HINDI PABAYA ANG ATING DINARAKILA

8 Hunyo 2026 

Lunes ng Ika-10 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Ikaanim na Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

1 Hari 17, 1-6/Salmo 120/Mateo 5, 1-12 

Larawan: Carl Joseph Begas, De Bergrede (c. 1820). Public Domain.

Ang taimtim na pagninilay ng Inang Simbahan para sa araw na ito ay nakasentro sa pagiging matulungin at mapagpala ng Diyos. Para sa Diyos, hindi dahilan upang hindi tulungan at pagpalain ang bawat isas sa atin Kaniyang kahanga-hangang kadakilaan. Wala namang dahilan ang Diyos upang tulungan at pagpalain ang bawat isa sa atin dahil mga aba lamang tayo sa Kaniyang paningin, kung tutuusin. Subalit, sa kabila ng Kaniyang kadakilaan, ipinasiya pa rin Niyang tulungan at pagpalain tayo. 

Itinampok at inilahad ang simula ng pangaral ng Poong Jesus Nazareno sa bundok sa salaysay na tampok sa Ebanghelyo. Naglaan si San Mateo ng tatlong buong kabanta upang ilahad ang mga pangaral ng Poong Jesus Nazareno sa bundok. Sa simula ng Kaniyang mga pangaral sa bundok, ang mga mapalad sa paningin ng Diyos ay buong linaw na inilarawan ng Poong Jesus Nazareno. Buong linaw rin Niyang inilarawan ang natatanging dahilan kung bakit ang mga taong Kaniyang inilarawan ay tunay ngang pinagpapala ng Diyos. Lagi silang tinutulungan ng Diyos. Dahil dito, ang mga taong ito ay mapapalad sa Kaniyang paningin. Mapapalad sila dahil lagi silang tinutulungan ng Diyos. Hindi nila isinasara ang kanilang mga puso at loobin sa Kaniya. 

Sa Unang Pagbasa, si Propeta Elias ay nagbitiw ng isang sumpa kay Haring Acab na tumalikod sa Diyos. Ani Elias, hindi uulan o magkakahamog hanggang sa sumapit ang panahong itinakda (1 Hari 17, 1). Hindi natakot si Propeta Elias kay Haring Acab dahil hindi siya pinababayaan ng Diyos. Lubos na nananalig si Propeta Elias na lagi siyang gagabayan, papatnubayan, tutulungan, at ipagsasanggalang ng Diyos na humirang at nagtalaga sa kaniya bilang propeta. Ang katotohanang ito ay isinalungguhit ng mang-aawit na tampok sa Salmong Tugunan. 

Buksan natin ang ating mga puso at loobin sa pagtulong ng Diyos. Sa pamamagitan ng pagbubukas ng ating mga sarili sa Kaniya, dinarakila natin Siya nang taos-puso. 

SA BANAL NA EUKARISTIYA, IPINAPAMALAS NG ATING DINARAKILA ANG KANIYANG KABUTIHAN

7 Hunyo 2026 

Dakilang Kapistahan ng Kabanal-Banalang Katawan at Dugo ng Panginoon (A) 

Ikalimang Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

Deuteronomio 8, 2-3. 14b-16a/Salmo 147/1 Corinto 10, 16-17/Juan 6, 51-58 

Larawan: Miguel Cabrera (1695–1768), Allegory of the Holy Eucharist (c. 1750). Colección Andrés Blaisten. Public Domain. 

"Purihin mo, Jerusalem, ang Panginoong butihin" (Salmo 147, 12a). Ang mga salitang ito mula sa Salmong Tugunan ay ang sentro ng taimtim na pagninilay ng Simbahang buong galak at ligayang nagbubunyi, dumarakila, nagpupuri, at sumasamba sa Poong Jesus Nazareno na nasa Banal na Eukaristiya. Lagi Siyang dumarating sa piling nating lahat na bumubuo sa Kaniyang Simbahang naglalakbay sa daigdig na ito sa anyo ng tinapay at alak sa Sakramento ng Banal na Eukaristiya. 

