WALANG HIHIGIT PA SA KANIYA NA NARARAPAT LAMANG HANDUGAN NG TAOS-PUSONG PAGDAKILA

26 Hulyo 2026 

Ika-17 Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

1 Hari 3, 5. 7-12/Salmo 118/Roma 8, 28-30/Mateo 13, 44-52 (o kaya: 13,44-46) 

Larawan: Andrea Solari (1460–1524), Christ with Cross adored by the Carthusian (c. 1500-1510). Tosio Martinego Gallery. Public Domain. 

Ang Diyos ay ang pinahahalagahan ng mga dumarakila sa Kaniya nang taos-puso. Sa paksang ito nakasentro ang mga Pagbasa. Walang makahihigit o makakapantay man lamang sa Kaniya, para sa mga dumarakila sa Kaniya nang taos-puso. Para sa kanila, hindi nila ipagpapalit ang Diyos sa anumang yaman at kapangyarihan dito sa mundo kailanman. Ialok man sa kanila ang lahat ng kayamanan at kapangyarihan sa mundo, tatanggihan nila ang mga ito dahil sapat na ang biyaya ng Diyos para sa kanila. 

Sa Unang Pagbasa, isang pusong maunawain at marunong kumilala ng kabutihan at kasamaan ang hiniling ni Haring Solomon sa Diyos. Napakalinaw kung ano ang nais ni Haring Solomon. Batid ni Haring Solomon na isang napakabigat na pananagutan ang pagiging hari ng Israel. Ayaw niyang biguin ang Diyos. Para kay Haring Solomon, hindi mahihigitan at mapapantayan ng anumang bagay sa daigdig ang halaga ng Diyos. Ito ang dahilan kung bakit humingi siya ng tulong mula sa Diyos. Sa Ikalawang Pagbasa, isinalungguhit ni Apostol San Pablo na dapat nating sundin ang mga utos at loobin ng Diyos bilang patunay ng ating pasiyang pahalagahan Siya sa bawat sandali ng ating buhay sa daigdig. Ito rin ang aral na itinuro ng Poong Jesus Nazareno sa Ebanghelyo. Nakasentro sa aral na ito ang mga talinghagang Kaniyang isinaysay. 

Bilang mga bumubuo sa tunay na Simbahang itinatag ng Poong Jesus Nazareno, lagi nating dapat pahalagahan Siya nang higit sa lahat. Dapat lagi natin Siyang unahin at dakilain. Ang mga salita sa Salmong Tugunan ay lagi nating dapat isabuhay. Kapag ito ang ating ipinasiyang gawin, pinatutunayan nating Siya ang pinakamahalaga sa lahat. Walang dapat maging kakumpetensya ang Diyos. 

Pinahahalagahan tayo ng Diyos. Kaya naman, dapat lagi rin nating pahalagahan Siya sa bawat sandali ng ating pansamantalang paglalakbay sa lupa. Ito ang dapat maging tugon ng bawat isa sa atin sa Kaniyang pasiyang pahalagahan tayo. 

DINARAKILA SIYA NG MGA NAGBUBUKAS NG KANILANG MGA SARILI SA KANIYA

24 Hulyo 2026 

Biyernes ng Ika-16 na Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Paggunita kay San Sharbel Makhluf, pari 

Jeremias 3, 14-17/Jeremias 31/Mateo 13, 18-23 

Larawan: Carlo Crivelli (circa 1435–circa 1495), Saint Francis Collecting the Blood of Christ (c. 1490-1500). Museo Poldi Pezzoli. Public Domain. 

Ang paliwanag ng Nuestro Padre Jesus Nazareno hinggil sa kahulugan ng talinghaga tungkol sa manghahasik ay itinampok at inilahad sa Ebanghelyo. Subalit, nakatuon sa pagkalinga ng Diyos ang Unang Pagbasa at Salmong Tugunan. Itinampok at inilahad sa Unang Pagbasa ang pangako ng Diyos para sa Israel, ang bayang hinirang Niya. Mga pinunong masunurin sa Kaniya ang ipagkakaloob Niya bilang tanda ng Kaniyang walang sawang pagkalinga sa bayang Kaniyang hirang. Nakasentro rin sa pagkalinga ng Diyos sa lahat ang mga salita sa Salmong Tugunan. Ang Diyos ay ipinakilala bilang isang pastol na walang sawang kumakalinga sa Kaniyang kawan. 

