PANALANGIN AT PANANANALIG SA DIYOS

Ika-17 Linggo sa Karaniwang Panahon (K) - Berde 
(Genesis 18, 20-32/Salmo 137/Colosas 2, 12-14/Lucas 11, 1-13) 

Napakaganda po ng ating Ebanghelyo para sa Linggong ito. Ang ating Ebanghelyo ay tungkol sa pagtuturo ng Panginoong Hesukristo sa mga alagad kung paanong manalangin sa Diyos. Itinuro ni Kristo sa Kanyang mga alagad na isa sa mga kilalang panalangin ngayon. Ang panalanging itinuro ng Panginoon ay ang "Pater Noster" (Ama Namin). Napakaganda ng panalanging ito sapagkat ang panalanging ito ay itinuro ni Hesus mismo. 

Bago natin pagnilayan ang ating Ebanghelyo, balikan natin ang mga Pagbasa. Sa Unang Pagbasa, mapapakinggan natin na nananalangin si Abraham sa Diyos. Kinakausap ni Abraham ang Diyos, na parang isang kaibigan na rin. Ipinapanalangin ng Abraham ang mga lungsod ng Sodoma at Gomorra. Nananalig si Abraham na ang Diyos ay makatarungan at ililigtas ang mga matutuwid. 

Ang Ikalawang Pagbasa ay hindi tungkol sa panalangin. Sa halip, ito'y tungkol sa kaligtasang dulot ng pagkamatay ng Panginoong Hesus sa krus. Pinapakita nito ang pagiging bukas-palad, mapagmahal at mapagpatawad ng Diyos. Tayong lahat ay mga makasalanan at sa kabila nito, ipinagkaloob ng Diyos ang Kanyang Bugtong na Anak upang iligtas tayo ng Diyos. Ito ay dahil minamahal tayo ng Diyos at pinapatawad tayo sa marami nating mga kasalanan. 

Dalawang bahagi po ang nilalaman ng ating Ebanghelyo. Sa unang bahagi ng Mabuting Balita, mapapakinggan natin na itinuro ni Hesus ang Kanyang mga alagad na manalangin. Maraming okasyon sa Ebanghelyo ayon kay San Lucas na ang Panginoong Hesukristo ay nananalangin. Ipinapakita ni Lucas na si Hesus ay hindi nagsasawang manalangin at makausap ang Diyos Amang sa langit. 

Ngayon, napansin ito ng mga alagad. Si Hesus ay walang sawang nanalangin sa Ama, lalung-lalo na kapag napakahalaga ang mga magiging desisyon Niya sa Kanyang buhay. Gusto ring matututong manalangin ang mga alagad. Doon silang nakuha ng pagnanais na matuto kung paanong manalangin sa Diyos. Si Hesus lamang ang maaaring magturo sa kanila kung paanong manalangin. 

Ano ba ang panalangin para sa atin? Paano ba tayo manalangin sa Diyos? Nagdarasal ba tayo araw-araw? O kaya nagdarasal lang tayo kapag panahon ng pangangailangan? Iyon po ang problema para sa atin. Kapag tayo ay masaya, nakakalimutan natin ang Diyos. Nakakalimutan nating pasalamatan ang Diyos. Kapag dumating ang pagsubok sa buhay natin, doon natin naalala ang Diyos. Dapat, araw-araw, magpasalamat at manalangin tayo sa Diyos, sa hirap man o ginahawa. 

Iyan ang unang bahagi ng ating Ebanghelyo. Tinuturuan tayo ni Hesus na manalangin nang walang humpay. Mahalaga para sa atin ang manalangin at makausap ang Diyos. Dapat may panahon tayo para makausap ang Diyos, kahit sandali lang. Kapag masaya man tayo o malungkot, nandiyan ang Diyos. Kausapin natin Siya sa pamamagitan ng pananalangin. 

