TAOS-PUSONG PAGDAKILA ANG HANDOG NG MGA NAGPAPALAGANAP NG KANIYANG PAG-IBIG

11 Hunyo 2026 

Paggunita kay San Bernabe, apostol 

Huling Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

1 Hari 18, 41-46/Salmo 64/Mateo 5, 20-26 

Larawan: Corrado Giaquinto (1703–1766), Saint Margaret Mary Alacoque Contemplating the Sacred Heart of Jesus (c. 1765). Private Collection via Web Gallery of Art. Public Domain. 

Nakasentro sa pagpapalaganap ng dakilang pag-ibig ng Diyos ang mga Pagbasa. Sa pamamagitan ng pagpapalaganap ng dakilang pag-ibig ng Diyos, hinahandugan natin Siya ng dalisay at taos-pusong pagdakila. Ang mga nagpapalaganap ng dakilang pag-ibig ng Diyos ay nagpapakilala sa Kaniya sa lahat ng tao. Ipinagmamalaki nila Siya sa lahat ng tao nang buong galak. 

Inilahad ang mga naganap matapos ang tagumpay ng Diyos laban sa diyus-diyusang si Baal sa Bundok ng Carmelo sa salaysay na tampok sa Unang Pagbasa. Ang ulan ay pumatak matapos ang mahabang panahon. Niloob ng Diyos na matapos ang tatlong taon ng tagtuyot at taggutom matapos magbalik-loob sa Kaniya ang mga Israelitang nagkasala laban sa Kaniya sa pamamagitan ng pagsamba sa diyus-diyusang si Baal. Bilang tanda ng Kaniyang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa, niloob Niyang umulan sa buong lupain. Hindi Niya ipinagkakait sa mga nagbalik-loob sa Kaniya ang dakila Niyang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa. Sa Ebanghelyo, nangaral si Jesus Nazareno tungkol sa pagkakaroon ng dalisay at busilak na puso. Dinarakila ng mga may dalisay at busilak na puso at loobin ang Diyos dahil ipinapalaganap nila ang Kaniyang awa, habag, pag-ibig, at kagandahang-loob na tunay ngang dakila. 

Gaya ng inihayag ng mang-aawit sa Salmong Tugunan: "O Diyos, dapat Kang awitan, sa Sion ay papurihan" (Salmo 64, 2a). Dapat natin itong gawin araw-araw bilang mga Kristiyanong bumubuo sa Kaniyang Simbahang naglalakbay sa lupa. Magagawa natin ito sa bawat sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa lupa sa pamamagitan ng pagpapalaganap ng Kaniyang dakilang pag-ibig. 

Ang Diyos ay dinarakila ng sinumang nagpapalaganap ng Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa. Ito ang dapat nating gawin bilang mga bumubuo sa Simbahang itinatag mismo ng Poong Jesus Nazareno. 

ISA LAMANG ANG DIYOS NA DAKILA

10 Hunyo 2026 

Miyerkules ng Ika-10 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Ikawalong Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

1 Hari 18, 20-39/Salmo 15/Mateo 5, 17-19 

Larawan: Domenico Fetti (1589–), The Sacrifice of Elijah Before the Priests of Baal (c. Between 1621 and 1622). Royal Collection. Public Domain. 

Itinampok at inilahad ang mahabang salaysay ng pagtutuos nina Propeta Elias at ng mga propeta ng diyus-diyusang si Baal sa Bundok ng Carmelo sa Unang Pagbasa. Sa kabila ng haba ng salaysay ng nasabing kaganapan sa Lumang Tipan, isa lamang ang aral na isinasalungguhit nito nang buong linaw. Ang Panginoong Diyos lamang ay ang tunay na Diyos. Walang ibang tunay na diyos o bathala kundi ang Panginoon. Tanging Siya lamang ang dapat dakilain at sambahin ng lahat nang taos-puso. 

Marahil ay paulit-ulit na ipinapaalala sa atin ng Simbahan ang aral na ito. Subalit, ang aral na ito ay ang pinakamahalagang aral. Ang aral na ito ay hindi natin dapat limutin kailanman. Walang ibang tunay na diyos o bathala na dapat sambahin at dakilain ng lahat ng tao nang taos-puso kundi ang Panginoon. Kaya naman, laging ipinapaalala sa atin ng Simbahan ang aral na ito nang sa gayon ay hindi natin ito makalimutan. 

