HINDI PA HULI ANG LAHAT

Setyembre 15, 2013 
Ika-24 na Linggo sa Karaniwang Panahon (K)
Exodo 32, 7-11. 13-14/Salmo 50/1 Timoteo 1, 12-17/Lucas 15, 1-32 (o kaya: 15, 1-10)

Ilarawan natin lahat ang nangyayari sa mga magkapatid kapag pumanaw ang mga magulang nila. Bago mamatay ang kanilang mga magulang, sila'y masasaya at magkasama sila ng kanilang mga magulang. Pero, ang pagiging masaya nila ay pansamantala. Kapag sumakabilang-buhay na ang mga magulang nila, nag-aaway na sila. Bakit? Iisang dahilan lamang - mana. Ang mana na pinaghirapan ng mga magulang nila ang pinag-aawayan nila. Sa halip na magkaisa, nagkakawatak-watak na sila siguro. Hindi sila nagkaka-ayos, bagkus, nagkakasira na ang kanilang pamilya. Mana, iyon ang nag-iisang dahilan kung bakit nag-aaway ang magkakapatid pagkamatay ng kanilang mga magulang. 

Sa Mabuting Balita, mapapakinggan natin ang isang talinghaga ni Hesus na siguro alam nating lahat. Binasa po ito sa Ika-4 na Linggo ng Kuwaresma, at ngayong Linggong ito ay binasa po ito muli. Ito po ay ang Talinghaga tungkol sa Alibhugang Anak (The Parable of the Prodigal Son). Tatlo pa nga ang mga talinghaga ni Kristo sa ating Ebanghelyo, pero nais kong bigyang diin muli ang Talinghaga tungkol sa Alibhugang Anak. 

Hiningi ng bunsong anak ang kanyang mana mula sa kanyang ama. Hindi ba, kapag naghihingalo na ang ating mga magulang, doon natin makukuha ang ating mana? Pero, kakaiba ang anak na ito. Iisa lang ang ibig sabihin ng hinihingi ng kanyang anak - mamatay ka na. Gusto na niyang makuha ang mana mula sa kanyang ama kahit buhay pa at hindi na siya makapaghintay pa nang matagal.

Siguro nasaktan at nalungkot ang kanyang ama, pero, dahil wala na siyang magawa, ibinigay na niya ang mana sa bunso. Tingin ko, araw-araw, paulit-ulit ang bunsong ito na nagtatanong kung kailan niyang makukuha. Kaya, para tumahimik at dahil nakakairita na siguro ang paulit-ulit na pagtatanong ng bunso, ibinigay na niya. 

Ngayon, ano ang ginawa ng bunso? Inaksaya at nilustay ang kayamanan ng kanyang ama hanggang sa magkaroon ng taggutom. Doon, nagkaroon siya ng matinding krisis sa buhay. Hindi siya makakain. Kaya, humanap siya ng trabaho sa bukid bilang tagapag-alaga ng mga baboy. 

Kawawa na ang pangalawang anak. Grabe ang naranasan niya. Kahit gusto niyang kumain ng kahit kaunting piraso ng kinakain ng mga baboy, hindi niya magawa. Wala siyang makain. Pinag-isip niya ang kanyang ginawa at kung bakit nagkaganyan ang kanyang buhay. Akala niyang magiging masaya siya, pero hindi pala. Dahil sa mga ginawa niya, wala siyang makain. Pinag-isipan din niya ang mga alipin ng kanyang ama. Buti pa sila, nakakain, pero siya nagugutom. Kaya, inisip niya na bumalik sa kanyang ama para lang makakain. 

Pero, bago siya umuwi sa kanyang ama, kinailangan niyang humingi ng tawad dahil sa ginawa niyang paglulustay ng kanyang kayamanan. Pagkahingi ng tawad, doon mag-aaply siya bilang alipin ng kanyang ama. Sa gayon, makakain na siya. Bago umuwi, nag-rehearsal siya. Pinag-aralang mabuti ang kanyang mga linya. 

Hindi inakala ng bunso na magmula noong umalis siya, hinihintay na siya ng kanyang ama. Matagal na naghintay ang kanyang ama para sa araw ng kanyang pagbabalik o pag-uwi niya. Nakita siya ng kanyang ama, niyakap na siya bilang pagtanggap muli sa kanyang anak. Humingi ng tawad ang anak na ito at nag-apply sa kanyang ama, pero hindi tinanggap ng ama ang kanyang application.

Masayang-masaya ang kanyang ama na tinawag niya ang kanyang mga alipin na isuot sa bunso ang singsing at magandang damit. Hindi lamang iyan, ipinagpatay pa niya ang pinatabang guya upang magkaroon ng pagsasalo. Magkakaroon ng selebrasyon. Ipagdiriwang nila ang pag-uwi ng Alibughang Anak. Ang Alibughang Anak ay tinanggap muli ng kanyang ama.