Dumako po tayo sa ikalawang bahagi ng ating Ebanghelyo. Patuloy ipinapaliwanag ni Hesus sa mga alagad na ang Diyos ay mapagbigay. Dalawang halimbawa ang ginamit ng Panginoon upang mailarawan ang pagiging mabait at bukas-palad ng Diyos. Ang Diyos ay katulad ng isang ama. Siya pa nga ang ating Ama. Ibibigay Niya sa atin ang ating mga hinihingi. Pero, dapat lang tama ang hinihingi natin. Sapagkat ang Diyos, hindi magbibigay ng bagay na hindi ikabubuti sa atin; sa halip, binibigay ang mga bagay na para sa ating kabutihan. 

May dahilan kung bakit matagal tumugon ang Diyos. Inihahanda Niyang ibigay sa atin ang ating hinihiling, o kaya may mas magandang ipagkakaloob sa atin ng Diyos. Hindi bingi ang Diyos. Dinidinig Niya ang ating mga panalangin at paghingi sa Kanya. Gusto Niya ang ikabubuti sa atin. Kung ang ating hinihingi natin sa Diyos ay hindi mahalaga, bakit pa Niya ibibigay? Ibibigay Niya ang mga bagay na ikabubuti para sa ating lahat. Ganyan tayo kamahal ng Diyos. 

Huwag rin nating kalimutan na dapat pasalamatan rin natin ang Diyos. Magpasalamat rin tayo sa Diyos. Kasi, kadalasan, ang ipinapanalangin natin, puro tayo hingi. Magpasalamat para sa mga biyayang ipinagkaloob ng Diyos sa atin. Sapagkat ang Diyos ay dapat ngang pasalamat. Marapat lamang na pasalamatan natin Siya sa lahat ng mga biyaya. Dahil sa Diyos nagmumula ang lahat ng mga kabutihan na ipinagkaloob sa atin. Ang Diyos ay dapat pasalamatan ay papurihan. 

Itinuturo tayo ni Hesus kung paano nga ba tayong manalangin. Dapat walang sawa tayong manalangin sa Panginoong Diyos. Pasalamatan natin ang Diyos at sambahin ang Kanyang pangalan. Huwag tayong maging hesitante sa pananalangin sa Diyos. Huwag tayong matakot o mag-dalawang isip. Manalangin tayo sa Diyos. Dahil ang Diyos ay ang ating Ama. Siya'y nagbibigay ng kabutihan para sa atin. Ang tunay na mananampalataya kay Kristo, nanalangin at nananalig sa Diyos. Manalangin tayo sa Diyos nang may pananalig sa Kanya. 

PAGTANGGAP KAY HESUS SA ATING BUHAY

Ikalabing-anim na Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 

(Genesis 18, 1-10a/Salmo 14/Colosas 1, 24-28/Lucas 10, 38-42)

Ang ating Unang Pagbasa at Ebanghelyo ay tungkol sa pagtanggap sa mga bisita.  Sa Unang Pagbasa, mapapakinggan natin na tinanggap ni Abraham ang tatlong misteryosong lalaki.  Tumuloy ang tatlong ginoong ito sa bahay nina Abraham at Sara.  Naghanda pa sina Abraham at Sara upang maramdaman ng tatlong lalaking ito ang pagiging bukas ng mag-asawa sa kanila. Ang tatlong misteryosong lalaki na tinanggap nina Abraham at Sara ay ang Diyos.  Sa pamamagitan ng tatlong lalaking ito, ang Diyos ay nagpakita kina Abraham at Sara at tumuloy sila sa bahay ng mag-asawa.

Sa Mabuting Balita, mapapakinggan natin na tinanggap ang Panginoong Hesus sa bahay ng dalawang babae. Ang dalawang ito ay magkapatid pa nga. Sila ay sina Marta at Maria.  May pagkakaiba ang magkapatid na ito sa pagtanggap sa Panginoon sa bahay nila.  Si Marta ang nagtrabaho at si Maria ay naupo sa paanan ni Kristo at nakinig sa mga sinasabi ni Kristo.  