Ang Mahal na Poong Jesus Nazareno ay nagpakilala sa mga tao sa Ebanghelyo bilang tunay na pagkain at inuming nagbibigay-buhay. Sa Kaniyang presensya sa Banal na Eukaristiya nakasentro ang pangaral ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa. Isa lamang itong patunay na tunay ngang mapagpala, mabuti, maawain, mahabagin, at mapagmahal. Kahit na Siya ang pinakadakila sa lahat, ipinasiya pa rin Niyang ibigay sa atin ang buo Niyang sarili bilang pagkain at inuming nagbibigay-buhay. Hindi Niya ipinagdamot sa tanan ang buo Niyang sarili. Gaya ng ginawa ng Diyos sa salaysay sa Unang Pagbasa, ipinamalas at ipinadama Niya sa atin ang Kaniyang pag-ibig, biyaya, kabutihan, habag, at awa na tunay ngang dakila sa pamamagitan ng kusang-loob na pagbigay ng Kaniyang sarili sa Banal na Eukaristiya. 

Bilang tugon sa dakilang pag-ibig, kabutihan, biyaya, habag, at awang ipinamalas sa atin ng Panginoon, ang Nuestro Padre Jesus Nazareno, sa Banal na Eukaristiya, dapat ihandog natin ang nararapat sa Kaniya sa bawat oras at sandali ng ating paglalakbay sa daigdig na pansamantala lamang. Handugan natin Siya ng taos-pusong pagdakila. Lagi natin itong magagawa sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Samabahin, dakilain, at purihin Siya na nasa Banal na Eukaristiya magpakailanman. 

TIYAKING PARA SA HIGIT NA IKADARAKILA NG DIYOS ANG ATING MGA SALITA AT GAWA

6 Hunyo 2026 

Sabado ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Ikaapat na Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

2 Timoteo 4, 1-8/Salmo 70/Marcos 12, 38-44 

Larawan: Bowyer Bible Luke The widow’s mite. Published by Phidev74. Available under Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported.

Nakatuon sa paghahandog ng taos-pusong pagdakila sa Diyos ang mga Pagbasa. Ito ang dapat nating gawin bilang tugon sa Kaniya na nagpasiyang ibigin, kahabagan, at biyayaan tayo. Magagawa natin ito sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Ang higit na ikadarakila ng Kaniyang Ngalan ay dapat lagi nating isaisip sa bawat oras at sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa daigdig. Binyayaan, kinahabagan, at inibig Niya tayo nang taos-puso sa kabila ng ating pagiging mga makasalanan. Dapat lamang natin Siyang handugan ng taos-pusong pagdakila. 

Sa Ebanghelyo, itinampok ng Poong Jesus Nazareno, ang Diyos na nagkatawang-tao upang iligtas ang tao sa pamamagitan ng Kaniyang Krus at Muling Pagkabuhay, ang babaing balo na naghulog ng dalawang kusing sa Templo. Nakita Niya kung paanong ipinasiya ng nasabing babaing balo na dakilain ang Diyos nang taos-puso sa kabila ng kaniyang karukhaan. Hindi niya ipinagkait sa Diyos ang nararapat, kahit na isa siyang dukha. Kahit na walang matitira sa kaniya, handa niyang ihandog ang lahat sa Diyos para sa lalong ikaradakila ng Kaniyang Kabanal-Banalang Ngalan. 

Ito ang aral na isinalungguhit at ibinahagi ni Apostol San Pablo sa Unang Pagbasa. Sa kabila ng mga hirap, tukso, at pagsubok sa buhay sa lupa, ang Diyos ay dapat pa ring handugan ng taos-pusong pagdakila, gaano man kahirap itong gawin. Nakasentro rin sa aral na ito ang mga salita ng mang-aawit na tampok sa Salmong Tugunan. Huwag nating limuting dakilain ang Diyos nang taos-puso dahil ito ang nararapat na gawin. 

Lagi nating dapat dakilain ang Diyos sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa sa bawat oras at sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa daigdig. Anuman ang ating gawin at bigkasin, dapat nating tiyaking hinahandugan natin ang Diyos ng taos-pusong pagdakila sa pamamagitan ng mga iyon. 