Isa lamang ang aral na nais isalungguhit sa araw na ito. Ang ating mga sarili ay dapat nating buksan sa Diyos. Hinahandugan natin ng taos-pusong pagdakila ang Diyos sa pamamagitan ng pagbubukas ng ating mga sarili. Pinahihintulutan natin ang Diyos na baguhin tayo kapag ang ating mga sarili ay ating ibubukas sa Kaniya. Tayong lahat ay Kaniyang pababanalin kapag pinapasok natin ang Diyos sa ating buhay. 

Nais man ng Diyos na baguhin ang bawat isa sa atin, hindi Niya ito magagawa kung hindi natin ibibigay ang ating pahintulot sa Kaniya. Binigyan Niya tayo ng kalayaan at kapasidad na magpasiya para sa ating mga sarili. Ang ating mga pasiya ay Kaniyang igagalang. Hindi Niya pipilitin ang Kaniyang naisin kung hindi ito ang ating naisin. 

Kung tunay ngang taos-puso ang ating pagdakila sa Panginoon, dapat nating buksan ang ating mga sarili sa Kaniya. Dapat nating ibigay sa Kaniya ang ating pahintulot na gawin tayong banal at kalugud-lugod sa Kaniyang paningin. Nararapat lamang gawin ito bilang tugon sa Kaniya na walang sawang kumakalinga sa atin. 

TAOS-PUSONG PAG-IBIG PARA SA KANIYANG DINARAKILA NANG TAOS-PUSO

22 Hulyo 2026 

Kapistahan ni Santa Maria Magdalena 

Awit ni Solomon 3, 1-4a (o kaya: 2 Corinto 5, 14-17)/Salmo 62/Juan 20, 1-2. 11-18 

Larawan: Philippe de Champaigne (1602–1674), The Repentant Magdalen (c. 1648). Museum of Fine Arts, Houston. Public Domain.

Itinatampok ng Simbahan sa araw na ito si Santa Maria Magdalena. Ang dahilan kung bakit pinararangalan at itinatampok ng Simbahan si Santa Maria Magdalena sa araw na ito ay walang iba kundi ang kaniyang tapat, dalisay, at busilak na pag-ibig para sa Mahal na Poong Jesus Nazareno. Nakasentro sa Mahal na Poong Jesus Nazareno ang kaniyang puso at loobin. Para sa kaniya, ang Mahal na Poong Jesus Nazareno ay ang pinakamahalaga sa lahat. Lagi niyang inuuna ang Mahal na Poong Jesus Nazareno. 

Nakasentro sa tapat at dalisay na pag-ibig para sa Diyos ang mga Pagbasa. Ang mga salita sa Unang Pagbasa ay tungkol sa tapat at dalisay na pag-ibig. Kinasasabikan ng mga umiibig ang kanilang sinisinta. Ganito natin dapat mahalin ang Diyos. Lagi nating dapat kasabikan ang Diyos. Inilarawan ni Apostol San Pablo sa kaniyang pangaral sa alternatibong Unang Pagbasa kung bakit kailangang lagi nating gawin ito bilang mga bumubuo sa Simbahan. Pinahalagahan tayo ng Diyos. Kaya nga ipinasiya ng Diyos na iligtas tayo sa pamamagitan ng Nuestro Padre Jesus Nazareno. Ito ang nararapat na tugon sa Kaniya na unang nagpahalaga sa atin. Dapat lagi nating pahalagahan Siya, gaya ng Kaniyang pagpapahalaga sa atin. Nakatuon rin sa paksang ito ang mga salita sa Salmong Tugunan. Kinasasabikan Siya ng lahat ng mga nagpapahalaga sa Kaniya nang taos-puso. Dapat lagi natin itong gawin bilang mga bumubuo sa Simbahan. Sa Ebanghelyo, nagpakita kay Santa Maria Magdalena ang Mesiyas at Tagapagligtas na walang iba kundi ang Muling Nabuhay na Nuestro Padre Jesus Nazareno. Ang hapis, dalamhati, at pagtangis ni Santa Maria Magdalena ay Kaniyang pinawi. Nagdulot ng tunay na tuwa, galak, at ligaya ng Muling Nabuhay na Nuestro Padre Jesus Nazareno kay Santa Maria Magdalena na umibig sa Kaniya nang taos-puso. 

