LUBOS TAYONG PINAHAHALAGAHAN NG DIYOS NA DAKILA

Pagninilay sa Pitong Huling Wika ng Mahal na Poong Jesus Nazareno 

Ikaanim na Wika (Juan 19, 30): 

"Naganap na." 

Larawan: Master of the Tiburtine Sibyl (fl. circa 1480–1495), Crucifixion (c.1485). Detroit Institute of Arts. Public Domain. 

Hindi sapilitan ang pagdating ng Poong Jesus Nazareno bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos. Kusang-loob Siyang dumating sa lupa upang gawin ito. Ang Kaniyang pasiyang dumating sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos ay tunay nga namang bukal sa Kaniyang puso at loobin. Tinupad Niya ang pangakong paulit-ulit na binitiwan ng Diyos sa pamamagitan ng mga propetang hinirang at itinalaga Niya sa Lumang Tipan sa pamamagitan ng Kaniyang kusang-loob na pagtupad sa misyon at tungkuling Kaniyang tinanggap bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos. 

Noong dumating Siya sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos, hindi Siya hinandugan ng lahat ng taos-pusong pagtanggap at pagdakila. Sa halip na handugan Siya ng taos-pusong pagtanggap at pagdakila, walang tigil na pagtatakwil at poot na tunay ngang napakatindi ang kanilang ibinigay at ipinaramdam sa Kaniya. Katunayan, ang Kaniyang buhay ay nalagay sa matinding panganib noong isa o dalawang taong gulang pa lamang Siya dahil ayaw ng noo'y hari na si Haring Herodes na mawala sa kaniya ang kaniyang trono at kapangyarihan. Dahil dito, kinailangan Siyang itakas ng Mahal na Birheng Maria at ni San Jose sa Ehipto. Hindi nawala ang mga panganib at banta noong lumaki Siya. Kinapootan Siya nang lubusan ng Kaniyang mga kaaway sa loob ng tatlong taon ng Kaniyang pagmiministeryo. Nagkasundo at nagkaisa sila sa pagbubuo ng mga plano upang ipapatay Siya. Ang kanilang plano ay natupad noong unang Biyernes Santo. Sa bundok ng Kalbaryo, si Jesus Nazareno ay ipinako sa Krus. Dahil dito, punung-puno sila ng tuwa at saya sa mga sandaling yaon. 

Bago pa man mangyari ang mga ito, alam na ng Mahal na Poong Jesus Nazareno na haharapin, dadanasin, at titiisin Niya ang mga ito kung pansamantala Niyang iiwanan ang Kaniyang kaharian sa langit upang dumating sa mundong ito bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos na magliligtas sa sangkatauhan. Kung tutuusin, ito ay isang sapat na dahilan upang manatili na lamang Siya sa langit. Maaari na lamang Niyang pabayaang mapahamak nang tuluyan ang sangkatauhan na nalugmok sa kasalanan upang hindi Siya magkaroon ng sakit ng ulo at katawan. 

Subalit, kahit na alam Niyang hindi Siya tatanggapin at dadakilain nang taos-puso ng mga taong ililigtas Niya, ipinasiya pa rin ni Jesus Nazareno na dumating sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Tagapagligtas. Para kay Jesus Nazareno, ang lahat ng tao ay napakahalaga. Mayroong saysay at halaga sa pagligtas sa sangkatauhan. Hindi Niya hangad na mapahamak nang tuluyan ang sangkatauhan. Kahit na nalugmok sila sa kasalanan, hindi nawala ang kanilang halaga sa paningin ni Jesus Nazareno. Ito ang dahilan kung bakit nabigkas Niya ang mga salitang "Naganap na!" (Juan 19, 30). 

Dahil sa Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa, ipinasiya ng ipinangakong Mesiyas at Manunubos na walang iba kundi ang Poong Jesus Nazareno na iligtas ang sangkatauhan. Sa pamamagitan nito, buong linaw Niyang inihayag na tayong lahat ay Kaniyang pinahahalagahan. Bilang tugon, tanggapin at dakilain natin Siya nang taos-puso. Isabuhay natin araw-araw ang ating taos-pusong pagtanggap at pagdakila sa Kaniya. 

DAKILANG PAG-IBIG ANG KANIYANG TUGON

Pagninilay sa Pitong Huling Wika ng Mahal na Poong Jesus Nazareno 

Ikalimang Wika (Juan 19, 28): 

"Nauuhaw Ako." 