NAGPAKUMBABA SA KABILA NG KANIYANG KADAKILAAN

5 Hunyo 2026 

Biyernes ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Ikatlong Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

2 Timoteo 3, 10-17/Salmo 118/Marcos 12, 35-37 

Larawan: Corrado Giaquinto (1703–1766), La Santisima Trinidad (c. 1754). Museo del Prado. Public Domain.

Ang ating dinarakila nang taos-puso bilang mga bumubuo sa Kaniyang Simbahan ay mayroong kababaang-loob. Ito ang katotohanang buong kataimtimang tinatalakay at pinagninilayan ng Simbahan sa araw na ito. Nais ng Simbahan na imulat tayong lahat sa kababaang-loob ng Diyos. Bagamat ang kadakilaan ng Diyos ay hindi mahihigitan o mapapantayan man lamang kailanman, ipinasiya pa rin Niyang maging mababang-loob. Kababaang-loob ang ipinasiya Niyang pairalin at ipamalas. 

Nakasentro sa kababaang-loob ng Diyos ang pangaral ng Poong Jesus Nazareno na itinampok at inilahad sa Ebanghelyo. Sa pamamagitan ng Poong Jesus Nazareno, ang tunay na Diyos ay napabilang sa angkan ni Haring David. Kahit na walang kapantay o katapat ang Diyos, ipinasiya pa rin Niyang maging anak ni Haring David na Kaniyang lingkod sa pamamagitan ng Poong Jesus Nazareno, ang ipinangakong Mesiyas. 

Inilarawan nang buong linaw sa Unang Pagbasa at sa Salmong Tugunan kung paano nating maisasabuhay ang ating pasiyang dakilain ang Diyos sa pamamagitan ng mga salita at gawa. Mamuhay nang may kababaang-loob. Ang Diyos ay nalulugod sa mga mababang-loob. Dinarakila Siya nang taos-puso ng mga mababang-loob. 

Kung ang Diyos ay mababang-loob, kailangan rin nating maging mababang-loob. Lagi nating hinahandugan ang Diyos ng taos-pusong pagdakila sa pamamagitan nito. Ang Diyos ay lubos na nasisiyahan sa taos-pusong pagdakila ng mga mababang-loob. 

PUSPOS NG PAG-IBIG ANG PUSO NG DAKILANG POON

4 Hunyo 2026 

Huwebes ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Ikalawang Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

2 Timoteo 2, 8-15/Salmo 24/Marcos 12, 28b-34 

Larawan: Unknown Painter. Mystical Winepres from Lelów (c. 1647). National Museum in Krakow. Public Domain. 

Ang Diyos ay puspos ng pag-ibig. Ito ang katotohanang pinagtutuunan ng pansin at pinagninilayan ng Simbahan sa araw na ito. Katunayan, nakasentro ang mga Pagbasa sa nasabing katotohanan. Lubos na iniibig ng Diyos ang sangkatauhan. Dahil sa pag-ibig ng Diyos na tunay ngang dakila, tayong lahat ay iniligtas at pinalaya Niya mula sa kasalanan at kamatayan sa pamamagitan ng Mahal na Poong Jesus Nazareno. 

Inilarawan sa mga Pagbasa kung ano ang dapat nating gawin sa pag-ibig ng Diyos na kusang-loob Niyang ipinakita at ipinadama Niya sa atin araw-araw. Ang pangaral ng Mahal na Poong Jesus Nazareno sa Ebanghelyo ay nakasentro sa pinakamahalagang utos. Buong linaw Niyang ipinaliwanag kung paanong magkaugnay ang taos-pusong pag-ibig para sa Diyos at ang taos-pusong pag-ibig para sa kapwa-tao bilang tugon sa tanong ng isa sa mga eskriba sa Kaniya tungkol sa pinakamahalagang utos. Isang dalanging mula sa puso ang itinampok at inilahad sa Salmong Tugunan. Ang samo at hiling ng tampok na mang-aawit sa Salmong Tugunan ay matutunan ang mga utos at aral na itinuturo ng Diyos. Sa Unang Pagbasa, ipinaalala ni Apostol San Pablo kay San Timoteo ang halaga ng katapatan sa mga utos at loobin ng Diyos. 