Buong linaw na inihayag ng Poong Jesus Nazareno sa Ebanghelyo na naparito Siya sa lupa upang tuparin ang Kautusan. Siya na nagbigay ng Kautusan sa Kaniyang hirang na lingkod na si Moises sa Bundok ng Sinai ay dumating sa lupa upang tuparin ang Kautusang tanging Siya mismo ang nagbigay. Mahahayag sa lahat ng tao sa lupa sa pamamagitan ng Kaniyang pagtupad sa Kautusan ang Kaniyang pagkakilanlan bilang tunay na Diyos. 

Nakasentro sa pagiging matulungin ng Diyos ang mga salita sa Salmong Tugunan. Sa bawat sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa daigdig, ang Diyos ay laging kasama natin. Hindi Niya tayo pababayaan. Kaya naman, mapalad tayo sapagkat ang tunay na Diyos ay hindi pabaya. Lagi Niya tayong sasamahan at tutulungan. 

Walang ibang diyos o bathala maliban sa Panginoong Diyos. Tanging Siya lamang ay ang tunay na Diyos. Lagi natin Siyang sambahin at dakilain nang taos-puso. 

ANG KALOOBAN NG ATING DINARAKILA

9 Hunyo 2026 

Martes ng Ika-10 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Ikapitong Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

1 Hari 17, 7-16/Salmo 4/Mateo 5, 13-16 

Larawan: Abraham van Dijck (1635/1636–1680), The Prophet Elijah with the Widow of Zarephath and her Son (c. Between 1650 and 1672). Statens Museum for Kunst. Public Domain. 

Nakasentro ang mga Pagbasa sa katotohanan tungkol sa kalooban ng Diyos. Walang sinuman sa daigdig ang makapagsasabing mayroon siyang kapangyarihan upang ang anumang kaniyang naisin at loobin ay mapangyarihin. Tanging ang Diyos lamang at wala nang iba pa ang mayroong kapangyarihang upang ang anumang Kaniyang nais, loobin, at hangarin ay mapangyayari. Ito ang aral na nais ipaalala ng Simbahan. 

Sa Unang Pagbasa, ang babaeng balo ay hindi naubusan ng harina. Nakapagluto ang babaeng balo mula sa Sarepta ng tinapay para sa kaniyang sarili, sa kaniyang anak, at kay propeta Elias. Isa lamang ang dahilan kung bakit - niloob ito ng Diyos. Kahit na sa unang tingin ay hindi sapat para sa tatlong tao ang harinang dala ng babaeng balo, niloob ng Diyos na magiging sapat para makapagluto ng tinapay para sa tatlong tao ang nasabing harina. Sa Ebanghelyo, inihayag ng Panginoong Jesus Nazareno na ang Kaniyang mga tagasunod ay ang asin at ilaw ng sanlibutan. Ito ay dahil niloob Niyang mangyari ito. Sa Salmong Tugunan, ang mang-aawit na tampok ay nagsumamo sa Diyos na loobin Niyang pasikatin sa Kaniyang mga lingkod ang Kaniyang liwanag. 

Isa lamang ang nais ipaalala ng Simbahan sa araw na ito. Ang lahat ng mga maganda, mabuti, at banal ay mapangyayari dahil sa kalooban ng Diyos. Patunay lamang ito na tanging Siya lamang ang pinakadakila. Kaya naman, walang sinuman ang dapat mag-ambisyong makipagkumpetensya sa Kaniya. Bagkus, dapat handugan Siya ng taos-pusong pagdakila dahil ito ang nararapat. 

HINDI PABAYA ANG ATING DINARAKILA

8 Hunyo 2026 

Lunes ng Ika-10 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Ikaanim na Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

1 Hari 17, 1-6/Salmo 120/Mateo 5, 1-12 

Larawan: Carl Joseph Begas, De Bergrede (c. 1820). Public Domain.

Ang taimtim na pagninilay ng Inang Simbahan para sa araw na ito ay nakasentro sa pagiging matulungin at mapagpala ng Diyos. Para sa Diyos, hindi dahilan upang hindi tulungan at pagpalain ang bawat isas sa atin Kaniyang kahanga-hangang kadakilaan. Wala namang dahilan ang Diyos upang tulungan at pagpalain ang bawat isa sa atin dahil mga aba lamang tayo sa Kaniyang paningin, kung tutuusin. Subalit, sa kabila ng Kaniyang kadakilaan, ipinasiya pa rin Niyang tulungan at pagpalain tayo. 