Larawan: Wolfgang Krodel (circa 1500 – 1561), Crucifixion (c. 1535). Borys Voznytskyi Lviv National Art Gallery. Public Domain. 

Bukod sa pagiging tunay na Diyos, si Jesus Nazareno ay naging tunay na tao rin nang sumapit ang takdang panahon. Sa kabila ng Kaniyang pagiging Diyos, ipinasiya pa rin ni Jesus Nazareno na maging isang tunay na tao alang-alang sa atin. Hindi napilitang maging tunay na tao si Jesus Nazareno. Ang Kaniyang pasiyang gawin ito ay kusang-loob. Niyakap at tinanggap Niya ang mga katangian ng tao, maliban sa kasalanan. 

Ang Ikalimang Wika na binigkas ng Panginoong Jesus Nazareno habang nakabayubay sa Krus na Banal ay nakatuon sa Kaniyang pagiging tunay na tao. Katulad ng bawat isa sa atin, ang Panginoong Jesus Nazareno ay nakaranas rin ng pagkauhaw. Habang naghihingalo sa Krus na Banal na pinagpakuan sa Kaniya, inihayag Niya nang buong linaw na tunay rin Siyang tao. Bilang tunay na tao, nakaranas rin Siya ng pagkauhaw, gaya ng bawat isa sa atin. Sa kabila ng Kaniyang pagiging tunay na Diyos, ipinasiya pa rin Niyang magpasakop sa mga limitasyon at kahinaan ng tao upang tubusin mula sa kasalanan ang lahat ng tao sa lupa. Naging limitado at mahina Siya, ngunit hinding-hindi Siya nagkasala kailanman. 

Inilahad ni San Juan sa kaniyang salaysay ng pagpapakasakit at pagkamatay sa Krus na Banal ng Panginoong Jesus Nazareno ang konteksto sa likod ng Ikalimang Wikang binigkas Niya habang nakabayubay sa Krus. Sabi sa bahagi ng salaysay ng Mahal na Pasyon ng Panginoong Jesus Nazareno kung saan namutawi mula sa Kaniyang mga labi ang Kaniyang Ikalimang Wika mula sa Krus na Banal na alam Niyang "naganap na ang lahat ng bagay; at bilang katuparan ng Kasulatan ay sinabi Niya, 'Nauuhaw Ako!'" (Juan 19, 28). Tila isinasalungguhit ng Panginoong Jesus Nazareno nang buong linaw habang nakabayubay sa Krus na hindi nakakalimot sa mga pangakong binitiwan ang Diyos. Natupad sa pamamagitan Niya ang pangakong binitiwan ng Diyos nang paulit-ulit sa Lumang Tipan tungkol sa Mesiyas at Manunubos sa pamamagitan mismo ng Taong ipinako sa Krus na walang iba kundi ang Panginoong Jesus Nazareno. 

Matapos bigkasin ng Mahal na Poong Jesus Nazareno ang Kaniyang Ikalimang Wika, agad na binigyan Siya ng isang esponghang itinubog sa maasim na alak na ikinabit sa isang isopo (Juan 19, 29). Sa pamamagitan nito, natupad ang mga salitang ito tungkol sa ipinangakong Mesiyas at Manunubos na isusugo ng Diyos sa Kaniyang bayan: "Sa halip na pagkain, nang Ako'y magutom, ang dulot sa Aki'y mabagsik na lason. Suka at di tubig ang ipinainom" (Salmo 69, 21). Kahit na dumating Siya sa daigdig upang ang pangakong binitiwan ng Diyos sa Lumang Tipan ay tuparin, hindi Siya tumanggap ng taos-pusong pagdakila mula sa mga ililigtas Niya. 

Huwag nating limuting hindi naman kinailangan ng Mahal na Poong Jesus Nazareno na pumarito sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Tagapagligtas. Alam Niyang hindi Siya tatanggapin at dadakilain nang taos-puso ng Kaniyang mga ililigtas. Sa halip na taos-pusong pagtanggap at pagdakila, pagtatakwil, galit, at poot ang tinanggap Niya mula sa kanila. Kaya naman, mapapatanong na lamang tayo kung bakit pa rin Niya ito ginawa. Dapat nanatili na lamang Siya sa langit, yaman din lamang pagtatakwil ang Kaniyang tinanggap mula sa kanila. Pinabayaan na lamang Niya mapahamak ang tao dahil sa kanilang pagkalugmok sa kasalanan.