Kung paano tayong inibig ng Mahal na Poong Jesus Nazareno nang taos-puso, dapat rin nating ibigin ang kapwa. Ang Kaniyang dakilang pag-ibig ay dapat nating ibahagi at ipalaganap. Sa pamamagitan ng pagbabahagi at pagpapalaganap ng dakilang pag-ibig ng Mahal na Poong Jesus Nazareno, dinarakila natin Siya nang taos-puso. 

DAKILAIN SIYA SA BAWAT SANDALI

3 Hunyo 2026 

Miyerkules ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Unang Araw ng Pagsisiyam sa Karangalan ng Mahal na Puso ni Jesus Nazareno 

2 Timoteo 1, 1-3. 6-12/Salmo 122/Marcos 12, 18-27 

Larawan: Sébastien Bourdon (1616–1671), Moses and the Burning Bush (c. Between 1616 and 1671). Hermitage Museum. Public Domain.

Hindi isa lamang ang buhay. Tiyak na ikagugulat ng marami ang katotohanang ito. Ito ay dahil paulit-ulit na ipinapaalala sa atin na minsan lamang nabubuhay ang tao. Oo, minsan lamang tayo mabubuhay sa daigdig. Subalit, hindi ito nangangahulugang ang buhay natin ay isa lamang. Mayroong buhay sa kabila. Kaya naman, kapag ang isang tao ay pumanaw, sinasabi nating "sumakabilang-buhay" na siya. Lingid man ito sa kaalaman ng marami, ating ipinapahiwatig na mayroong buhay kasunod ng buhay sa daigdig kapag ang terminong "sumakabilang-buhay" ay ginagamit natin. 

Ang katotohanang ito ay buong linaw na isinalungguhit ng Poong Jesus Nazareno sa salaysay na itinampok at inilahad sa Ebanghelyo. Ipinaliwanag Niya sa mga Saduseo na mayroong muling pagkabuhay sa salaysay na tampok sa Ebanghelyo. Sa Kaniyang paliwanag, binanggit ng Poong Jesus Nazareno kung paanong nagpakilala ang Diyos kay Moises noong una Siyang nagpakita sa Kaniyang lingkod na dakila sa Bundok ng Horeb: "Ako ang Diyos ni Abraham, ang Diyos ni Isaac, at ang Diyos ni Jacob" (Ehipto 3, 15; Marcos 12, 26). Hindi sa hukay magtatapos ang lahat. Oo, magtatapos rin ang buhay ng tao sa daigdig at ililibing sa hukay. Subalit, mayroong buhay sa kabila. 

Bilang mga deboto ng Poong Jesus Nazareno na naglalakbay sa daigdig na ito nang pansamantala lamang, ano ang dapat nating gawin? Paghandaan natin ang buhay na walang hanggan sa Kaniyang piling sa langit. Gaya ng inihayag sa Salmong Tugunan, ituon natin ang ating pansin sa Kaniya. Isentro natin ang ating buhay sa Kaniya. Lagi natin Siyang ipagmalaki, gaya ni Apostol San Pablo sa Unang Pagbasa. Isabuhay ang taos-pusong pasiyang ito sa bawat sandali ng ating paglalakbay sa daigdig. Kapag ito ang ipinasiya nating gawin, dinarakila natin Siya nang taos-puso. 

Ilaan natin ang bawat sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa daigdig sa paghahanda ng ating mga sarili para sa buhay na walang hanggan. Dakilain natin ang Mahal na Poong Jesus Nazareno na puspos ng dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa para sa tanan, na sinasagisag ng Kaniyang Kamahal-Mahalang Puso, sa bawat oras at sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa daigdig. 

ANG BANAL NA SANTATLO AY ANG TUNAY NA DIYOS NA DAPAT DAKILAIN

31 Mayo 2026

Dakilang Kapistahan ng Tatlong Persona sa Isang Diyos (A) 

Exodo 34, 4b-6. 8-9/Daniel 3/2 Corinto 13, 11-13/Juan 3, 16-18 

Larawan: Anonymous, Santísima Trinidad (c. Between 1600 and 1633). Museum of Fine Arts of Córdoba. Public Domain.