Itinampok at inilahad ang simula ng pangaral ng Poong Jesus Nazareno sa bundok sa salaysay na tampok sa Ebanghelyo. Naglaan si San Mateo ng tatlong buong kabanta upang ilahad ang mga pangaral ng Poong Jesus Nazareno sa bundok. Sa simula ng Kaniyang mga pangaral sa bundok, ang mga mapalad sa paningin ng Diyos ay buong linaw na inilarawan ng Poong Jesus Nazareno. Buong linaw rin Niyang inilarawan ang natatanging dahilan kung bakit ang mga taong Kaniyang inilarawan ay tunay ngang pinagpapala ng Diyos. Lagi silang tinutulungan ng Diyos. Dahil dito, ang mga taong ito ay mapapalad sa Kaniyang paningin. Mapapalad sila dahil lagi silang tinutulungan ng Diyos. Hindi nila isinasara ang kanilang mga puso at loobin sa Kaniya. 

Sa Unang Pagbasa, si Propeta Elias ay nagbitiw ng isang sumpa kay Haring Acab na tumalikod sa Diyos. Ani Elias, hindi uulan o magkakahamog hanggang sa sumapit ang panahong itinakda (1 Hari 17, 1). Hindi natakot si Propeta Elias kay Haring Acab dahil hindi siya pinababayaan ng Diyos. Lubos na nananalig si Propeta Elias na lagi siyang gagabayan, papatnubayan, tutulungan, at ipagsasanggalang ng Diyos na humirang at nagtalaga sa kaniya bilang propeta. Ang katotohanang ito ay isinalungguhit ng mang-aawit na tampok sa Salmong Tugunan. 

Buksan natin ang ating mga puso at loobin sa pagtulong ng Diyos. Sa pamamagitan ng pagbubukas ng ating mga sarili sa Kaniya, dinarakila natin Siya nang taos-puso. 

SA BANAL NA EUKARISTIYA, IPINAPAMALAS NG ATING DINARAKILA ANG KANIYANG KABUTIHAN

7 Hunyo 2026 

Dakilang Kapistahan ng Kabanal-Banalang Katawan at Dugo ng Panginoon (A) 

Ikalimang Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

Deuteronomio 8, 2-3. 14b-16a/Salmo 147/1 Corinto 10, 16-17/Juan 6, 51-58 

Larawan: Miguel Cabrera (1695–1768), Allegory of the Holy Eucharist (c. 1750). Colección Andrés Blaisten. Public Domain. 

"Purihin mo, Jerusalem, ang Panginoong butihin" (Salmo 147, 12a). Ang mga salitang ito mula sa Salmong Tugunan ay ang sentro ng taimtim na pagninilay ng Simbahang buong galak at ligayang nagbubunyi, dumarakila, nagpupuri, at sumasamba sa Poong Jesus Nazareno na nasa Banal na Eukaristiya. Lagi Siyang dumarating sa piling nating lahat na bumubuo sa Kaniyang Simbahang naglalakbay sa daigdig na ito sa anyo ng tinapay at alak sa Sakramento ng Banal na Eukaristiya. 

Ang Mahal na Poong Jesus Nazareno ay nagpakilala sa mga tao sa Ebanghelyo bilang tunay na pagkain at inuming nagbibigay-buhay. Sa Kaniyang presensya sa Banal na Eukaristiya nakasentro ang pangaral ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa. Isa lamang itong patunay na tunay ngang mapagpala, mabuti, maawain, mahabagin, at mapagmahal. Kahit na Siya ang pinakadakila sa lahat, ipinasiya pa rin Niyang ibigay sa atin ang buo Niyang sarili bilang pagkain at inuming nagbibigay-buhay. Hindi Niya ipinagdamot sa tanan ang buo Niyang sarili. Gaya ng ginawa ng Diyos sa salaysay sa Unang Pagbasa, ipinamalas at ipinadama Niya sa atin ang Kaniyang pag-ibig, biyaya, kabutihan, habag, at awa na tunay ngang dakila sa pamamagitan ng kusang-loob na pagbigay ng Kaniyang sarili sa Banal na Eukaristiya. 

Bilang tugon sa dakilang pag-ibig, kabutihan, biyaya, habag, at awang ipinamalas sa atin ng Panginoon, ang Nuestro Padre Jesus Nazareno, sa Banal na Eukaristiya, dapat ihandog natin ang nararapat sa Kaniya sa bawat oras at sandali ng ating paglalakbay sa daigdig na pansamantala lamang. Handugan natin Siya ng taos-pusong pagdakila. Lagi natin itong magagawa sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Samabahin, dakilain, at purihin Siya na nasa Banal na Eukaristiya magpakailanman. 

TIYAKING PARA SA HIGIT NA IKADARAKILA NG DIYOS ANG ATING MGA SALITA AT GAWA

6 Hunyo 2026 

Sabado ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Ikaapat na Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

2 Timoteo 4, 1-8/Salmo 70/Marcos 12, 38-44 

Larawan: Bowyer Bible Luke The widow’s mite. Published by Phidev74. Available under Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported.