Gaya ni Santa Maria Magdalena, ang Diyos ay dapat lagi nating handugan nang taos-pusong pagdakila. Sa pamamagitan nito, pinatutunayan nating pinahahalagahan rin natin Siya ng taos-puso, gaya ng Kaniyang palagiang pagpapahalaga sa atin. 

OPORTUNIDAD MULA SA ATING DINARAKILA

19 Hulyo 2026 

Ika-16 na Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Karunungan 12, 13. 16-19/Salmo 85/Roma 8, 26-27/Mateo 13, 24-43 (o kaya: 13, 24-30) 

Larawan: Domenico Fetti - Thyssen-Bornemisza Museum, Madrid, The Parable of the Weeds (c. 1622). Public Domain.

Hindi na mabilang kung ilang ulit na ipinapaalala sa atin ng Simbahan na ang Diyos ay tunay ngang mahabagin at maawain. Katunayan, ito ang dahilan kung bakit ipinasiya ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan sa pamamagitan ng Poong Jesus Nazareno. Tila laging ipinapaalala sa atin ng Simbahan ang aral na ito. Subalit, para sa bawat isa sa atin na bumubuo sa Simbahan, napakahalaga ang aral na ito. Ang aral na ito ay hindi dapat limutin kailanman. Puspos ng habag at awa ang Diyos para sa atin. 

Nakasentro sa habag at awa ng Panginoong Diyos na tunay ngang kahanga-hanga at dakila ang mga Pagbasa. Sa Unang Pagbasa, inilarawan kung paano ipinapamalas ng Panginoong Diyos ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa sa lahat ng tao. Ang lahat ng tao ay Kaniyang binibigyan ng pagkakataong magsisi at magbalik-loob sa Kaniya. Ito rin ang aral na isinalungguhit sa Salmong Tugunan. Hindi ipagkakait ng Panginoong Diyos ang Kaniyang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa sa mga taos-pusong magsisisi sa kasalanan at magbabalik-loob sa Kaniya. Buong linaw namang ipinahayag ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa na lagi tayong tinutulungan ng Espiritu Santo sa ating mga kahinaan (Roma 8, 26). Patunay lamang ito na hindi tayo pinababayaan ng Diyos. Sa Ebanghelyo, inilarawan ng Poong Jesus Nazareno ang pag-ibig, kagandahang-loob, habag at awa ng Diyos na tunay nga namang kahanga-hanga at dakila sa pamamagitan ng talinghaga tungkol sa mga damo sa triguhan. Laging handa ang Diyos na ipakita ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa sa mga magsisisi at tatalikod sa kasalanan at magbabalik-loob sa Kaniya nang taos-puso. 

Ang Diyos ay puspos ng dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa. Ito ang dahilan kung bakit Niya tayo tinubos sa pamamagitan ng Poong Jesus Nazareno nang sumapit ang takdang panahon. Nais Niyang magkaroon ng pagkakataong magtika at magbalik-loob sa Kaniya nang taos-puso ang lahat ng tao. Hindi Niya ipagkakait ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa sa mga magbabalik-loob sa Kaniya nang taos-puso. 

PINAHAHALAGAHAN TAYO NG ATING DINARAKILA

17 Hulyo 2026 

Biyernes ng Ika-15 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 

Isaias 38, 1-6. 21-22. 7-8/Isaias 38/Mateo 12, 1-8 

Larawan: Anonymous, Man of Sorrows (c. Between 1500 and 1510). Cultural Heritage Agency of the Netherlands Art Collection. Public Domain. 