Kahit na alam Niyang hindi Siya tatanggapin at dadakilain nang taos-puso, ipinasiya pa rin ng Poong Jesus Nazareno na pumarito sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos dahil sa Kaniyang dakilang pag-ibig. Ito ang Kaniyang dakilang tugon sa lahat ng tao. Tunay nga Niyang iniibig, kinahahabagan, at kinaaawaan ang tanan.

TUNAY NGANG DAKILA ANG KANIYANG PAG-IBIG

Pagninilay sa Pitong Huling Wika ng Mahal na Poong Jesus Nazareno 

Ikaapat na Wika (Mateo 27, 46; Marcos 15, 34): 

"Diyos Ko, Diyos Ko, bakit Mo Ako pinabayaan?" 

Larawan: Jusepe de Ribera (1591–1652), Christ Crucified (c. 1643). Álava Foral Council. Public Domain. 

Habang nakabayubay sa Krus na Banal, ipinakilala ng Nuestro Padre Jesus Nazareno ang Kaniyang sarili sa pamamagitan ng Kaniyang Ikaapat na Wika. Ang mga salita sa simula ng ika-22 kabanata ng aklat ng mga Salmo ay Kaniyang binigkas sa sandaling ito. Bukod sa pagiging isang panalangin sa panahon ng pagdurusa, isa ring propesiya tungkol sa ipinangakong Mesiyas at Manunubos ang nasabing kabanata ng aklat ng mga Salmo. Inilarawan nang buong linaw sa kabanatang ito ng aklat ng mga Salmo kung ano ang mangyayari sa mga huling sandali ng buhay ng ipinangakong Mesiyas.

Nasasaad sa isa sa mga taludtod ng Salmong yaon: "Pinaghati-hati nila ang damit Ko sa katawan, ang hinubad na tunika'y dinaan sa sapalaran" (22, 19). Ang mga salitang ito ay natupad noong unang Biyernes Santo. Habang nakapako si Jesus Nazareno sa Krus na Banal, ang Kaniyang damit ay pinaghati-hati at pinagsapalaran ang Kaniyang tunika (Juan 19, 23-24). Maraming iba pang inilarawan sa Salmong ito na natupad sa bundok ng Kalbaryo noong unang Biyernes Santo. Isa lamang itong patunay na ang Mesiyas at Manunubos na ipinangako ay walang iba kundi si Jesus Nazareno mismo. 

Batid ng Poong Jesus Nazareno na mangyayari ang lahat ng ito sa Kaniya kung ang planong pagligtas sa sangkatauhan ay Kaniyang ipinasiyang ituloy. Kahit na pumarito Siya sa daigdig upang ang pangakong binitiwan ng Diyos sa Lumang Tipan ay tuparin, hindi Siya tatanggapin ng tanan. Sa halip na taos-pusong pagdakila, pagtatakwil ang tinanggap Niya sa mga tao. Tinuloy pa rin Niya ito, kahit na alam Niya ang mga ito. Isa lamang ang dahilan kung bakit - tunay nga Niya tayong iniibig. 

Kahit na alam ng Panginoong Jesus Nazareno na hindi Siya tatanggapin at dadakilain ng mga taong tutubusin Niya, ipinasiya pa rin Niyang ituloy ang pagsasakatuparan ng planong ito. Pinatunayan Niya sa pamamagitan nito na tunay nga Niya tayong iniibig. Dahil sa Kaniyang dakilang pag-ibig, ipinasiya Niyang maging Kordero ng Diyos. 

HINDI DINAAN SA MGA SALITA LAMANG ANG KANIYANG PAGDAKILA SA DIYOS

Pagninilay sa Pitong Huling Wika ng Mahal na Poong Jesus Nazareno 

Ikatlong Wika (Juan 19, 25-27): 

"Ginang, narito ang iyong Anak . . . Narito ang iyong Ina." 

Larawan: Attributed to Virginia Vezzi (1600–1638), Crucifixion (c. Between 1620 and 1626). Matthiesen Gallery. Public Domain.

Ang Ikatlong Wika ng Mahal na Poong Jesus Nazareno habang nakabayubay sa Krus na Banal ay Kaniyang binigkas nang makita Niya ang Mahal na Birheng Maria at ang kumatawan sa Kaniyang Simbahan sa mga sandaling yaon na walang iba kundi ang minamahal na alagad na si Apostol San Juan. Sa pamamagitan ng Kaniyang Ikatlong Wika, naging bahagi ng pamilya ng Mahal na Poong Jesus Nazareno ang Simbahang tanging Siya mismo ang nagtatag. Bilang bahagi ng Kaniyang pamilya, ang Mahal na Poong Jesus Nazareno ay lagi nating hinahandugan ng taos-pusong pagdakila. 