Ngayon, ang panganay, naiingit. Ang panganay, nagtrabaho para sa kanyang ama. Maganda naman iyon. Ipinapakita ng anak na ito na hindi siya tamad. Ang panganay ay masipag at matiyaga. Pinaghirapan niya ang lahat. Nainggit siya nang malaman niyang ipinaghanda ng pagdiriwang ng kanyang ama ang kanyang bunsong kapatid na naglustay ng kanyang mga kayamanan. Hindi niya masabi, "Ang aking kapatid." Sa halip, tinawagan niya ang bunsong anak, "Ang anak mong iyan." Dahil sa inggit, nakalimutan niya na nagtatrabaho siya sa kanyang ama. Hindi na ama ang tingin niya sa kanyang ama. Amo na ang tingin niya sa kanya. 

Kahit tinanggihan ng panganay ang pag-anyaya ng kanyang ama, patuloy pa rin ang pakikiusap ng kanyang ama. Ang sagot ng kanyang ama sa kanya ay dapat magdiwang sila dahil bumalik ang bunsong anak na hindi nasaktan. Walang nagbago. Anak pa rin siya ng mayamang lalaki. Kahit sinuway ng bunsong anak ang kagustuhan ng kanyang ama, anak pa rin niya iyon at pinapatawad niya ang kanyang anak sa kanyang ginawang kasalanan.

Hindi natin alam kung paano nagwakas ang talinghaga. Mukhang may kulang, at tama, may kulang. Iyon ay ang pagwawakas. Hindi natin alam kung pumasok ang panganay at nakipagdiwang o kaya hindi siya pumasok. Bakit walang pagwawakas ang talinghagang ito? Maganda ang sinabi ng isang pari kong ka-Facebook. Ang sabi niya ay tayo ang dudugtong sa kuwento. Itutuloy natin ang kwento. Tutugon ba tayo sa pagtawag ng Diyos na mag-bagong buhay? Nasa atin ang desisyon kung paano tayong tutugon sa Diyos upang bigyan ng pagwawakas ang talinghagang ito. 

Mga kapanalig, hindi pa huli ang lahat. Tinatawag tayo ng ating Panginoon. Ano ang ating tugon sa Kanyang pagtawag na magbagong-buhay? Nasa atin ang desisyon. Hindi tayo didiktahan ng Diyos. Hindi pa huli ang lahat. Habang may panahon pa, magbalik-loob tayo sa Diyos at magbagong-buhay tayong lahat. Pero, hindi na desisyon ng Diyos kung magbabalik-loob tayo sa Kanya, tayo ang gagawa ng desisyon. 

ANG TAGUMPAY AT PAG-IBIG SA KRUS NI HESUS

Setyembre 14, 2013
Kapistahan ng Pagtatampok sa Banal na Krus
(Mga Bilang 21, 4b-9/Salmo 77/Filipos 2, 6-11/Juan 3, 13-17)

Sa kapanahunan ni Hesus, ang pagkamatay sa pamamagitan ng pagpapako sa krus ay ang capital punishment. Dito ipinapako at nakabitin sa krus ang kriminal dahil sa mabigat na kasalanan na ginawa niya laban sa bayan. Hindi po pangkaraniwang kamatayan at hindi po madali ang pagkamatay sa krus. Ang pagpapako sa krus, grabe, pagtatawanan ang nakabitin ng mga nanonood. Ito'y upang ipahamak at ibabala ang mga nanonood na huwag tularan ang nagkasala. Para po sa mga Hudyo, ang krus ay tanda ng kapahamakan, kasalanan at kamatayan. 

Para naman po sa atin, ang krus ay tanda ng tagumpay at kaligtasan. Paano naman naging tanda ng tagumpay ang isang krus? Bakit krus ang tanda ng tagumpay para sa ating mga Katoliko? Hindi ba ang krus ay tanda ng kapahamakan? Hindi ba tanda ito ng kahinaan at pagsuko?

Buong buhay ni Kristo, hindi Siya nagkasala, ni minsan. Noong tinukso Siya ng diyablo sa ilang, hindi sumuko ang Panginoon sa tukso. Walang kapintasan, kakaiba ang buhay ni Kristo. Bilangin pa natin ang mga kasalanan, at matatagpuan natin na wala, ni isa man sa kasalanan na alam natin na ginawa ng Panginoon. Perpekto ang buhay ng Panginoon. Siya'y naging masunurin sa Diyos. 

Ngayon, makikita natin sa crucifixo sa mga simbahan, ang katawan ni Kristo, nakabayubay. Magtataka na tayo, mahina ba si Kristo noong nabuhay Siya dito sa lupa? Kung Siya nga ang Anak ng Diyos, bakit Siya'y nakabayubay sa krus? Imposible maisip natin na ang Anak ng Diyos ay mamamatay sa krus, lalung-lalo na wala Siyang ginawang kasalanan buong buhay Niya. Malinis, busilak ang Kanyang buhay dito sa lupa. 