Nakatuon sa paghahandog ng taos-pusong pagdakila sa Diyos ang mga Pagbasa. Ito ang dapat nating gawin bilang tugon sa Kaniya na nagpasiyang ibigin, kahabagan, at biyayaan tayo. Magagawa natin ito sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Ang higit na ikadarakila ng Kaniyang Ngalan ay dapat lagi nating isaisip sa bawat oras at sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa daigdig. Binyayaan, kinahabagan, at inibig Niya tayo nang taos-puso sa kabila ng ating pagiging mga makasalanan. Dapat lamang natin Siyang handugan ng taos-pusong pagdakila. 

Sa Ebanghelyo, itinampok ng Poong Jesus Nazareno, ang Diyos na nagkatawang-tao upang iligtas ang tao sa pamamagitan ng Kaniyang Krus at Muling Pagkabuhay, ang babaing balo na naghulog ng dalawang kusing sa Templo. Nakita Niya kung paanong ipinasiya ng nasabing babaing balo na dakilain ang Diyos nang taos-puso sa kabila ng kaniyang karukhaan. Hindi niya ipinagkait sa Diyos ang nararapat, kahit na isa siyang dukha. Kahit na walang matitira sa kaniya, handa niyang ihandog ang lahat sa Diyos para sa lalong ikaradakila ng Kaniyang Kabanal-Banalang Ngalan. 

Ito ang aral na isinalungguhit at ibinahagi ni Apostol San Pablo sa Unang Pagbasa. Sa kabila ng mga hirap, tukso, at pagsubok sa buhay sa lupa, ang Diyos ay dapat pa ring handugan ng taos-pusong pagdakila, gaano man kahirap itong gawin. Nakasentro rin sa aral na ito ang mga salita ng mang-aawit na tampok sa Salmong Tugunan. Huwag nating limuting dakilain ang Diyos nang taos-puso dahil ito ang nararapat na gawin. 

Lagi nating dapat dakilain ang Diyos sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa sa bawat oras at sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa daigdig. Anuman ang ating gawin at bigkasin, dapat nating tiyaking hinahandugan natin ang Diyos ng taos-pusong pagdakila sa pamamagitan ng mga iyon. 

NAGPAKUMBABA SA KABILA NG KANIYANG KADAKILAAN

5 Hunyo 2026 

Biyernes ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Ikatlong Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

2 Timoteo 3, 10-17/Salmo 118/Marcos 12, 35-37 

Larawan: Corrado Giaquinto (1703–1766), La Santisima Trinidad (c. 1754). Museo del Prado. Public Domain.

Ang ating dinarakila nang taos-puso bilang mga bumubuo sa Kaniyang Simbahan ay mayroong kababaang-loob. Ito ang katotohanang buong kataimtimang tinatalakay at pinagninilayan ng Simbahan sa araw na ito. Nais ng Simbahan na imulat tayong lahat sa kababaang-loob ng Diyos. Bagamat ang kadakilaan ng Diyos ay hindi mahihigitan o mapapantayan man lamang kailanman, ipinasiya pa rin Niyang maging mababang-loob. Kababaang-loob ang ipinasiya Niyang pairalin at ipamalas. 

Nakasentro sa kababaang-loob ng Diyos ang pangaral ng Poong Jesus Nazareno na itinampok at inilahad sa Ebanghelyo. Sa pamamagitan ng Poong Jesus Nazareno, ang tunay na Diyos ay napabilang sa angkan ni Haring David. Kahit na walang kapantay o katapat ang Diyos, ipinasiya pa rin Niyang maging anak ni Haring David na Kaniyang lingkod sa pamamagitan ng Poong Jesus Nazareno, ang ipinangakong Mesiyas. 

Inilarawan nang buong linaw sa Unang Pagbasa at sa Salmong Tugunan kung paano nating maisasabuhay ang ating pasiyang dakilain ang Diyos sa pamamagitan ng mga salita at gawa. Mamuhay nang may kababaang-loob. Ang Diyos ay nalulugod sa mga mababang-loob. Dinarakila Siya nang taos-puso ng mga mababang-loob. 

Kung ang Diyos ay mababang-loob, kailangan rin nating maging mababang-loob. Lagi nating hinahandugan ang Diyos ng taos-pusong pagdakila sa pamamagitan nito. Ang Diyos ay lubos na nasisiyahan sa taos-pusong pagdakila ng mga mababang-loob.