OPORTUNIDAD MULA SA ATING DINARAKILA

19 Hulyo 2026 

Ika-16 na Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Karunungan 12, 13. 16-19/Salmo 85/Roma 8, 26-27/Mateo 13, 24-43 (o kaya: 13, 24-30) 

Larawan: Domenico Fetti - Thyssen-Bornemisza Museum, Madrid, The Parable of the Weeds (c. 1622). Public Domain.

Hindi na mabilang kung ilang ulit na ipinapaalala sa atin ng Simbahan na ang Diyos ay tunay ngang mahabagin at maawain. Katunayan, ito ang dahilan kung bakit ipinasiya ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan sa pamamagitan ng Poong Jesus Nazareno. Tila laging ipinapaalala sa atin ng Simbahan ang aral na ito. Subalit, para sa bawat isa sa atin na bumubuo sa Simbahan, napakahalaga ang aral na ito. Ang aral na ito ay hindi dapat limutin kailanman. Puspos ng habag at awa ang Diyos para sa atin. 

Nakasentro sa habag at awa ng Panginoong Diyos na tunay ngang kahanga-hanga at dakila ang mga Pagbasa. Sa Unang Pagbasa, inilarawan kung paano ipinapamalas ng Panginoong Diyos ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa sa lahat ng tao. Ang lahat ng tao ay Kaniyang binibigyan ng pagkakataong magsisi at magbalik-loob sa Kaniya. Ito rin ang aral na isinalungguhit sa Salmong Tugunan. Hindi ipagkakait ng Panginoong Diyos ang Kaniyang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa sa mga taos-pusong magsisisi sa kasalanan at magbabalik-loob sa Kaniya. Buong linaw namang ipinahayag ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa na lagi tayong tinutulungan ng Espiritu Santo sa ating mga kahinaan (Roma 8, 26). Patunay lamang ito na hindi tayo pinababayaan ng Diyos. Sa Ebanghelyo, inilarawan ng Poong Jesus Nazareno ang pag-ibig, kagandahang-loob, habag at awa ng Diyos na tunay nga namang kahanga-hanga at dakila sa pamamagitan ng talinghaga tungkol sa mga damo sa triguhan. Laging handa ang Diyos na ipakita ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa sa mga magsisisi at tatalikod sa kasalanan at magbabalik-loob sa Kaniya nang taos-puso. 

Ang Diyos ay puspos ng dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa. Ito ang dahilan kung bakit Niya tayo tinubos sa pamamagitan ng Poong Jesus Nazareno nang sumapit ang takdang panahon. Nais Niyang magkaroon ng pagkakataong magtika at magbalik-loob sa Kaniya nang taos-puso ang lahat ng tao. Hindi Niya ipagkakait ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa sa mga magbabalik-loob sa Kaniya nang taos-puso. 

PINAHAHALAGAHAN TAYO NG ATING DINARAKILA

17 Hulyo 2026 

Biyernes ng Ika-15 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Isaias 38, 1-6. 21-22. 7-8/Isaias 38/Mateo 12, 1-8 

Larawan: Anonymous, Man of Sorrows (c. Between 1500 and 1510). Cultural Heritage Agency of the Netherlands Art Collection. Public Domain. 

Ang pagiging mapagkalinga ng Panginoong Diyos ay muling binibigyan ng pansin at pinagninilayan nang buong kataimtiman ng Simbahan sa araw na ito. Isa itong aral na hindi dapat limutin kailanman. Lagi tayong kinakalinga ng Diyos. Sa pamamagitan ng Kaniyang palagiang pagkalinga sa atin, lagi Niyang ipinapamalas sa atin ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa. Mahalaga tayo sa Kaniya. Hindi Niya tayo pababayaan kailanman.

Nakasentro sa palagiang pagkalinga ng Diyos ang mga Pagbasa. Sa Unang Pagbasa, ang pangako ng Panginoong Diyos kay Haring Ezequias ay ibinahagi ni Propeta Isaias. Bilang tugon kay Haring Ezequias na dumalangin sa Kaniya nang buong kataimtiman, ipinangako ng Diyos na pahahabain Niya ang buhay ng hari at ipagsasanggalang ang Juda mula sa mga taga-Asiria. Inihayag nang buong linaw sa Salmong Tugunan ang dahilan kung bakit ito ang naging pasiya ng Diyos. Ang tanging dahilan ay walang iba kundi ang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa ng Diyos. Nakasentro rin sa nasabing katotohanan ang mga salitang binigkas ng Poong Jesus Nazareno sa Ebanghelyo. Laging kinakalinga ng Diyos ang lahat ng tao dahil sa Kaniyang pag-ibig, habag, at awa na tunay ngang dakila at kahanga-hanga. Sa pamamagitan nito, buong linaw na ipinapahayag ng Diyos na lagi Niyang pinahahalagahan ang lahat ng tao. 