Ang pagiging mapagkalinga ng Panginoong Diyos ay muling binibigyan ng pansin at pinagninilayan nang buong kataimtiman ng Simbahan sa araw na ito. Isa itong aral na hindi dapat limutin kailanman. Lagi tayong kinakalinga ng Diyos. Sa pamamagitan ng Kaniyang palagiang pagkalinga sa atin, lagi Niyang ipinapamalas sa atin ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa. Mahalaga tayo sa Kaniya. Hindi Niya tayo pababayaan kailanman.

Nakasentro sa palagiang pagkalinga ng Diyos ang mga Pagbasa. Sa Unang Pagbasa, ang pangako ng Panginoong Diyos kay Haring Ezequias ay ibinahagi ni Propeta Isaias. Bilang tugon kay Haring Ezequias na dumalangin sa Kaniya nang buong kataimtiman, ipinangako ng Diyos na pahahabain Niya ang buhay ng hari at ipagsasanggalang ang Juda mula sa mga taga-Asiria. Inihayag nang buong linaw sa Salmong Tugunan ang dahilan kung bakit ito ang naging pasiya ng Diyos. Ang tanging dahilan ay walang iba kundi ang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, habag, at awa ng Diyos. Nakasentro rin sa nasabing katotohanan ang mga salitang binigkas ng Poong Jesus Nazareno sa Ebanghelyo. Laging kinakalinga ng Diyos ang lahat ng tao dahil sa Kaniyang pag-ibig, habag, at awa na tunay ngang dakila at kahanga-hanga. Sa pamamagitan nito, buong linaw na ipinapahayag ng Diyos na lagi Niyang pinahahalagahan ang lahat ng tao. 

Tayong lahat ay lubos na pinahahalagahan ng Diyos. Lagi Niya itong pinatutunayan sa pamamagitan ng Kaniyang palagiang pagkalinga sa atin. 

DAKILAIN SIYA SA PAMAMAGITAN NG MGA SALITA AT GAWA

16 Hulyo 2026 

Paggunita sa Mahal na Birheng Maria ng Bundok del Carmen 

Zacarias 2, 14-17/Lucas 1/Mateo 12, 46-50 

Larawan: Giuseppe Calì (1846–1930), Our Lady of Mount Carmel (c.1879). Parish Church of St. Cajetan of Thiene. Public Domain.

Ang magpapatunay na taos-puso ang ating pagdakila sa Panginoon ay ang ating mga salita at gawa. Sa aral na ito nakatuon ang pagdiriwang ng Simbahan sa araw na ito. Hindi nasusukat sa mga salita lamang ang pagiging taos-puso ng ating pag-aalay ng pagdakila sa Kaniyang Ngalan. Bagkus, ang pagiging taos-puso ng ating pagdakila sa Kaniya ay nasusukat rin sa pamamagitan ng ating mga gawa. Mapapatunayan nating taos-puso ang ating pagdakila sa Diyos sa pamamagitan ng mga salita at gawa. 

Sa Ebanghelyo, inihayag ng Panginoong Jesus Nazareno na ang mga sumusunod sa kalooban ng Diyos ay bahagi ng Kaniyang pamilya. Para sa kanila, mas mahalaga ang higit na ikadarakila ng Diyos. Katunayan, ito ang pinakamahalaga para sa kanila. Lagi nilang pinagsisikapang mamuhay ayon sa mga utos, atas, at loobin ng Diyos nang sa gayon ay lalo pa nilang mabigyan ng higit na ikadarakila ang Kaniyang Ngalang Banal. Gaya ng buong linaw na nasasaad sa Salmong Tugunan na hango sa Magnificat, ang papuring awitin ng Mahal na Birheng Maria, pinupuri at dinarakila nila ang Diyos nang taos-puso bilang tugon sa mga kahanga-hangang bagay na Kaniyang ginawa upang ipamalas ang Kaniyang kadakilaan. Ang maluwalhating tagumpay ng Diyos laban sa diyus-diyusang si Baal sa Bundok del Carmen na kilala rin nating lahat sa tawag na Bundok ng Carmelo ay isang halimbawa nito (1 Hari 18, 38-39). Maaari ring idagdag ang Kaniyang pangako sa Unang Pagbasa. Darating Siya sa panahong itinakda Niya upang makapiling ang Kaniyang bayan. 