Huwaran ng taos-pusong pagdakila sa Diyos ang Mahal na Birheng Maria. Sa bawat sandali ng kaniyang buhay sa lupa, lagi niyang piniling dakilain ang Diyos. Lagi niyang isinabuhay ang kaniyang "Fiat" o "Oo" sa kalooban ng Diyos. Ang kaniyang "Fiat" na una niyang binigkas noong magpakita sa kaniya sa kaniyang tahanan sa Nazaret ang Arkanghel na si San Gabriel upang ang magandang balita tungkol sa pagkahirang at pagtalaga sa kaniya ng Diyos bilang Ina ng Poong Jesus Nazareno, ang ipinangakong Mesiyas at Manunubos, ay iparating sa kaniya, ay palagi niyang isinabuhay. Kahit na napakahirap itong gawin, ipinasiya niyang laging dakilain ang Diyos nang taos-puso. 

Itinuturo sa atin ng Mahal na Birheng Maria na hindi sapat ang mga salita lamang sa paghahandog ng taos-pusong pagdakila sa Diyos. Bagkus, lagi itong dapat isabuhay sa bawat sandali ng ating paglalakbay sa lupa. Pinaghahandaan natin ang buhay na walang hanggan sa piling ng Diyos sa langit sa pamamagitan nito. Dakilain natin ang Diyos taglay sa ating mga puso at loobin ang katapatang dalisay sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa habang pansamantala nating nilalakbay ang daigdig na ito. Hindi tayo dapat mag-aksaya ng panahon upang ipagpaliban ang pagsasabuhay nito. 

Kasama natin sa paghahandog ng taos-pusong pagdakila sa Diyos sa bawat sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa lupa ang Mahal na Birheng Maria. Lagi niya tayong tinutulungang isabuhay ang pasiyang ito. Ito ang natatanging dahilan kung bakit ipinasiya ng Poong Jesus Nazareno na ipagkaloob sa atin ang Mahal na Birheng Maria upang maging Ina rin natin. Ganyan tayo ka-mahal ng Poong Jesus Nazareno. 

BIYAYANG KALOOB SA MGA DUMARAKILA SA KANIYA NANG TAOS-PUSO

Pagninilay sa Pitong Huling Wika ng Mahal na Poong Jesus Nazareno 

Ikalawang Wika (Lucas 23, 43): 

"Sinasabi Ko sa iyo: Ngayon di'y isasama Kita sa Paraiso." 

Larawan: Titian (1490–1576), Christ and the Good Thief (c. 1566). Pinacoteca Nazionale di Bologna. Public Domain.

Mula noong dinakip Siya sa Halamanan ng Hetsemani, ang Poong Jesus Nazareno ay tumanggap ng maraming masasakit na salita. Walang tigil Siyang nilait at kinutya ng Kaniyang mga kaaway. Ang mga hirap, sakit, at pagdurusang Kaniyang binata noong unang Biyernes Santo ay hindi lamang pisikal. Bagkus, nagbata rin Siya ng emosyonal na mga hirap, sakit, at pagdurusa noong araw na yaon. Ito ay dulot ng walang tigil na panlalait at pangugutya ng Kaniyang mga kaaway. 

Lubos na nasaktan ang Poong Jesus Nazareno noong unang Biyernes Santo. Bukod sa pisikal na pagpapakasakit at pagdurusang binata Niya mula noong dinakip Siya sa Halamanan ng Hetsemani, nagbata rin Siya ng emosyonal na pagdurusa. Tunay nga namang durog na durog sa mga sandaling yaon ang Poong Jesus Nazareno. Kahit na pawang kabutihan at kabanalan lamang ang Kaniyang mga ginawa, itinakwil Siya ng tanan. Walang tigil ang panlalait at pangungutya ng Kaniyang mga kaaway. 

Subalit, habang naghihingalo Siya sa Krus na Banal na pinagpakuan sa Kaniya noong unang Biyernes Santo, nagkaroon ng isang sandaling naibsan ang lahat ng mga hirap at pagdurusang Kaniyang binabata. Kahit saglit lamang iyon, nakaranas ng aliw ang Poong Jesus Nazareno habang nakabayubay sa Krus na Banal. Dala ito ng taimtim at taos-pusong pagtitika ng salaring kilala sa tradisyon sa pangalang Dimas. 