Makikita natin si Marta na masipag at maasikaso sa kanyang mga bisita.  Katulad ni Abraham, nagtatrabaho si Marta sa bahay upang hindi siya mapahiya at maramdaman ng Panginoon ang mainit na pagtanggap niya sa sarili niyang bahay.  Diba, ganyan din ang ilan sa atin?  Kapag may bisita, kinakailangang maging masipag at asikasuhin ang ating bisita upang hindi siya mapahiya at makakabisita uli sa bahay na iyon ang bisitang iyon.

Ngayon, napansin ni Marta ang kanyang kapatid na si Maria. Nakaupo lang sa paanan ni Kristo ang kanyang kapatid. Sa isip ni Marta ay pinabayaan siya ni Maria. Siya na lang ang gumagawa at nag-aasikaso ng mga gawain kasi si Maria ay nakaupo lamang at nakikinig sa Panginoon.  Iniisip niyang tamad at hindi matulungin si Maria sa mga gawaing ginagawa niya.  Dahil sa mga ginagawang paghahanda ni Marta, iniisip niya na walang ginagawa si Maria at hindi tinatanggap ni Maria si Hesus. 

Ngayon, sumagot si Hesus sa reklamo ni Marta.  Sa unang tingin, mukhang wala ngang ginagawa si Maria.  Pero, mayroon siyang ginagawa upang ipakita na tinatanggap ni Maria ang Panginoon.  Nakikinig siya sa mga sinasabi ng Panginoon, kahit gusto ni Maria ang sinasabi ng Panginoon o hindi.  Ipinapakita at ipinaparamdam ni Maria kay Kristo na siya’y tanggap sa kanyang buhay.  Hindi lang tinatanggap ni Maria si Kristo, tinatanggap rin niya ang Salita ng Diyos sa kanyang buhay. Dahil maraming ginawa si Marta bilang paghahanda, wala siyang panahon upang makinig kay Hesus.

Mali ba ang ginawa ni Marta?  Hindi!  Wala namang nagkamali sa kanilang dalawa.  Parehas silang tama.  Tama ang ginawa ni Marta na paghandaan ng pagkain at inumin ang Panginoon.  Si Maria ay tama rin sa ginawang pakikinig sa Panginoon.  Ipinapakita ng magkapatid na ito ang kanilang mga paraan ng pagtanggap sa Panginoon sa kanilang tahanan, at higit sa lahat, ang kanilang buhay.  Matatanggap natin ang ating mga bisita at makipag-usap rin sa kanila.  

Mga kapanalig, dapat meron tayong panahon para sa ating Panginoong Hesukristo. Huwag nating pilitin sabihin ni Hesus ang gusto nating pakinggan mula sa Kanya. Dapat makinig tayo sa Kanyang sasabihin, masakit man sa ating mga damdamin o hindi.  Iyan ang tunay na pakikinig.  Hindi pinipilit na sabihin ang gustong pakinggan.  Sa halip, pinapakinggan ang mga sinasabi, masakit man o hindi.  Unawain rin natin ang Kanyang mga salita.  Hindi lamang ang Panginoong Hesukristo ang tinatanggap, tinatanggap rin natin ang Salita ng Diyos.       

ANG PAGIGING MALAPIT SA DIYOS AT KAPWA

Ika-15 Linggo sa Karaniwang Panahon (K) - Berde 
(Deuteronomio 30, 10-14/Salmo 68 o 18/Colosas 1, 15-20/Lucas 10, 25-40) 

Ang ating pong mga Pagbasa ngayong Linggo ay tungkol sa pagiging masunurin sa kautusan ng Diyos na magmahal. Mahalin natin ang ating Diyos at higit sa lahat, ibigin rin natin ang ating kapwa. Lahat tayo ay dapat umibig sa ating kapwa, maging kakilala man o hindi. Kahit ang ating mortal na kaaway, kailangang mahalin natin. 

Sinasabi ni Moises sa Unang Pagbasa na kailangang unawain ang Kautusan ng Diyos. Hindi lamang ito para sa mga Israelita, para rin po ito sa ating lahat. Marami pong palusot ang mga tao upang hindi sundan ang Batas ng Diyos. Katulad na lang ng hindi naiintindihan ang mga Utos ng Diyos. Sinisikap rin nila, sa pamamagitan ng palusot na ito, na hindi unawain ang mga Utos ng Diyos. Isa pang palusot, hindi bahagi ng Kautusan sa kanilang pang-araw-araw na buhay. 