Bakit naman nakikita natin ang katawan ni Kristo sa krus? Tanda ito ng Kanyang pagmamahal sa atin, at sa pamamagitan nito, nagkaroon ng tagumpay sa pamamagitan ng Kanyang pagkamatay sa krus. Kaya, ang krus, mula sa pagiging tanda ng kapahamakan at kamatayan, naging tanda na ito ng pagmamahal at tagumpay. 

Dugo'y dumanak mula sa Kanyang krus. Lahat ng iyon, pinaghirapan ni Hesus. Tiniis ni Hesus ang bastusin, kutyain, saktan, at ipagpatay sa krus. Lahat ng iyon ay Kanyang tiniis alang-alang sa atin. Siya ang pumalit sa atin. Ang krus na iyon ay dapat para sa ating mga makasalanan. Ngunit dahil sa Kanyang pag-ibig sa atin, inialay Niya ang Kanyang sarili. Alang-alang sa atin, tinanggap Niya ang kamatayan sa krus na para sa atin. 

Pinatunayan ni Hesus ang Kanyang pagmamahal sa atin. Sa laki ng pagmamahal Niya, binayad at pinatawad Niya tayong lahat. Nagkasala tayong lahat laban sa Diyos, at dapat pagbayaran natin ang ating mga kasalanan. Pero, binayad na iyon! Binayad na ang ating mga kasalanan sa pamamagitan ni Kristo Hesus. 

Hindi natin mabayaran ang Panginoong Hesus sa Kanyang pagkamatay sa krus. Laki ng utang na iyon. Sabi nga sa isang awitin: "Hindi sapat ito upang ibalik ang dugong itinigis ng Iyong Anak para sa atin." (Dakilang Pagmamahal) Ipinapakita ng krus ang pag-ibig at tagumpay ni Hesus para sa atin. Paano Siya nagtagumpay? Siya'y itinaas, ipinako at namatay sa krus, alang-alang sa atin. Pero, hindi nagtapos doon, Siya'y muling nabuhay. 

Sa tuwing makakita tayo ng crucifixo, alalahanin natin ang tagumpay at pag-ibig ng Panginoong Hesukristo noong Siya'y namatay sa krus para sa ating kaligtasan. At nawa'y tayo pong mabuhay para kay Kristo Hesus. Iyan ang pinakamaliit na bagay na pwede nating gawin para kay Kristo. Si Kristo naman ay namatay para sa atin, iyon ay ang pinakamalaking ginawa Niya para sa atin. 

Tayo po'y magpasalamat kay Kristo araw-araw. Dahil sa pag-ibig ni Kristo sa atin, nakamtan Niya ang tagumpay sa krus. Hindi lang iyon tagumpay ni Kristo sapagkat tayo rin po ay nagtagumpay kasama Niya. 

PAANO MAGING ALAGAD NI HESUS?

Setyembre 8, 2013 
Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon/Kapistahan ng Pagsilang ng Mahal na Birheng Maria (K)
(Karunungan 9, 13-18/Salmo 89/Filemon 1, 9b-10. 12-17/Lucas 14, 25-33) 

Ang araw na ito ay napakahalaga para sa ating mga Katoliko, lalung-lalo na para sa ating mga Pilipinong Katoliko. Ipinagdiriwang natin ngayon ang Araw ng Pagsilang ng ating Mahal na Inang si Maria. Tayong mga Pilipino ay may malalim na debosyon sa ating Mahal na Ina. Kaya nga kinikilala tayo bilang Pueblo Amante de Maria (Bayang Sumisinta kay Maria). Maligayang Kaarawan po, O Mahal na Birheng Maria, Ina ng Panginoong Hesukristo, Ina nating lahat!! Happy Birthday, Mama Mary!!

Ang Ebanghelyo para sa araw na ito ay napakahirap ipaliwanag. Nakakagulat at nakakasakit pa nga ang ilang mga salita na binigkas ng Panginoon sa Ebanghelyo ngayon. Sabi ng Panginoon sa unang bahagi ng Ebanghelyo: "Hindi maaaring maging alagad Ko ang sinumang umiibig sa kanyang ama at ina, asawa at mga anak, mga kapatid, at maging sa sarili niyang buhay higit sa Akin." Napakatindi ng mga salitang binigkas ni Kristo.

Magtataka tayo kung ano nga ba ang ibig sabihin ng Panginoong Hesukristo sa Mabuting Balita. Pinag-iisipan pa nga natin kung talagang sinasabi ng Panginoong Hesus na talagang kalimutan ang ating pamilya? Napakasakit ang mga salitang ito. Hindi po ba sinabi ng Diyos na ibigin at igalang ang ating mga magulang? Bakit ngayon, ang hinihingi ng Panginoon ay talikuran at awayin ang pamilya natin? Napakahirap sumunod kay Hesus. Pero, iyon po ba ang ibig sabihin ng ating Panginoon?