Noong hiniling ni Dimas sa Mahal na Poong Jesus Nazareno na isama siya sa langit, agad siyang pinagbigyan ng Mahal na Poong Jesus Nazareno. Ang dakilang biyaya ng buhay na walang hanggan ay hindi Niya ipinagkait kay Dimas. Ito ang Kaniyang tugon kay Dimas. Dahil ipinasiya ni Dimas na dakilain nang taos-puso ang Mahal na Poong Jesus Nazareno sa pamamagitan ng kaniyang taos-pusong pagtitika, ipinagkaloob sa salaring si Dimas ang biyaya ng buhay na walang hanggan sa langit. 

Gaya ni Dimas, mayroon tayong pagkakataong makapiling si Jesus Nazareno sa langit kung saan Siya naghahari magpakailanman. Lagi nating dakilain Siya nang taos-puso sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Kinalulugdan Niya nang lubos ang mga dumarakila sa Kaniya nang may taos-pusong katapatan hanggang sa huli. Sa bawat oras at sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa lupa, lagi natin Siyang piliin. Ihandog natin sa Kaniya ang nararapat, katulad ng ginawa ni Dimas. 

ANG KANIYANG KAHANGA-HANGANG KADAKILAAN

Pagninilay sa Pitong Huling Wika ng Mahal na Poong Jesus Nazareno

Unang Wika (Lucas 23, 34): 

"Ama, patawarin Mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa." 

Larawan: Antonio de Torres, The Elevation of the Cross (c. 1718). Los Angeles County Museum of Art. Public Domain. 

Nang dumating Siya sa daigdig, ang Poong Jesus Nazareno ay hindi nakatanggap ng taos-pusong pagdakila. Sa kabila ng kadakilaan Niyang tunay ngang kahanga-hanga, hindi Siya dinakila nang taos-puso ng mga tao. Kahit na naparito Siya sa lupa bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos, walang naghandog ng taos-pusong pagdakila sa Kaniya. Poot at galit ang Kaniyang natanggap mula sa mga tao noong una Siyang dumating sa mundo bilang ipinangakong Mesiyas at Manunubos. 

Mabuti ang pakay ng Mahal na Poong Jesus Nazareno noong una Siyang pumarito sa lupa. Subalit, sa halip na handugan Siya ng taos-pusong pagdakila, ang tugon ng mga tao ay pagtatakwil at mga banta laban sa Kaniyang buhay. Bago sumapit ang unang Biyernes Santo, paulit-ulit na pinagtangkaan ang Kaniyang buhay. Hindi nila dinakila ang Mahal na Poong Jesus Nazareno nang taos-puso. Walang lumipas na sandali na hindi nila pinagtangkaan at pinagbantaan ang Kaniyang buhay. 

Ipinagkait nila sa Mahal na Poong Jesus Nazareno ang nararapat. Dala ng matinding poot at galit sa kanilang mga puso, agad nila Siyang itinakwil. Kahit na marami Siyang ginawang himala dahil sa Kaniyang dakilang pag-ibig para sa mga tao sa tatlong taon ng Kaniyang pampublikong ministeryo, ang Mahal na Poong Jesus Nazareno ay hindi tinanggap at dinakila. Paulit-ulit nilang pinagtangkaan at pinagbantaan ang Kaniyang buhay. Isang halimbawa nito ay ang pagpupulong ng Sanedrin matapos buhayin ng Mahal na Poong Jesus Nazareno ang Kaniyang kaibigang si San Lazaro. 

Kaya naman, noong sumapit ang unang Biyernes Santo, sa bundok ng Kalabaryo na tinatawag ring Golgota, nagsaya nang lubusan ang mga kaaway ng Mahal na Poong Jesus Nazareno. Sa wakas, nagtagumpay sila sa kanilang planong ipapatay Siya. Ang lalaking ito na nagmula sa Nazaret ay hindi na magiging isang problema. Matatahimik na rin sila. Hindi na sila makakarinig ng mga balita tungkol sa mga pangaral at mga himala ng Mahal na Poong Jesus Nazareno na kinapopootan nila nang lubos. Hindi na Siya tatawaging Mesiyas ng ilan. 