Ano ngayon ang sabi ni Moises tungkol dito? Kailangan nilang makinig, sumunod at unawain ang Kautusan ng Diyos. Pwede na itong unawain at sundan. Bakit? Hindi na malayo ang Kautusan ng Diyos sa kanila. Madali na itong sundan. Naisulat na sa ating puso ang mga Kautusan ng Diyos. Alam na natin ang mga Utos ng Diyos. Kaya, walang mamalusot. Walang dahilan upang hindi sumunod sa mga Utos ng Diyos. Kailangang sundan ang mga Utos ng Diyos, maging sino man tayo. 

Mapapakinggan natin sa Ikalawang Pagbasa na nilikha ang lahat ng bagay sa pamamagitan ni Kristo Hesus. Nilikha rin ang lahat ng bagay para kay Kristo. Sinasabi rin ni San Pablo na sa pamamagitan ni Hesus, magiging malapit ang tao sa isa't isa. Iyan kasi ang plano ng Diyos Ama. Pagkaisahan tayong lahat sa pamamagitan ng Kanyang Anak at ating Panginoong Hesukristo. Wala nang magiging malayo sa isa't isa. Wala nang hahadlang sa pagiging malapit ng tao sa isa't isa. 

Ang ating Ebanghelyo ay tungkol sa isang parabula ni Hesus. Ito ay isang talinghaga na isa sa mga masikat na talinghaga ngayon. Iyan po ay walang iba kundi sa talinghaga tungkol sa mabuting Samaritano. Lumapit ang isang eskriba kay Hesus at nagtanong kung paano magkamit ng buhay na walang hanggan. Ibinalik ni Hesus ang tanong na iyon kasi alam ni Hesus na ang nagtatanong ay isang experto sa Kautusan. Dapat alam niya iyan. Kasi, hindi malayo sa tao ang Utos ng Diyos. Napakaganda ng sagot ng Pariseo. Pinaikli niya ang kanilang sagot. Ibigin ang Diyos nang buong puso, nang buong isip, nang buong lakas, at buong pag-iisip. Ibigin rin ang kapwa katulad ng iyong sarili. Sumang-ayon si Hesus dahil tama ang sagot ng eskriba. Sa pamamagitan nito, makakamit niya ang buhay na walang hanggan sa kaharian ng Diyos sa langit. 

Ngunit, ang eskribang ito, ayaw mapahiya. Tinanong niya sa Panginoon kung sino ang kanyang kapwa. Noong kapanahunang iyon, merong mga limitasyon ang mga Hudyo tungkol sa kapwa. Unang-una, ang kapwa ay ang sariling pamilya. Kapag mahal mo ang pamilya mo, mahal mo na ang iyong kapwa. Ang mga hindi kabilang sa pamilya, hindi mo na kailangang mahalin. Pangalawa, ang iyong mga kababayan o ang mga ka-lahi mo ay kapwa mo na. Kapag hindi kabilang sa lahi ang isang tao, hindi mo na kailangang mahalin ang taong iyon. 

Sa halip na liwanagin ang eskriba, ang Panginoon ay nagkwento. Nagkwento siya tungkol sa kapwa. May isang lalaking binugbog, at iniwan na mistulang patay na ng mga magnanakaw. Hindi binigyang diin ng Panginoon kung ang lahi ng lalaking ito'y Hudyo o Samaritano o kung ano ang edad niya. Isa lamang siyang lalaking binugbog at iniwan na mistulang patay na. Tatlong lalaki ang dumaan sa lugar na iyon - una, isang saserdote, pangalawa, isang Levita, at pangatlo, isang Samaritano. 

Ang saserdote at Levita ay umiwas sa lalaking iyon noong dumaan sila. Ayaw nilang maapektuhan sila ng dugo ng lalaking iyon. Natatakot sila na sila'y maituturing marumi dahil hinawakan nila ang dugo ng tao. Upang panatilihin ang kanilang kalinisan, hindi nila tinulungan sapagkat may ginagawa sila sa templo. Meron bang maaawa sa kanya?

