subalit, sa loob ng ilang araw, nag-iba ang mga sigaw ng mga tao nang makita ang Mahal na Poong Jesus Nazareno. Ang mga sigaw ng papuri at pasasalamat ay hindi nagtagal. Nang iharap Siya ni Poncio Pilato sa mga tao sa napakahabang salaysay ng pagpapakasakit at pagkamatay ng Mahal na Poong Jesus Nazareno na itinampok at inilahad sa ikalawang Ebanghelyo sa Banal na Misa para sa Linggo ng Palaspas, buong lakas nilang isinigaw: "Ipako sa Krus!" (Mateo 27, 22-23). Buong lakas nga rin nilang hiniling na palayain si Barrabas (Mateo 27, 21). 

Bagamat batid ng Poong Jesus Nazareno na kailangang mangyari ang mga ito, gaya ng buong linaw na ipinahayag sa propesiya sa Unang Pagbasa, nadurog pa rin nang lubusan ang Kaniyang Kabanal-Banalang Puso. Kahit na tinupad pa rin Niya ito bilang tanda ng Kaniyang taos-pusong pagtalima sa plano ng Amang nasa langit nang may kababaang-loob, gaya ng buong linaw na inilarawan sa pangaral ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa, hindi ito nangangahulugang hindi Siya lubusang nasaktan. Ito ang ipinahiwatig Niya noong ihayag Niya nang buong lakas mula sa Krus na Banal na pinagpakuan sa Kaniya ang mga salita sa awiting itinampok at inilahad sa Salmo: "Diyos Ko, Diyos Ko, bakit Mo Ako pinabayaan?" (Mateo 27, 46; Salmo 21, 2).

Pinakikiusapan tayo ng Inang Simbahan sa araw na ito. Hindi dapat manatili lamang sa loob ng Simbahan, lalung-lalo na ng Simbahan ng Quiapo, ang mga salitang buong ligaya nating sinisigaw bilang tanda ng ating pagpupugay, pagpupuri, at pasasalamat na walang iba kundi ang "Viva Poong Jesus Nazareno!" Bagkus, dapat isabuhay ang mga salitang ito. Sa pamamagitan nito, pinatutunayan nating tunay at taos-puso ang ating debosyon at pamamanata sa Poong Jesus Nazareno.

Hindi dapat manatiling sigaw ang mga salitang "Viva Poong Jesus Nazareno!" Dapat isabuhay ang mga salitang ito. Sa pamamagitan nito, dinarakila natin Siya nang taos-puso. Ito ang dapat nating gawin bilang mga deboto ng Poong Jesus Nazareno. 

BIYAYANG SUMASALAMIN SA KANIYANG KADAKILAAN

Pagninilay sa Pitong Huling Wika ng Mahal na Poong Jesus Nazareno 

Ikapito at Huling Wika (Lucas 23, 46): 

"Ama, sa mga Kamay Mo'y ipinagtatagubilin Ko ang Aking Espiritu." 

Larawan: Pompeo Batoni (1708–1787), La crocifissione (c. 1762). Public Domain.

Nakasentro sa pagiging sagrado ng buhay ang Ikapito at Huling Wika ni Kristo Hesus bago malagutan ng hininga sa Krus na Banal na pinagpakuan sa Kaniya. Isang biyaya mula sa Diyos ang buhay. Ang buhay ay hindi natin pag-aari. Bagkus, ito ay mula sa Diyos. Mga tagapangasiwa lamang tayo ng biyayang ito. Bagamat hindi tayo karapat-dapat sa biyayang ito, ipinasiya ng Diyos na ipahiram sa atin ang nasabing biyaya sa loob ng pansamantalang panahon (kahit na mukha itong mahaba para sa ilan). 

Kapag pumanaw ang isang tao, sinasabi nating binawian siya ng buhay. Hindi man ito napapansin ng marami, subalit, ipinapaalala natin sa isa't isa na may pinagmulan ang buhay ng bawat isa sa atin sa pamamagitan nito. Sa wakas ng ating pansamantalang pamamalagi at paglalakbay sa lupa, ang dakilang biyaya ng buhay na kusang-loob na ipinahiram sa atin ng Diyos ay isasauli natin sa Kaniya. Ang mga bagay na ipinahiram ay dapat isauli sa huli. 

Dahil ipinahiram sa atin ng Diyos ang biyaya ng buhay, dapat nating ilaan ang bawat sandali ng ating pansamantalang pamamalagi at paglalakbay sa lupa sa pag-aalay ng taos-pusong pagdakila sa Kaniyang Ngalan sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Nararapat lamang itong gawin bilang tugon sa Kaniyang pasiyang ipamalas at iparamdam sa atin ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa sa atin. Hindi Niya ipinagkait sa atin ang Kaniyang kabutihan. Kaya naman, hindi natin dapat ikahiyang ipagmalaki at ipakilala Siya sa lahat. Isabuhay natin ang ating pasiyang handugan Siya ng taos-pusong pagdakila. 