Tayong lahat ay lubos na pinahahalagahan ng Diyos. Lagi Niya itong pinatutunayan sa pamamagitan ng Kaniyang palagiang pagkalinga sa atin. 

DAKILAIN SIYA SA PAMAMAGITAN NG MGA SALITA AT GAWA

16 Hulyo 2026 

Paggunita sa Mahal na Birheng Maria ng Bundok del Carmen 

Zacarias 2, 14-17/Lucas 1/Mateo 12, 46-50 

Larawan: Giuseppe Calì (1846–1930), Our Lady of Mount Carmel (c.1879). Parish Church of St. Cajetan of Thiene. Public Domain.

Ang magpapatunay na taos-puso ang ating pagdakila sa Panginoon ay ang ating mga salita at gawa. Sa aral na ito nakatuon ang pagdiriwang ng Simbahan sa araw na ito. Hindi nasusukat sa mga salita lamang ang pagiging taos-puso ng ating pag-aalay ng pagdakila sa Kaniyang Ngalan. Bagkus, ang pagiging taos-puso ng ating pagdakila sa Kaniya ay nasusukat rin sa pamamagitan ng ating mga gawa. Mapapatunayan nating taos-puso ang ating pagdakila sa Diyos sa pamamagitan ng mga salita at gawa. 

Sa Ebanghelyo, inihayag ng Panginoong Jesus Nazareno na ang mga sumusunod sa kalooban ng Diyos ay bahagi ng Kaniyang pamilya. Para sa kanila, mas mahalaga ang higit na ikadarakila ng Diyos. Katunayan, ito ang pinakamahalaga para sa kanila. Lagi nilang pinagsisikapang mamuhay ayon sa mga utos, atas, at loobin ng Diyos nang sa gayon ay lalo pa nilang mabigyan ng higit na ikadarakila ang Kaniyang Ngalang Banal. Gaya ng buong linaw na nasasaad sa Salmong Tugunan na hango sa Magnificat, ang papuring awitin ng Mahal na Birheng Maria, pinupuri at dinarakila nila ang Diyos nang taos-puso bilang tugon sa mga kahanga-hangang bagay na Kaniyang ginawa upang ipamalas ang Kaniyang kadakilaan. Ang maluwalhating tagumpay ng Diyos laban sa diyus-diyusang si Baal sa Bundok del Carmen na kilala rin nating lahat sa tawag na Bundok ng Carmelo ay isang halimbawa nito (1 Hari 18, 38-39). Maaari ring idagdag ang Kaniyang pangako sa Unang Pagbasa. Darating Siya sa panahong itinakda Niya upang makapiling ang Kaniyang bayan. 

Kasama ang Mahal na Inang si Maria, ang Birhen ng Bundok del Carmen, buong galak nating handugan ang Diyos ng taos-pusong pagdakila sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Ipagmalaki natin sa lahat na tunay ngang dakila ang Diyos. Lagi nating dapat isalamin sa kapwa-tao ang Kaniyang kahanga-hangang kadakilaan. 

NAIS TAYONG PABANALIN NG ATING DINARAKILA

12 Hulyo 2026 

Ika-15 Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Isaias 55, 10-11/Salmo 64/Roma 8, 18-23/Mateo 13, 1-23 (o kaya: 13, 1-9) 

Larawan: Marten van Valckenborch (1535–1612), Parable of the Sower (September) (c. Between 1580 and 1590). Kunsthistorisches Museum. Public Domain.

Isa sa mga masisikat na talinghaga ng Mahal na Poong Jesus Nazareno na walang iba kundi ang talinghaga tungkol sa isang magsasakang naghasik ng binhi ay itinampok at inilahad sa Ebanghelyo. Dahil hindi na mabilang kung ilang ulit na nating binasa o pinakinggan ang nasabing talinghaga, tiyak na memoryado na ng marami sa atin ang nasabing talinghaga. 