Ang pangatlo ay ang Samaritano. Alam po ninyo, sa panahon ni Kristo, hindi nagkakaayos ang mga Samaritano at mga Hudyo. Kaya, ang Samaritano ay isang hindi inaasahang karakter sa isang kwento tungkol sa kapwa. Ang Samaritanong ito'y naaawa sa kanya. Tumigil siya sa kanyang paglalakbay upang gamutin at alagaan ang lalaking nabugbog. Isinakay niya ang lalaki sa kanyang sinasasakyang hayop, at idinala sa isang bahay-panuluyan. Hindi lamang iyan, binayaran pa niya ang may-ari ng bahay-panuluyan na ito. Para sa Samaritanong ito, naging malapit sa kanya ang lalaking nabugbog. Nakita niya ang isang kapwa-tao na nangangailangan. Kaya, tumugon siya sa pangangailangan ng lalaking iyon. 

Tinanong naman uli ni Hesus ang eskriba. Sino ang naging kapwa sa lalaking nabugbog? Hindi mabigkas ng eskriba ang Samaritano, kaya ang naging sagot niya ay ang lalaking nahabag sa kanya. Tama muli ang sagot ng eskriba. Kaya, sinabi ni Hesus sa eskriba na humayo at tularan ang Samaritano sa parabula. Hindi lamang para sa eskriba ang sinabi niya kundi para sa ating lahat. Hindi sapat ang makilala ang isang kapwa o kaya huwag pansinin ang isang hindi kabilang. Kailangang tayo ay maging kapwa sa pamamagitan ng pagkahabag at pagmamahal. 

Mga kapanalig, tularan natin ang mabuting Samaritano. Sa pamamagitan nito, malalaman natin ang tunay na pakikipag-ugnay at pakikipag-kapwa sa ating kapwa-tao. Ang ating kapwa ay hindi lamang ang ating pamilya o mga kakilala o kalahi. Ang mga taong hindi natin kilala ay atin ding kapwa. Lahat ng mga tao dito sa mundo ay ang ating kapwa. Huwag tayong mamili. Dapat maging mapagmahal sa kapwa. Isa ito sa utos ng Diyos. Magkakaugnay at magiging malapit sa iba sa pamamagitan ng pagkahabag at pagmamahal. Dahil sapagkikipag-ugnay sa kapwa, tayo ay sumusunod sa Kautusan ng Diyos. Ituring natin ang lahat ng tao bilang ating kapwa, maging sino man sila. 

KAPAYAPAAN AT GALAK SA ATING MISYON

Ika-14 na Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 
(Isaias 66, 10-14k/Salmo 65/Galacia 6, 14-18/Lucas 10, 1-12. 17-20 o kaya 10, 1-9) 

Ang ating Ebanghelyo ay tungkol sa Misyon ng Pitompu't Dalawang Alagad. Siguro magtataka kayo. Bakit pitompu't dalawa ang nakasabi sa Ebanghelyo? Hindi ba labindalawa lamang ang mga alagad? Oo, labindalawa nga lang ang mga alagad ng Panginoon. Pero, may kahulugan para sa mga Hudyo ang numero pitompu't dalawa. Ang numero pitumpu't dalawa ay sumasagisag sa buong mundo. Sinusugo ng Panginoong Hesus ang mga alagad sa mga kilalang bahagi ng mundo sa panahong iyon. Inilalarawan nito ang pandaigdigang misyon ng ating Simbahan. 

Ano ang misyon ng mga alagad? Sila'y sinugo ng Panginoon upang mangaral sa mga bansa sa panahong iyon. Inutusan sila ng Panginoon na mangaral tungkol sa kapayapaang nanggagaling sa paghahari ng Diyos. Kapayapaan. Shalom. Iyan ang mensahe na ipinapahayag. 