Hindi ang pagkalimot o pagtalikod sa mga magulang ang tinutukoy ni Kristo. Ang ibig sabihin Niya na dapat unahin ang Diyos. Dapat ang sentro ng ating buhay ay ang ating Panginoong Diyos. Halimbawa, ang mga pari. Kung tatanungin ninyo kung bakit bihira ang pagdalaw ng mga pari sa kanilang mga pamilya, ito ay dahil sa kanilang mga gawain nila bilang pari. Hindi sa nakalimutan nila ang pamilya nila. Inuuna nila ang Diyos sa kanilang buhay. 

Ang ating number one priority sa buhay ay ang Diyos. God should be our first priority and the center of our lives. Dapat pa rin nating ibigin ang ating mga magulang, lalung-lalo na, bahagi na iyon ng Sampung Utos ng Diyos. Pero, ang ating pagmamahal sa ating pamilya ay hindi dapat hihigit sa pag-ibig natin sa Diyos. Tandaan, U-N-L-A-D. Ano po ang ibig sabihin ng "U-N-L-A-D?"

U - Unahin 
N - Natin 
L - Lagi 
A - Ang
D - Diyos 

Kapag inuna natin ang Diyos, magiging maganda ang ating buhay at mapapasan natin ang ating mga krus sa buhay. Ang problema nga lang, mahirap iyon para sa ating mga makasalanan. May mga karibal at hadlang ang Diyos sa pagiging numero uno sa ating buhay. Mahirap isuko ang ating mga bagay dito sa mundo. Iniisip pa nga natin na mas higit pa kaysa Diyos. Ang resulta, hindi maganda ang ating buhay. May mga ginagawa tayong masama dahil nakakalimutan natin ang Diyos. Ginagawa nating number one sa ating buhay ang ibang mga bagay, maliban ang Diyos.

Tingnan po ninyo, ang ating birthday celebrant, ang Mahal na Birheng Maria. Maaaring may mga plano na siya para sa kanyang buhay. Pero noong nagbalita ang Arkanghel Gabriel sa kanya tungkol sa Anak niya, ang Panginoong Hesus, isinuko niya ang kanyang mga plano sa Diyos. Sabi niya: "Mangyari nawa ang sinabi mo sa akin." Kahit may mga plano na siya para sa kanyang buhay, inuna niya ang plano ng Diyos para sa kanya. At siya'y tunay na pinagpala ng Diyos dahil sa kanyang pagiging masunurin sa Kanya. 

Ang ating Panginoong Hesukristo din po. Noong Siya'y nasa Halamanan ng Hetsemani, sa pagtatapos ng Kanyang panalangin sa Ama, sinabi Niya, "Hindi ang kalooban Ko, kundi ang kalooban Mo ang masunod." Kahit nagkaroon Siya ng pagkakataon na makatakas mula sa kamatayan, pinili Niyang sundan ang kalooban ng Ama na mamatay para sa ating lahat. Siya'y naging masunurin hanggang kamatayan, kaya't dinakila Siya ng Diyos. 

Paano maging alagad ni Hesus? Mahalin ang Diyos nang higit sa lahat ng bagay. Mahalin pa rin natin ang ating pamilya, mga kaibigan at ang ating mga sarili, pero ang pag-ibig sa kanila at sa ating sarili ay dapat iba sa pag-ibig sa Diyos. Dapat mas higit pa ang pag-ibig natin sa Diyos sa lahat ng bagay. Tayo'y magkakaroon ng lakas upang ibigin ang Diyos at ang kapwa. 

ANG PAGPAPAKABABA

Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon (K) - Berde 
Sirak 3, 19-21. 30-31/Salmo 67/Hebreo 12, 18-19. 22-24a/Lucas 14, 1. 7-14

Kilala ang ating Santo Papa Francisco sa kanyang pagpapakababa. Hindi siya nakatira sa papal apartments. Sa halip, siya'y nakatira sa Domus Sanctae Marthae. Ang sasakyan niya ay isang simpleng Ford Focus. Hinihikayat pa niya ang iba pang mga pari na piliin ang mga simpleng sasakyan sa halip ang mga magagandang sasakyan. Marami pang mga ginawa ni Pope Francis na nagpapakita sa kanyang pagiging mapagpakumbaba, kahit noong Kardinal pa siya sa Arkidiyosesis ng Buenos Aires sa Argentina. 

Ang Tatlong Pagbasa ngayon ay tungkol sa pagiging pagpapakumbaba. Sabi ni Sirak sa Unang Pagbasa na ang pagpapakababa ay nakalulugod sa mata ng Diyos. Tayo'y binayayaan ng mga kakayahan ng Diyos. Gamitin natin ito nang may kababaan nang loob. Huwag maging mayabang sa pagpapakita ng mga ito. Alamin natin ang ating mga limitasyon, sapagkat tao lamang tayo. Huwag nating gagawin o pilitin ang hindi natin kayang gawin. Binayayaan tayo ng mga kakayahan ng Diyos, huwag maging ambisyoso para sa iba pa. Maging mapagpakumbaba at kuntento sa mga kakayahang ibinigay sa atin ng Diyos. 