Hindi sumasamba sa tatlong magkaibang Diyos ang Simbahan. Isa lamang ang Diyos na taos-pusong sinasampalatayanan at sinasamba ng Simbahan. Sa Kaniya lamang inihahandog at iniuukol ng Simbahan ang taos-pusong pananalig, pananampalataya, papuri, pasasalamat, at pagsamba. Wala nang ibang tunay na bathala o diyos kundi tanging Siya lamang. Ang Simbahan ay laging dumarakila, sumasamba, naglilingkod, umiibig, tumatalima, nananalig, at sumasampalataya sa tunay na Diyos. Palagi itong ginagawa ng Simbahan dahil ito ang nararapat na gawin. 

Ang tunay na Diyos na taos-pusong sinasamba, dinarakila, pinaglilingkuran, iniibig, at sinasampalatayanan ng Simbahan ay mayroong Tatlong Persona. Magkaiba man ang Tatlong Personang ito sa Isa't Isa, ngunit ang Tatlong Personang ito ay iisa lamang sa pagiging Diyos na totoo. Oo, ang tunay na Diyos ay isa lamang. Subalit, ang tunay na Diyos na isa lamang ay mayroong Tatlong Persona. Kaya naman, sa tuwing ginagawa natin ang Tanda ng Krus, lagi nating sinasabi ay "Sa Ngalan ng Ama at ng Anak at ng Espiritu Santo." Hindi natin sinasabi "Sa mga Ngalan..." kundi "Sa Ngalan..." upang ang misteryo ng Tatlong Persona sa Isang Diyos ay isalungguhit nang buong linaw. 

Nakasentro sa dakilang misteryo ng Banal na Santatlo ang mga Pagbasa. Hindi Niya inililihim o ikinukubli ang Kaniyang sarili sa atin. Bagkus, nagpapakilala Siya sa atin sa pamamagitan ng dakilang misteryong ito. Sa Unang Pagbasa, ipinahayag ng Diyos na tunay nga Siyang maawain at mapagmahal noong bumaba Siya taglay ang Kaniyang kahanga-hangang kadakilaan sa Bundok ng Sinai. Ang dakilang misteryo ng maawain at mapagmahal na Diyos ay nahayag sa tanan nang buong linaw sa pamamagitan ng Banal na Santatlo - Ama, Anak, at Espiritu Santo. Ito ang dakilang misteryong buong linaw na binigyan ng pansin ni Apostol San Pablo sa kaniyang pangaral sa mga taga-Corinto na itinampok at inilahad sa Ikalawang Pagbasa. Tayong lahat ay naligtas mula sa kasalanan at kamatayan dahil niloob ito ng Banal na Santatlo, ang tunay na Diyos, gaya ng nasasaad sa Ebanghelyo. Kumilos ang Banal na Santatlo upang tubusin tayo dahil ang Banal na Santatlo, ang tunay na Diyos, ay maawain at mapagmahal.

Isinalungguhit sa mga salita sa Salmong Tugunan na hango mula sa papuring awitin ni Azarias (na kilala rin sa tawag na Abednego) kung ano ang nararapat na gawin. Ang Diyos ay dapat lamang handugan ng taos-pusong papuri, pagdakila, pasasalamat, at pagsamba. Nararapat lamang nating gawin ito sa bawat oras at sandali bilang tugon sa lahat ng mga kahanga-hangang bagay na Kaniyang ginawa para sa atin. 

Lagi nawa nating handugan ng taos-pusong pagdakila ang tunay na Diyos na tunay ngang maawain at mapagmahal walang iba kundi ang Banal na Santatlo. Ang bawat isa sa atin ay inibig at kinahabagan ng Banal na Santatlo. Kaya naman, bilang tugon at patunay ng ating taos-pusong pag-ibig para sa Banal na Santatlo, dakilain natin sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa ang Banal na Santatlo.