Kasama ang Mahal na Inang si Maria, ang Birhen ng Bundok del Carmen, buong galak nating handugan ang Diyos ng taos-pusong pagdakila sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Ipagmalaki natin sa lahat na tunay ngang dakila ang Diyos. Lagi nating dapat isalamin sa kapwa-tao ang Kaniyang kahanga-hangang kadakilaan. 

NAIS TAYONG PABANALIN NG ATING DINARAKILA

12 Hulyo 2026 

Ika-15 Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Isaias 55, 10-11/Salmo 64/Roma 8, 18-23/Mateo 13, 1-23 (o kaya: 13, 1-9) 

Larawan: Marten van Valckenborch (1535–1612), Parable of the Sower (September) (c. Between 1580 and 1590). Kunsthistorisches Museum. Public Domain.

Isa sa mga masisikat na talinghaga ng Mahal na Poong Jesus Nazareno na walang iba kundi ang talinghaga tungkol sa isang magsasakang naghasik ng binhi ay itinampok at inilahad sa Ebanghelyo. Dahil hindi na mabilang kung ilang ulit na nating binasa o pinakinggan ang nasabing talinghaga, tiyak na memoryado na ng marami sa atin ang nasabing talinghaga. 

Sa tuwing ang talinghaga tungkol sa magsasakang naghasik ng binhi ay itinampok at inilahad sa Ebanghelyo, ang pagninilay ay madalas na nakasentro sa mga uri ng lupa. Madalas na itinatanong kung saan ang ating mga sarili ay ating ibinibilang sa apat na pinaglaglagan ng binhi noong lumabas ang magsasaka sa nasabing talinghaga. Ang tabi ng daan, ang kabatuhan, ang dawagan, at ang mabuting lupa ay sumasagisag sa bawat isa sa atin. Kaya naman, ito ang madalas na pagnilayan ng marami. 

Magandang pagtuunan ng pansin ang prespektibo ng manghahasik. Alam naman ng bawat isa sa atin na ang Diyos ay ang manghahasik at ang Kaniyang Salita naman ay isinasagisag ng binhing inihasik. Nababatid naman Niya na sa mabuting lupa lamang tutubo at mamumunga ang Kaniyang Salita. Sa mga nakikinig ng Kaniyang Salita at nakauunawa nito lamang mamumunga ito. Bakit naman pinahintulutan ng Diyos na  sa tabi ng daan, sa kabatuhan, o sa dawagan malaglag ang Kaniyang Salita? Hindi ba dapat sa mga isinasagisag ng mabuting lupa sa talinghaga lamang Niya inihasik ang Kaniyang Salita?

Ang sagot ay matatagpuan sa Unang Pagbasa. Nakasentro sa dakilang pag-ibig, awa, habag, kagandahang-loob, at biyaya ng Diyos ang pahayag sa Unang Pagbasa. Dahil sa dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa ng Panginoong Diyos, natutupad ang Kaniyang mga naisin at loobin. Binibigyan Niya tayo ng pagkakataong tanggapin ang Kaniyang Salita nang taos-puso. Hindi Niya ipinagdadamot sa atin ang pagkakataong pabanalin tayo ng Kaniyang Salita. Ito ang Kaniyang kalooban. 

Kung hindi dahil sa pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa ng Diyos, hindi isusulat ni Apostol San Pablo ang mga salita sa Ikalawang Pagbasa. Nangaral tungkol sa pagiging tapat sa Diyos hanggang sa huli, sa kabila ng mga matitinding pagsubok, tukso, hirap, at pag-uusig sa buhay, si Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa dahil hindi ipinagkait ng Diyos ang Kaniyang pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa na tunay ngang dakila at kahanga-hanga. 

Hindi ipinagkakait ng Panginoong Diyos sa bawat isa sa atin ang Kaniyang dakilang pag-ibig, kagandahang-loob, biyaya, habag, at awa. Kaya naman, bilang tugon, dapat nating buksan ang ating mga puso at sarili sa Kaniya upang tayong lahat ay Kaniyang gawing banal. Sa pamamagitan nito, dinarakila natin Siya nang taos-puso.