Ginamit ng manunulat ng mga sulat sa Hebreo sa Ikalawang Pagbasa ang Panginoong Hesukristo bilang huwaran ng pagpapakababa. Nagkatawang-tao si Kristo upang buksan ang pintuan ng langit. Paano binukas ni Kristo ang pintuan ng langit? Siya'y nagpakumbaba, at namatay para sa ating kaligtasan. Kahit Diyos Siya, nagpakababa Siya at inialay ang Kanyang sarili para sa ating lahat upang tayo'y makapagsaluhan sa hapag na inihanda Niya sa langit. Makakasalo natin ang mga banal sa langit, kahit na tayo ay tao at makasalanan. 

Sa ating Ebanghelyo, makikita natin na inanyayahan si Hesus sa isang bahay ng Pariseo. Napansin ng Panginoon ang mga galaw ng ibang mga inanyayahan. Pinipili nila ang upuan para sa mga piling panauhin. Dahil dito, nagkaroon ng isang pagkakataon ang Panginoong Hesus na magturo. Tinuruan ng Panginoon ang mga dapat gawin sa kainan sa pamamagitan ng talinghaga. 

Una, kapag inanyayahan, dapat yung pinakamababang upuan ang pinipili natin. The lowest seat. Nakakahiya kasi kapag tayo ang nakaupo sa pinakamataas na upuan, may mas mataas ang ranko kaysa atin ay dumating, at pinapaalis tayo ng nag-anyaya sa atin. Common sense lang naman po iyon. Wala tayong karapatan na ilaan ang sarili bilang pinakamataas. Kaya, dapat hintayin natin na tayo'y itataas ng nag-anyaya sa atin.

Pangalawa, anyayahan ang mga dukha, sa halip ang mga ka-level natin sa buhay. Kadalasan, kapag tayo ang mga mayayaman, pamilya o kaibigan. Mabuti naman iyon. Pero, kahit ginagawa natin iyon, hindi natin napapansin na may grupo na hindi kasali. There are some people that we exclude. At iyon ang mga dukha. Kapag inanyayahan natin kasi ang mga ka-level natin sa buhay, babayaran tayo sa pamamagitan ng pag-anyaya sa atin. Naging kasanayan na ito para sa ating lahat.

Para kay Hesus, ang bahala na magbabayad sa atin ay ang Diyos. Kapag inanyayahan natin ang mga dukha, hindi nila tayo mababayaran, di po ba? Huwag tayong umasa ng kabayaran para sa kabutihan na ginawa natin. Maaari ngang gumagawa ka ng mabuti, pero iyon po ba ay pagkakawang-gawa? Binababalaan tayo ni Hesus na ang paggawa ng mabuti ay maaari maging isang bitag na maging mayabang at maghangad ng kabayaran. 

Huwag nating isipin na tayo'y dapat itaas at parangalan. Huwag tayong maghangad ng kabayaran para sa kabutihang ating ginawa. Dahil pinapakita nito na kulang tayo sa pagpapakumbaba. Bahala na ang Diyos na itaas tayo at Siya na mismo ang magbabayad para sa ating pagkakawang-gawa. Nawa, maging bukas-palad tayo sa ating pagkakawang-gawa at huwag maghangad ng kabayaran para sa ating pagkakawang-gawa.

NO PAIN, NO GAIN!

Ika-21 Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 

Isaias 66, 18-21/Salmo 116, 1. 2/Hebreo 12, 5-7. 11-13/Lucas 13, 22-30

"No pain, no gain!" 

Isa itong napakalakas na kasabihan sa wikang Ingles. Ito'y nagbibigay ng motivation dahil napakalakas ang ibig sabihin nito. Marahil, ito'y naging isang motto para sa ilang tao. Halimbawa nga lang po, marami pong gustong pumayat. Walang mangyayari kung hindi ka kumain ng tama at excercise. 

Isa pa pong halimbawa. Ako, isa akong estudyante ng karate martial arts. Hindi porke't ako'y nag-aaral ng karate, master na ako noon. May stripe ako sa aking white belt upang ipakita na ako'y nagkaroon ng pagsusulit. Pero, mahaba pa ang pagdadaanan ko bago magkaroon ng black belt sa karate.

Ang mga Pagbasa ngayon ay tungkol sa pagliligtas ng Diyos. Sa Unang Pagbasa, mapapakinggan natin na makikita ng lahat ng mga bansa ang pagliligtas ng Diyos. Hindi lamang ito para sa mga Hudyo o mga Israelita, para po ito sa lahat. Walang pinipili ang Diyos. Ililigtas ng lahat ng tao ang Diyos, kahit anuman ang kanyang lahi, wika o pananampalataya. Hindi pa kinakailangang umanib sa isang sekta o relihiyon upang maligtas ng Diyos. 