Balikan muna natin ang Unang Pagbasa. Inaaliw ng Diyos ang Kanyang bayang Israel. Nagkawatak-watak ang mga Israelita mula sa Herusalem. Inaaliw sila ng Diyos, katulad ng isang ina sa kanyang anak. Ipinangako ng Diyos na ibabalik Niya ang mga Israelita sa Herusalem. Ganyan rin sa atin. Tutulungan tayo ng Diyos upang makamtan natin ang ating mga pangarap. Tayo'y bibiyayaan at pagpapalain ng Diyos nang sandamak-mak. 

Meron ring sinabi si San Pablo tungkol sa kapayapaan sa Ikalawang Pagbasa. Nagmumula ang tunay na kagalakan at kapayapaan mula sa Krus ni Hesus. Sa pamamagitan ng pagkamatay ni Kristo sa Krus, sumilay, sumibol ang tunay na kagalakan at kapayapaan. Wala nang iba ang nagpapasaya kay San Pablo maliban na lamang kay Hesus. Siya'y masaya na makiisa sa paghihirap na tinitiis ni Hesus bilang alagad Niya. Iyan ang nais ipagmalaki ni San Pablo, at hindi ang kanyang mga tagumpay sa buhay. Masaya siya sa pagkilala sa kanya bilang alagad ng Panginoong Hesukristo. 

Balikan natin ang ating Ebanghelyo. Maraming mga habilin at utos si Hesus para sa Kanyang mga alagad sa pagsusugo Niya sa kanila. Bawal silang magreklamo tungkol sa pagkain at inumin na ihahain sa kanila. Hindi sila puwedeng magsabi tungkol sa sekto nila. Kailangan kainin at inumin ang anumang ihahandog at inihanda ng mga taong-bayan para sa kanila. Maging Hudyo man o hindi, dapat pagsaluhan nila ang pagkain at inumin ibinigay sa kanila. Dapat bukas sila sa bagong pagkain at inumin na ibinibigay sa kanila. Ipinapahayag rin nila ang Mabuting Balita, hindi lamang sa salita, kundi sa gawa. Magkakaroon sila ng kapayapaan sa pagitan nila at ng taong-bayan. Higit sa lahat, inaalis na ang mga bagay na haharang sa pakikipagkaisa. 

Noong bumalik ang mga alagad kay Hesus, masayang-masaya sila. Sinundan nila ang mga inutos sa kanila ng Panginoon. Naging matagumpay ang kanilang misyon. Pero, sinabi ni Hesus na huwag magalak dahil doon. Sa halip, ang dapat ikagalak nila ay nakasulat na ang kanilang mga pangalan sa langit. Dahil sa paghihirap na dinaranas nila sa kanilang misyon, ang dapat ikagalak nila ay ang nakamtan nila. May isang gantimpala ang Diyos para sa kanila. At ang gantimpala na iyon ay ang isang lugar para sa kanila sa langit. Kaya nga, "No pain, no gain." Kung hindi ka naghirap, wala kang makakamit.

Ganyan rin si Hesus. Si Hesus ay sinugo ng Diyos upang iligtas ang sangkatauhan. Siya ang ipinagakong susuguin ng Diyos upang maging Tagapagligtas ng sanlibutan. Pero, hindi ito naging madali para sa Diyos. Napakasakit ang pinagdaanan ng Diyos. Masakit ito para sa Diyos Ama dahil ang Diyos Anak ay walang ginawang kasalanan at Siya'y pinagpatay. Pero, Siya'y naging masaya sapagkat sa pamamagitan ng kamatayan at muling pagkabuhay ni Hesus, nakumpleto ang plano Niya na iligtas ang sangkatauhan. Nakamit ng sangkatauhan ang kaligtasan mula sa kasalanan at kamatayan (pisikal at espiritwal). Kailanma'y hindi nanghinayang ang Diyos sa Kanyang ginawang pagliligtas sa atin.