Hindi ipinagkait sa atin ng Diyos ang Kaniyang kabutihan. Ipinagkaloob Niya sa bawat isa sa atin ang dakilang biyaya ng Kaniyang pagliligtas sa pamamagitan ng Mahal na Poong Jesus Nazareno na Kaniyang Bugtong na Anak. Dahil dito, dapat nating ilaan ang bawat sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa lupa sa paghahandog ng taos-pusong pagdakila sa Kaniya. Gamitin natin ang biyaya ng buhay na kusang-loob na Kaniyang ipinahiram sa atin upang dakilain Siya nang taos-puso.

LUBOS TAYONG PINAHAHALAGAHAN NG DIYOS NA DAKILA

Pagninilay sa Pitong Huling Wika ng Mahal na Poong Jesus Nazareno 

Ikaanim na Wika (Juan 19, 30): 

"Naganap na." 

Larawan: Master of the Tiburtine Sibyl (fl. circa 1480–1495), Crucifixion (c.1485). Detroit Institute of Arts. Public Domain. 

Hindi sapilitan ang pagdating ng Poong Jesus Nazareno bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos. Kusang-loob Siyang dumating sa lupa upang gawin ito. Ang Kaniyang pasiyang dumating sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos ay tunay nga namang bukal sa Kaniyang puso at loobin. Tinupad Niya ang pangakong paulit-ulit na binitiwan ng Diyos sa pamamagitan ng mga propetang hinirang at itinalaga Niya sa Lumang Tipan sa pamamagitan ng Kaniyang kusang-loob na pagtupad sa misyon at tungkuling Kaniyang tinanggap bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos. 

Noong dumating Siya sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos, hindi Siya hinandugan ng lahat ng taos-pusong pagtanggap at pagdakila. Sa halip na handugan Siya ng taos-pusong pagtanggap at pagdakila, walang tigil na pagtatakwil at poot na tunay ngang napakatindi ang kanilang ibinigay at ipinaramdam sa Kaniya. Katunayan, ang Kaniyang buhay ay nalagay sa matinding panganib noong isa o dalawang taong gulang pa lamang Siya dahil ayaw ng noo'y hari na si Haring Herodes na mawala sa kaniya ang kaniyang trono at kapangyarihan. Dahil dito, kinailangan Siyang itakas ng Mahal na Birheng Maria at ni San Jose sa Ehipto. Hindi nawala ang mga panganib at banta noong lumaki Siya. Kinapootan Siya nang lubusan ng Kaniyang mga kaaway sa loob ng tatlong taon ng Kaniyang pagmiministeryo. Nagkasundo at nagkaisa sila sa pagbubuo ng mga plano upang ipapatay Siya. Ang kanilang plano ay natupad noong unang Biyernes Santo. Sa bundok ng Kalbaryo, si Jesus Nazareno ay ipinako sa Krus. Dahil dito, punung-puno sila ng tuwa at saya sa mga sandaling yaon. 

Bago pa man mangyari ang mga ito, alam na ng Mahal na Poong Jesus Nazareno na haharapin, dadanasin, at titiisin Niya ang mga ito kung pansamantala Niyang iiwanan ang Kaniyang kaharian sa langit upang dumating sa mundong ito bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos na magliligtas sa sangkatauhan. Kung tutuusin, ito ay isang sapat na dahilan upang manatili na lamang Siya sa langit. Maaari na lamang Niyang pabayaang mapahamak nang tuluyan ang sangkatauhan na nalugmok sa kasalanan upang hindi Siya magkaroon ng sakit ng ulo at katawan. 

Subalit, kahit na alam Niyang hindi Siya tatanggapin at dadakilain nang taos-puso ng mga taong ililigtas Niya, ipinasiya pa rin ni Jesus Nazareno na dumating sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Tagapagligtas. Para kay Jesus Nazareno, ang lahat ng tao ay napakahalaga. Mayroong saysay at halaga sa pagligtas sa sangkatauhan. Hindi Niya hangad na mapahamak nang tuluyan ang sangkatauhan. Kahit na nalugmok sila sa kasalanan, hindi nawala ang kanilang halaga sa paningin ni Jesus Nazareno. Ito ang dahilan kung bakit nabigkas Niya ang mga salitang "Naganap na!" (Juan 19, 30). 

Dahil sa Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa, ipinasiya ng ipinangakong Mesiyas at Manunubos na walang iba kundi ang Poong Jesus Nazareno na iligtas ang sangkatauhan. Sa pamamagitan nito, buong linaw Niyang inihayag na tayong lahat ay Kaniyang pinahahalagahan. Bilang tugon, tanggapin at dakilain natin Siya nang taos-puso. Isabuhay natin araw-araw ang ating taos-pusong pagtanggap at pagdakila sa Kaniya. 

DAKILANG PAG-IBIG ANG KANIYANG TUGON

Pagninilay sa Pitong Huling Wika ng Mahal na Poong Jesus Nazareno 

Ikalimang Wika (Juan 19, 28): 

"Nauuhaw Ako." 