Sa Ikalawang Pagbasa, mapapakinggan natin ang pagdidisiplina ng Diyos. Dinidisiplina tayo ng Diyos upang tayo'y maging mabuti. Iwinawasto tayo ng Diyos kapag tayo ay nagkakamali. At kapag itinutuwid tayo ng Diyos, marami sa atin ang nagrereklamo. Pero, ginagawa iyon ng Diyos para sa ating kabutihan. Siya ay katulad ng isang ama sa kanyang anak. Kaya, kapag nagkamali tayo at itinutuwid tayo ng Diyos, dapat magpakumbaba tayo at aminin ang ating kasalanan.

Sa Mabuting Balita, tinatanong ang Panginoong Hesus kung ilan nga ba ang maliligtas. Ano ang sagot ng Panginoon? Hindi madali ang pagpasok sa kaharian ng langit. Hindi binanggit kung ano ang bilang ng mga maliligtas. Hinahamon tayo, hindi lamang ang mga alagad o ang nagtanong, kundi tayong lahat. Para sa ating lahat ang hamon ni Hesus - pumasok sa makipot na pintuan. Sa gayon, tayo ay maliligtas at makakapasok sa kaharian ng langit. Masyadong mahirap.

Hindi madali lang ang pagpasok sa kaharian ng langit. Kahit bukas ang kaligtasan para sa lahat ng tao, kailangan nating pumasok sa makipot na pintuan. Paano tayo maliligtas? Huwag subukang pumasok, sa halip, sikaping makapasok sa makipot na pintuan. Kailangan natin ng pagtitiyaga o perseverance. Huwag sumuko agad. Ibigay ang lahat ng makakaya mo. Kailangang ibigay ang lahat. Baka sa pagtatapos ng pagtitiyaga mo, makakapasok ka sa makipot na pintuan. 

Hindi lang pagtitiyaga ang kailangan. Aside from perseverance, you need to let go of material things. Ilarawan natin sa isipan ang itsura ng makipot na pintuan. Marami tayong dinadala, at napakaliit ng pintuan. Tingin ninyo, sa dami ng dinadala ninyo, makakapasok ba kayo? Hindi. Mukhang kailangan ninyong tanggalin ang mga dinadala natin upang tayo'y makapasok. Kailangan natin ng mga adjustments. Kung masyadong mababa ang pintuan, kinakailangan nating yumuko. Kung marami tayong dinadala, mukhang kailangan nating iwanan iyon. Hindi natin madadala ang marami nating dinadala. Kaya, kailangan nating bumitiw sa mga materyal na bagay upang makapasok sa kaharian ng langit. 

Hindi lang kaligtasan ng ating sarili ang dapat isipin, kundi ang kaligtasan ng lahat ng tao. Dapat gumawa tayo ng mabuti sa ating kapwa. Huwag tayong maging sakim o makasarili. Anu-ano ang mga mabubuting gawa ang maaari nating gawin sa ating kapwa? Mga korporal at espiritwal na gawa ng Awa, pagtulong sa mga mahihirap, pagtuturo ng katesismo, etc. 

Maraming mga mabuting gawa ang pwede nating gawin. Kapag mayroon tayong kapwa Katoliko na hindi nagsismba ngayong Linggo, akayin natin siya na magsimba uli. Isa pa, tumulong sa mga nangangailangan. Diba, nasalanta ng bagyong Maring ang ilang bahagi ng bansa? Baka tulungan natin sila sa pamamagitan ng pagdala ng mga relief goods, etc. Sa gayon, nakakagawa tayo ng mabuti. Maraming iba pa. Huwag lang nating isipin ang kaligtasan ating mga sarili, kundi isipin din natin ang kaligtasan ng ating kapwa. 

Mga kapanalig, ang pagpasok sa kaharian ng Diyos sa langit ay masyadong mahirap para sa atin. Hindi ito parang instant coffee o instant noodles. Dapat hindi nating iniisip kung ilan ang mga naligtas at mga napahamak. Hindi na mahalaga para sa atin na malaman kung sino ang nasa langit at nasa impiyerno. Ang dapat nating isipin ay ang ating kaligtasan at ang kaligtasan ng maraming tao. Paano tayo maliligtas? Sumikap makapasok sa makipot na pintuan, at tumulong sa kapwa. Sa gayon, makakapiling natin ang ating Panginoong Diyos sa langit at makadulog at makasalo ang Panginoon sa hapag na inihanda Niya sa langit.

Bukas ang makipot na pinto. Papasok ka ba? Tandaan, no pain, no gain!

ANG PAGNINGAS NG APOY NI KRISTO

Ika-20 Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 

Jeremias 38, 4-6. 8-10/Salmo 39/Hebreo 12, 1-4/Lucas 12, 49-53

Sa Unang Pagbasa, mapapakinggan natin na mahirap ang buhay ng isang propeta. Makikita natin na maraming mga kaaway si Jeremias. Pinagpaparusahan ang propetang Jeremias ng mga pinuno dahil sa mga salitang lumabas sa kanyang bibig. Nagsasalita lamang siya sa ngalan ng Diyos. Kaya, marami siyag naging kaaway. Kahit siya'y pinaparusahan ng mga pinuno, hindi siya nagreklamo. Sa halip, nanatiling tahimik si Jeremias, kahit hindi tama ang ginagawa sa kanya. Pero, iniligtas siya sa tulong ni Ebed-melec. Dahil sa pagiging maawain ni Ebed-melec, ang propetang si Jeremias ay iniligtas. Ipinapakita ng Unang Pagbasa na kahit maraming matigas-ulo, mayroon pa ring mga nakikinig at nagiging maawain. 