Habang nagsasaya nang lubos dahil ang Mahal na Poong Jesus Nazareno ay naipako na rin sa Krus, walang awa nila Siyang nilibak at kinutya. Sa pamamagitan nito, buong linaw nilang inihayag sa Mahal na Poong Jesus Nazareno ang kanilang pagtatakwil sa Kaniya. Para sa kanila, isa lamang Siyang mapagpanggap at lapastangan. Dahil dito, ang walang tigil na paglibak at pagkutya bilang tanda ng pagtakwil nila sa Kaniya ay tunay ngang nararapat. 

Bilang tugon sa walang tigil na paglilibak at pagkutya ng Kaniyang mga kaaway na paulit-ulit na nagbanta laban sa Kaniyang buhay hanggang sa sandaling ipinako Siya sa Krus na Banal, taimtim na nanalangin sa Amang nasa langit ang Mahal na Poong Jesus Nazareno. Kahit na sila mismo ang dahilan kung bakit naghirap at nagdusa Siya nang lubos mula sa sandaling dinakip Siya sa Halamanan ng Hetsemani hanggang sa makarating Siya sa bundok ng Kalbaryo na pasan-pasan ang Krus na pinagpakuan sa Kaniya, ipinasiya pa rin Niyang manalangin sa Amang nasa langit para sa kanila. Ang taimtim na panalangin ng Mahal na Poong Jesus Nazareno habang nakapako sa Krus ay ang biyaya ng pagpapatawad ng Amang nasa langit sa Kaniyang mga kaaway. 

Sa pamamagitan ng pananalangin para sa Kaniyang mga kaaway na walang tigil na lumilibak at kumukutya sa Kaniya, kahit na unti-unti Siyang nagdurusa hanggang sa mamatay Siya sa Krus na Banal, ipinamalas ng Poong Jesus Nazareno ang Kaniyang kahanga-hangang kadakilaan bilang tunay na Diyos. Kahit na walang tigil nila Siyang nililibak at kinukutya, hindi Niya ipinagkait sa kanila ang Kaniyang habag at awa. Ito ang kahanga-hangang kadakilaan ng Poong Jesus Nazareno. 

SA HULI, ANG KADAKILAAN NG DIYOS AY MAGTATAGUMPAY

Pagninilay sa Pitong Hapis ng Mahal na Birheng Maria 

Ikapito at Huling Hapis: Ang Paglilibing sa Poong Jesus Nazareno
(Mateo 27, 57-61; Marcos 15, 42-47; Lucas 23, 50-56; Juan 19, 38-42) 

Larawan: Attributed to Willem van Herp (circa 1613/1614–1677), The Entombment of Christ (c. Between 1626 and 1677). Artcurial Paris auction of 13 November 2018 lot 47. Public Domain. 

Ang huling kaganapan ng unang Biyernes Santo ay walang iba kundi ang paglilibing sa Bugtong na Anak ng Diyos at Ikalawang Persona ng Banal na Santatlo na namatay bilang handog para sa ikapagpapatawad ng mga kasalanan. Matapos ang Kaniyang pagtupad sa Kaniyang misyon at tungkulin bilang Kordero ng Diyos sa pamamagitan ng Kaniyang paghahandog ng sarili sa Banal na Krus sa bundok ng Kalbaryo na kilala rin sa tawag na Golgota, inilibing ang Kaniyang bangkay. 

Puspos ng matinding hapis at sakit ang puso ng Mahal na Inang si Mariang Birhen sa mga sandaling ito. Katunayan, ang kaniyang puso ay puspos na ng matinding hapis at sakit noon pang umaga ng unang Biyernes Santo. Walang sandaling lumipas na hindi naramdaman ng Mahal na Birheng Maria ang tindi ng hapis at sakit na pumuspos sa kaniyang puso. Tila, habang lumilipas ang bawat segundo, minuto, at oras, ang hapis at sakit na pumuspos sa kaniyang puso ay lalong sumasakit. Lalong nadadagdan ang hapis at sakit na pumuspos sa kaniyang puso. Kahit na ang Poong Jesus Nazareno ay inilibing na, patindi pa rin ng patindi ang hapis at sakit sa kaniyang Puso. 

Kahit puspos ng matinding hapis at sakit, ang Mahal na Birheng Maria ay puno pa rin ng pag-asa. Mahahayag ang kahanga-hangang kadakilaan ng Diyos kasunod ng mga hapis at sakit. Ang mga hapis at sakit ay pansamantala lamang dahil papawiin ito ng Diyos sa sandaling ihahayag Niya ang Kaniyang kahanga-hangang kadakilaan.