Sa tuwing ang talinghaga tungkol sa magsasakang naghasik ng binhi ay itinampok at inilahad sa Ebanghelyo, ang pagninilay ay madalas na nakasentro sa mga uri ng lupa. Madalas na itinatanong kung saan ang ating mga sarili ay ating ibinibilang sa apat na pinaglaglagan ng binhi noong lumabas ang magsasaka sa nasabing talinghaga. Ang tabi ng daan, ang kabatuhan, ang dawagan, at ang mabuting lupa ay sumasagisag sa bawat isa sa atin. Kaya naman, ito ang madalas na pagnilayan ng marami. 

Magandang pagtuunan ng pansin ang prespektibo ng manghahasik. Alam naman ng bawat isa sa atin na ang Diyos ay ang manghahasik at ang Kaniyang Salita naman ay isinasagisag ng binhing inihasik. Nababatid naman Niya na sa mabuting lupa lamang tutubo at mamumunga ang Kaniyang Salita. Sa mga nakikinig ng Kaniyang Salita at nakauunawa nito lamang mamumunga ito. Bakit naman pinahintulutan ng Diyos na  sa tabi ng daan, sa kabatuhan, o sa dawagan malaglag ang Kaniyang Salita? Hindi ba dapat sa mga isinasagisag ng mabuting lupa sa talinghaga lamang Niya inihasik ang Kaniyang Salita?

Ang sagot ay matatagpuan sa Unang Pagbasa. Nakasentro sa dakilang pag-ibig, awa, habag, kagandahang-loob, at biyaya ng Diyos ang pahayag sa Unang Pagbasa. Dahil sa dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa ng Panginoong Diyos, natutupad ang Kaniyang mga naisin at loobin. Binibigyan Niya tayo ng pagkakataong tanggapin ang Kaniyang Salita nang taos-puso. Hindi Niya ipinagdadamot sa atin ang pagkakataong pabanalin tayo ng Kaniyang Salita. Ito ang Kaniyang kalooban. 

Kung hindi dahil sa pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa ng Diyos, hindi isusulat ni Apostol San Pablo ang mga salita sa Ikalawang Pagbasa. Nangaral tungkol sa pagiging tapat sa Diyos hanggang sa huli, sa kabila ng mga matitinding pagsubok, tukso, hirap, at pag-uusig sa buhay, si Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa dahil hindi ipinagkait ng Diyos ang Kaniyang pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa na tunay ngang dakila at kahanga-hanga. 

Hindi ipinagkakait ng Panginoong Diyos sa bawat isa sa atin ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa. Kaya naman, bilang tugon, dapat nating buksan ang ating mga puso at sarili sa Kaniya upang tayong lahat ay Kaniyang gawing banal. Sa pamamagitan nito, dinarakila natin Siya nang taos-puso. 

IPAGMALAKI AT DAKILAIN SIYA

10 Hulyo 2026 

Biyernes ng Ika-14 na Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Oseas 14, 2-10/Salmo 50/Mateo 10, 16-23 

Larawan: Anonymous Genoese painter, active in the second half of the 17th-century. Christ at the Column (c. From 1650 until 1700). Museu Nacional de Belas Artes. Public Domain. 

"Pupurihin ko kailanman ang dakila Mong Pangalan" (Salmo 50, 17b). Ang pagninilay ng Simbahan para sa araw na ito ay nakatuon sa mga salitang ito mula sa Salmong Tugunan. Muling ipinapaalala sa atin ng Simbahan kung sino nga ba ang dapat nating dakilain nang taos-puso. Wala tayong ibang dapat dakilain kundi ang Diyos. Isa itong aral na hindi natin dapat limutin kailanman.

Sa Unang Pagbasa, inihayag ng Diyos ang Kaniyang taos-pusong pasiyang patawarin ang Kaniyang bayan. Lagi Siyang handang patawarin ang Kaniyang bayan. Hindi Niya ipagkakait ang Kaniyang pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa na tunay ngang dakila sa mga magtitika at magbabalik-loob sa Kaniya nang taos-puso. Isang halimbawa nito ay ang bayang Israel na paulit-ulit na nagkasala laban sa Kaniya. Sa Ebanghelyo, ipinangako ng Poong Jesus Nazareno sa mga apostol na mayroon silang makakasama sa mga panahong makakaranas sila ng mga tukso, pagsubok, hirap, at pag-uusig. Hindi sila tatanggapin ng marami dahil sa pagsaksi nila sa Kaniya. Subalit, tutulungan sila ng Espiritu Santo. Hindi sila mag-iisa sa mga sandaling yaon. 

Ang Diyos ay lagi nating dapat handugan ng taos-pusong pagdakila. Lagi Niya tayo sinasamahan bilang patunay ng Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, awa, habag, at biyaya. Bilang tugon, dapat natin Siyang dakilain nang taos-puso. 