"Umiwas sa kasalanan." Ito naman ang mensaheng ipinapaabot ng manunulat ng Ikalawang Pagbasa. Mahirap umiwas sa kasalanan. Paminsan-minsan, napapasuko tayo sa tukso upang gumawa ng kasalanan. Kaya, ang pag-iwas sa kasalanan ay isang hamon para sa atin. Pero, may huwaran tayong dapat tularan - ang Panginoong Hesukristo. Nakaiwas Siya sa paggawa ng kasalanan at sumunod Siya sa kalooban ng Diyos - ang mamatay sa Krus para sa ating lahat. Napakahirap ang Kanyang tiniis, pero tiniis Niya ang kamatayan sa Krus para sa ating lahat. Hinahamon tayo na tularan si Hesus sa pagtitiis sa paglaban sa kasalanan. 

Nakakagulat po ang mga sinasabi ng Panginoong Hesus sa ating Ebanghelyo. Parang hindi natin maiintindihan kung ano ang sinasabi Niya. Marami po ang mga nasasaktan dahil sa mga sinabi Niya sa Mabuting Balita. Kakagulat po na si Kristo ay naparito upang magdala ng apoy. Hindi lamang iyan. Sinabi pa ni Kristo na Siya ang magiging dahilan ng paghahati-hati ng mga miyembro ng pamilya. Pero, ano nga ba ang ibig sabihin ng mga salita ng Panginoon sa Ebanghelyo?

Unahin muna natin ang sinabi ni Hesus tungkol sa apoy. Hindi literal na apoy ang ibig sabihin Niya. Ano nga ba talaga ang ibig sabihin ng Panginoong Hesus noong sinabi Niya ang mga salitang iyon? Ang ibig sabihin ng Panginoon ay lilinisin Niya ang sanlibutan ayon sa plano ng Diyos. Ipinapakita ni Kristo na Siya'y isang masigasig na misyonerong isinugo ng Diyos Ama. At ano ang lilinisin ni Hesus dito sa sanlibutan? Lilinisin Niya ang kasalanan at kamatayan. 

Ngayon, dumako tayo sa pangalawang bahagi ng Mabuting Balita. Ang mga salitang lumabas sa bibig ng Panginoong Hesukristo - hindi Siya naparito upang magdala ng kapayapaan kundi ng pagkakabaha-bahagi. Ngayon, marami ang nag-akala na kapayapaan ang dala ni Hesus noong Siya'y naparito sa lupa. Ang maling akala ay ang Mesiyas ay naparito upang maging madali. Ngunit, noong ang Mesiyas sa pagkatao ni Hesus ay dumating, tinama Niya ang mga akala nila. Hindi magiging madali ang lahat. Naparito Siya upang maging mga manggagawa para sa kaharian ng Diyos. 

Mahirap ang pagsunod kay Kristo. May mga pagkakataong kung saan tayo'y tutuksuhing gumawa ng masama. Maaari tayong tuksuhin na tumalikod sa ating pananalig at pagsunod kay Kristo. Hindi kabilang dito ang panindigan natin tungkol sa pulitiko o kung ano man. Ang pagsunod kay Kristo ay maaaring magdulot ng sakit sa pamilya o sa mga kaibigan. Pero, ito'y magiging isang pagkakataong maging malaya upang sundan at manalig kay Kristo. 

Balikan natin ang unang bahagi ng Ebanghelyo. Ano ang ilang kasalanan na nililinis ng Panginoon? Ilan sa mga kasalanan ay ang mga pitong pangunahing kasalanan. Hindi lamang iyan. Ang isang kasalanan ngayon na talagang masikat ay ang pagnanakaw. Madali ang magnakaw. Ang pagpatay ay isang uri ng pagnanakaw sapagkat ninanakaw nito ang karapatan ng taong mabuhay. Ang pagsisinungaling ay isang uri ng pagnanakaw. Ninanakaw mo ang katotohanan at nililihim mo pa ang katotohanan mula sa inyong kapwa. Napakaraming uri ng pagnanakaw. Ang pagnanakaw ay hindi materyal lamang. 

Tayo rin po, mga Kapanalig, dapat maging masigasig sa ating pagsaksi, pananalig at pagsunod kay Hesukristo. Hindi man magiging madali para sa atin ang umiwas sa kasalanan, pero manalangin tayo sa Diyos. Manalangin tayo sa Panginoon na tulungan tayong hindi gumawa ng masama. Hindi kalooban ng Diyos na tayo'y gumawa ng masama. Tayo ang gumagawa ng desisyon na gumawa ng mabuti man o masama. Nawa matulungan tayo ng Diyos sa paggawa ng tamang desisyon. At nawa'y magkaroon ng apoy sa pagsaksi kay Kristo, katulad ng apoy ni Kristo. 