Mga kapanalig, meron po tayong misyon. Ang ating misyon na ibinigay sa atin ng Diyos ay hindi madali. Kailangan nating pagdaanan ang mga paghihirap na nakalaan para sa atin. Pero, sa katapusan ng mga paghihirap na dinaranas natin mula sa ating mga misyon sa buhay, makakamit natin ang isang gantimpala mula sa Diyos. Gagantimpalaan tayo ng Diyos para sa ating pagtitiyaga. Ano ang gantimpala ng Diyos? Kapayapaan at galak sa ating misyon. Binibiyayaan tayo ng Diyos ng kapayapaan at galak sa kabila ng mga paghihirap na dadanasin natin sa ating misyon sa buhay. Huwag tayong mag-alala, kasama natin ang Diyos sa ating misyon. Humayo tayong lahat at maging mga misyonero ng Diyos!

KALAYAAN: SUSI NG PAGSUNOD AT PAGLINGKOD SA DIYOS

Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon 
(1 Hari 19, 16b. 19-21/Salmo 15/Galacia 5, 1. 13-18/Lucas 9, 51-62) 

Si Hesus ay patungo sa Herusalem sa ating Mabuting Balita. Ito'y upang maharap ni Hesus ang Kanyang tadhana. Ang Kanyang tadhana ay hindi maganda sa paningin ng tao o ng mundo. Bakit? Kamatayan sa Krus ang Kanyang tadhana. Hindi dapat ito danasin ng isang tao katulad ni Kristo. Ngunit, dahil sa pagmamahal Niya sa Diyos at sa kapwa, hindi Siya naging duwag. Hindi Niya inisip ang Kanyang kapakanan. Sa halip, inisip Niya ang kapakanan ng sangkatauhan. Siya'y naging malaya upang paglingkuran ang Diyos at ang kapwa. 

Sa unang bahagi ng ating Ebanghelyo, mapapakinggan natin na ayaw tanggapin ng mga Samaritano si Hesus. Ito ay dahil alam nilang papunta Siya sa Herusalem. Pupunta ang Panginoon at ang mga alagad sa Samaria upang makahanap sila ng matuluyan. Pero, ang problema ay ayaw tanggapin ng mga Samaritano si Kristo dahil papunta Siya ng Herusalem. Kaya, wala silang lugar upang makapagpahinga. 

Dahil doon, tinanong nina Santiago at Juan kung payag ang Panginoon na gumanti sila laban sa kanila. Payag ba ang Panginoon na parusahan ang mga Samaritano? Hindi. Pinagsabihan pa nga ang Kanyang mga alagad na nag-iisip ng masamang balak sa Samaritano. Ang iniisip ng magkapatid ay hindi wastong paggamit ng kalayaan mula sa Diyos. 

Sabi ni Apostol San Pablo sa mga taga-Galacia sa Ikalawang Pagbasa, ang kalayaan ay isang pagpapala't biyaya mula sa Diyos. Ang kalayaan ibinigay sa atin ng Diyos upang paglingkuran at mahalin ang kapwa-tao. Hindi ginagamit ang ating kalayaan mula sa Diyos upang bumalak ng masama laban sa kapwa o kaya sa Diyos. Dahil, kung gayon, ubos na tayong lahat. Inaabuso natin ang kalayaang ibinigay sa atin ng Diyos. Hindi iyon ang gusto ng Diyos. Ang gusto ng Diyos - maglingkod at magmahalan tayo. Iyan ang regalo ng kalayaan ng Diyos. 

Dumako naman tayo sa ikalawang bahagi ng ating Ebanghelyo.  Mapapakinggan natin ang mga maaring sumunod kay Hesus. Ang una'y nagsalita kay Hesus. Sinabi niyang, "Susundan kita kahit saan." Pero, patalinghaga ang sagot ni Hesus. Ang ibig sabihin ng sagot ni Hesus sa taong ito, "Seryoso ka ba sa sinabi mo? Kung sumunod ka sa akin, may mga pagsubok na haharapin mo." 