Larawan: Wolfgang Krodel (circa 1500 – 1561), Crucifixion (c. 1535). Borys Voznytskyi Lviv National Art Gallery. Public Domain. 

Bukod sa pagiging tunay na Diyos, si Jesus Nazareno ay naging tunay na tao rin nang sumapit ang takdang panahon. Sa kabila ng Kaniyang pagiging Diyos, ipinasiya pa rin ni Jesus Nazareno na maging isang tunay na tao alang-alang sa atin. Hindi napilitang maging tunay na tao si Jesus Nazareno. Ang Kaniyang pasiyang gawin ito ay kusang-loob. Niyakap at tinanggap Niya ang mga katangian ng tao, maliban sa kasalanan. 

Ang Ikalimang Wika na binigkas ng Panginoong Jesus Nazareno habang nakabayubay sa Krus na Banal ay nakatuon sa Kaniyang pagiging tunay na tao. Katulad ng bawat isa sa atin, ang Panginoong Jesus Nazareno ay nakaranas rin ng pagkauhaw. Habang naghihingalo sa Krus na Banal na pinagpakuan sa Kaniya, inihayag Niya nang buong linaw na tunay rin Siyang tao. Bilang tunay na tao, nakaranas rin Siya ng pagkauhaw, gaya ng bawat isa sa atin. Sa kabila ng Kaniyang pagiging tunay na Diyos, ipinasiya pa rin Niyang magpasakop sa mga limitasyon at kahinaan ng tao upang tubusin mula sa kasalanan ang lahat ng tao sa lupa. Naging limitado at mahina Siya, ngunit hinding-hindi Siya nagkasala kailanman. 

Inilahad ni San Juan sa kaniyang salaysay ng pagpapakasakit at pagkamatay sa Krus na Banal ng Panginoong Jesus Nazareno ang konteksto sa likod ng Ikalimang Wikang binigkas Niya habang nakabayubay sa Krus. Sabi sa bahagi ng salaysay ng Mahal na Pasyon ng Panginoong Jesus Nazareno kung saan namutawi mula sa Kaniyang mga labi ang Kaniyang Ikalimang Wika mula sa Krus na Banal na alam Niyang "naganap na ang lahat ng bagay; at bilang katuparan ng Kasulatan ay sinabi Niya, 'Nauuhaw Ako!'" (Juan 19, 28). Tila isinasalungguhit ng Panginoong Jesus Nazareno nang buong linaw habang nakabayubay sa Krus na hindi nakakalimot sa mga pangakong binitiwan ang Diyos. Natupad sa pamamagitan Niya ang pangakong binitiwan ng Diyos nang paulit-ulit sa Lumang Tipan tungkol sa Mesiyas at Manunubos sa pamamagitan mismo ng Taong ipinako sa Krus na walang iba kundi ang Panginoong Jesus Nazareno. 

Matapos bigkasin ng Mahal na Poong Jesus Nazareno ang Kaniyang Ikalimang Wika, agad na binigyan Siya ng isang esponghang itinubog sa maasim na alak na ikinabit sa isang isopo (Juan 19, 29). Sa pamamagitan nito, natupad ang mga salitang ito tungkol sa ipinangakong Mesiyas at Manunubos na isusugo ng Diyos sa Kaniyang bayan: "Sa halip na pagkain, nang Ako'y magutom, ang dulot sa Aki'y mabagsik na lason. Suka at di tubig ang ipinainom" (Salmo 69, 21). Kahit na dumating Siya sa daigdig upang ang pangakong binitiwan ng Diyos sa Lumang Tipan ay tuparin, hindi Siya tumanggap ng taos-pusong pagdakila mula sa mga ililigtas Niya. 

Huwag nating limuting hindi naman kinailangan ng Mahal na Poong Jesus Nazareno na pumarito sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Tagapagligtas. Alam Niyang hindi Siya tatanggapin at dadakilain nang taos-puso ng Kaniyang mga ililigtas. Sa halip na taos-pusong pagtanggap at pagdakila, pagtatakwil, galit, at poot ang tinanggap Niya mula sa kanila. Kaya naman, mapapatanong na lamang tayo kung bakit pa rin Niya ito ginawa. Dapat nanatili na lamang Siya sa langit, yaman din lamang pagtatakwil ang Kaniyang tinanggap mula sa kanila. Pinabayaan na lamang Niya mapahamak ang tao dahil sa kanilang pagkalugmok sa kasalanan.

Kahit na alam Niyang hindi Siya tatanggapin at dadakilain nang taos-puso, ipinasiya pa rin ng Poong Jesus Nazareno na pumarito sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos dahil sa Kaniyang dakilang pag-ibig. Ito ang Kaniyang dakilang tugon sa lahat ng tao. Tunay nga Niyang iniibig, kinahahabagan, at kinaaawaan ang tanan.