PINAGPALA SI MARIA!

Agosto 15, 2013
Dakilang Kapistahan ng Pag-Akyat sa Langit sa Mahal na Birheng Maria 

Pahayag 11, 19a; 12, 1-6a. 10ab/Salmo 44/1 Corinto 15, 20-27/Lucas 1, 39-56

Dalawang katanungan po ang pumasok sa aking isipan ngayong araw na ito. Ang unang tanong ay "Saang nakasulat sa Bibliya ang pag-akyat sa Mahal na Ina sa Langit?" Ang sagot diyan ay wala pong nakasulat sa Banal na Bibliya tungkol dito. Pero, ayon sa Banal na Tradisyon, sa katapusan ng buhay ng Mahal na Ina dito sa lupa, siya'y iniakyat sa langit, katawan at kaluluwa. Ayon kay Papa Pio XII sa Munificentissimus Deus, si Maria'y iniakyat sa kaluwalhatian sa langit sa katapusan ng kanyang buhay dito sa lupa. 

Ang ikalawang tanong ay "Ano ang pagkakaiba ng pag-akyat ng Panginoon sa pag-akyat ng Mahal na Ina?" Si Hesus ay Anak ng Diyos. Bilang Anak ng Diyos, Siya'y Diyos rin. Siya ang ikalawang persona ng Banal na Trinidad. Kahit iisa lang ang Diyos na ating sinasamba, may tatlong persona ang iisang Diyos na iyon. Dahil sa pagka-diyos ni Kristo, umakyat Siya sa langit gamit ang Kanyang kapangyarihan. Ito ay dahil si Kristo ang Anak ng Diyos at ang pangalawang persona sa Banal na Santatlo. Kaya, si Kristo ay umakyat sa langit sa Kanyang kapangyarihan. 

Si Maria naman ay tao katulad natin. Hindi siya diyosa, tao rin siya. Pero, bakit napakahalaga si Maria? Dahil kinalugdan siya ng Diyos at pinili na maging ina ni Kristo. Bago ipinanganak ang Mahal na Ina kay Santa Ana at San Joaquin, iniligtas siya ng Diyos mula sa kasalanang mana (Immaculate Conception). Kaya, ipinanganak siya na walang dungis ng kasalanang mana. 

Ngayon, pagkatapos ng kanyang buhay dito sa lupa, siya'y iniakyat sa langit. Para hindi kayo malito, gagamit ako ng konting Ingles. Mary was assumed (lifted) into heaven. Paano siya nakaakyat sa langit? Dahil sa kapangyarihan ng Diyos, ang Birheng Maria'y iniakyat sa langit. Sabi nga sa pagpapahayag ng pananampalataya (Sumasampalataya Ako), sinabi doon, "Umakyat sa langit (si Hesus), naluluklok sa kanan ng Diyos Amang makapangyarihan sa lahat." Walang nakasabing iniakyat, kundi umakyat si Hesus sa langit. Si Maria naman ay iniakyat sa langit ng kapangyarihan ng Diyos. 

Sa Ebanghelyo, mapapakinggan natin na dinalaw ni Maria si Elisabet. Parehas silang buntis noong panahong iyon. Dinadala ni Maria sa kanyang sinapupunan si Hesus, samantala naman, dinadala ni Elisabet si San Juan Bautista sa kanyang sinapupunan. Kahit na buntis si Maria, ginawa pa niyang dalawin ang pinsan niyang si Elisabet, na nagdadalang-tao rin. Mapapansin ninyo na masaya pa nga siyang pumunta kay Elisabet dahil dinadala ni Maria ang Mesiyas. 

"Pinagpala ka sa lahat ng mga babae, at pinagpala rin ang dinadala mo sa iyong sinapupunan." Ito ang mga salitang binigkas ni Elisabet na puspos ng Espiritu Santo nang marinig niya ang pagbati ni Maria. Tunay ngang pinagpala si Maria. Ito ay dahil sa siya'y nakikinig at sumusunod sa Salita ng Diyos. Kaya kinalulugdan siya ng Diyos at pinili Niya ang Mahal na Birheng Maria na maging ina ng Panginoong Hesukristo. Siya'y nakikinig, sumusunod, at nananalig sa Diyos. 

Tularan natin ang ating Mahal na Inang si Maria. Siya'y naging mapalad dahil sa kanyang "oo" sa Diyos. Tumalima siya sa kalooban ng Diyos. Nakinig siya sa Salita ng Diyos at iningatan ito sa kanyang puso. Dapat tularan natin ang ating Mahal na Ina sa kanyang pananalig, pakikinig, at pagsunod sa kalooban ng Diyos. Harinawa, katulad ng Mahal na Birheng Maria, sa katapusan ng ating buhay dito sa mundong ito, makapiling natin ang Panginoong Hesus sa kalangitan.