PAANYAYA NG ATING DINARAKILA

5 Hulyo 2026 

Ika-14 na Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Zacarias 9, 9-10/Salmo 144/Roma 8, 9. 11-13/Mateo 11, 25-30 

Larawan: Christus Consolator (Unknown date) by Carl Heinrich Bloch (1834-1890). Brigham Young University Museum of Art. Public Domain.

Nakakaranas ng pagod ang bawat isa sa atin bilang tao. Kaya naman, mahalaga para sa atin ang pahinga. Mayroong mga pagkakataong ang ating lakas ay nauubos. Hindi tayo malakas sa lahat ng pagkakataon. Isa ito sa ating mga limitasyon bilang tao. Sa pamamagitan ng pagkakaroon ng sapat na pahinga, bumabalik ang ating lakas. 

Ipinapaalala sa atin ng mga Pagbasa kung saan tayo makasusumpong ng tunay na kapahingahan at kaginhawaan sa mga pagkakataong nakakaranas tayo ng matinding pagod. Sa Ebanghelyo, inaanyayahan ng Nuestro Padre Jesus Nazareno ang lahat ng mga napapagal at nabibigatan sa kanilang mga pasanin sa buhay sa lupa na lumapit sa Kaniya. Buong linaw Niyang inihayag sa pamamagitan ng nasabing paanyaya na tunay nga Siyang maawain, mahabagin, at mapagkalinga. Kahit na ipinakilala Siya sa Unang Pagbasa bilang maluwalhating Hari, hindi Niya inilalayo ang Kaniyang sarili sa bawat isa sa atin. Hindi tayo itinutulak palayo kundi nilalapitan at kinakalinga. Dagdag ni Apostol San Pablo sa kaniyang pangaral na inilahad sa Ikalawang Pagbasa, tayong lahat ay dinudulutan rin Niya ng bagong buhay bilang Kaniyang kawan. 

Sa mga pagkakataong nakakaranas tayo ng matinding pagod sa buhay, lapitan natin ang Mahal na Poong Jesus Nazareno. Huwag tayong mahiyang lumapit sa Kaniya. Sa piling ng Mahal na Poong Jesus Nazareno, makakaranas tayo ng tunay na pahinga. 

ANG NARARAPAT NA TUGON

3 Hulyo 2026 

Kapistahan ni Apostol Santo Tomas 

Efeso 2, 19-22/Salmo 116/Juan 20, 24-29 

Larawan: Diego Velázquez (1599–1660), Santo Tomas (c. Unknown Date). Musée des Beaux-Arts d'Orléans. Public Domain.

"Panginoon ko at Diyos ko!" (Juan 20, 28). Sa mga salitang ito na buong pananalig na binigkas ni Apostol Santo Tomas noong ang Muling Nabuhay na Nuestro Padre Jesus Nazareno ay nagpakita muli sa mga alagad, na kasama siya, sa salaysay na tampok sa Ebanghelyo nakasentro ang pagninilay ng Simbahan para sa araw na ito. Tiyak na hindi na natin mabilang kung ilang ulit na tayong inaanyayahan ng Simbahan na ituon ang ating mga pansin sa tunay na pagkakilanlan ng Mahal na Poong Jesus Nazareno. Isa lamang ang ibig sabihin noon - ang katotohanang ito ay hindi natin dapat limutin kahit kailan. Ang Mahal na Poong Jesus Nazareno ay tunay na Diyos na dapat laging handugan ng taos-pusong pagdakila. 

Sa Unang Pagbasa, inihayag ni Apostol San Pablo na dapat dakilain ng lahat ng tao sa daigdig ang Diyos. Hindi lamang para sa isang pangkat, lipi, bayan, grupo, angkan, at bansa ang utos at paanyaya na maghandog ng taos-pusong pagdakila sa Diyos. Ang lahat ng tao sa daigdig ay inaanyayahang ihandog ang nararapat sa Diyos na walang iba kundi ang taos-pusong pagdakila sa Kaniyang Ngalan, gaya ng inihayag ng mang-aawit sa Salmong Tugunan (Salmo 116, 1). Bilang mga bumubuo sa Simbahang tatag mismo ng Poong Jesus Nazareno, ito ang lagi nating dapat gawin. 

Dapat nating ilaan ang bawat sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa lupa sa paghahandog ng taos-pusong pagdakila sa Diyos. Nararapat lamang itong gawin bilang tugon sa Diyos na laging nagpapamalas ng Kaniyang kadakilaan.