Mahirap ang sumunod kay Hesus. Kung ang hanap natin ay ginhawa, aba, kay Hesus, may ginhawa. Pero, ang mahirap pa, hindi natin matatakasan ang pagsubok. Ang pagsubok ay nangyayari palagi. Kahit saan tayo pumunta, ang daming pagsubok na kinakailangan nating harapin. Si Kristo, gayon din. Kinakailangan Niyang tiisin ang walang matuluyan o mapagpahingahan. Iyan ang mahirap. Pero, si Kristo, tinitiis Niya ang mga paghihirap na ito, lalung-lalo na noong namatay sa Krus. 

May pangalawa naman. Siya'y tinawag ni Hesus. Ngunit, nagpalaam naman ang taong ito sa Panginoon na ilibing muna ang kanyang ama na namatay. Ang isa naman, tumugon ng ganito, papaalam muna siya sa kanyang pamilya at kasambahay. Ito ang tugon ng ilan sa mga tinawag ng Panginoon sa ating Ebanghelyo bago sila sumunod sa kanila. 

Ngayon, ano naman ang tugon ni Hesus sa mga sinabi nila. Sinabi Niyang hayaang ilibing ng mga patay ang kanilang mga patay. Ngayon, nagiging disrespeto ba dito si Kristo? Tinutruan ba Niyang kalimutan ang pamilya? Sa unang dinig, parang walang galang si Hesus sa sinabi Niya. Para bang malupit ang mga sinabi ni Hesus. Nakakasakit ng damdamin para sa isang taong nagmamahal sa pamilya.

Balikan natin ang Unang Pagbasa. Si Eliseo ay tinawag ng Diyos upang maging kahalili ng dakilang propetang si Elias. Noong sinabi ni Eliseo kay Elias na magpapaalam muna siya sa kanyang pamilya, pumayag si Elias. Ibinigay ni Eliseo ang lahat ng ari-arian niya sa mga tao. Nagkawang-gawa si Elias, gumawa siya ng mabuti para sa kanyang kapwa-tao. Ang hindi niya kailangan, ibinigay sa kanyang kapwa-tao, lalung-lalo na ang mahihirap. Sa gayon, wala nang humarang kay Eliseo na gampanan ang kanyang misyon sa paglilingkod sa Diyos. 

Ngayon, bumalik naman tayo sa Ebanghelyo. Sa unang dinig, mukhang mas mabait ang propeta Elias kaysa kay Hesus. Pero, si Hesus ay higit na dakila kay Elias. Si Hesus ay hindi lamang propeta, Siya ang Anak ng Diyos. Si Hesus ay ang Mesiyas. May mga sinasabi Siyang literal at may ilan Siyang sinabi na hindi literal. Itong sinabi Niyang patungkol sa paglilibing ng patay, ano ang ibig sabihin Niya doon? 

Ang ibig sabihin ni Hesus, dapat seryoso tayo sa paglilingkod at pagsunod sa Diyos. Hindi dapat ginagawang gimik, trip, o biruan ang pagsunod sa Panginoon. Katulad ng mga bokasyon sa buhay, halimbawa, pagpapari. Dapat buong-buo, tapat, seryoso, walang pasubali, ang ating intensyon sa pagsunod sa Panginoon. Mahalin pa rin natin ang ating pamilya at ang ating kapwa-tao. Ang pag-ibig ang susi sa kalayaan. At ang kalayaan ang susi sa pagsunod at paglingkod sa Diyos. 

SAN PEDRO AT SAN PABLO APOSTOL: MGA DAKILANG APOSTOL NG PANANAMPALATAYA

Dakilang Kapistahan nina Apostol San Pedro at Pablo 
(Mga Gawa 12, 1-11/Salmo 33/2 Timoteo 4, 6-8. 17-18/Mateo 16, 13-19) 

Ang araw po na ito ay napakahalaga para sa atin. Sapagkat sa araw na ito, ginugunita natin ang dalawang dakilang santo ng Simbahan. Sila po ay walang iba kundi sina San Pedro at San Pablo Apostol. Ginabayan nilang dalawa ang mga sinaunang Kristiyano. Dahil sa pananampalataya nila kay Kristo, sila'y namatay bilang mga martir. Namatay sila para kay Kristo at para sa pananampalataya sa Kanya. 

Bago po naging mga apostol ang dalawang Santong ito, magkaiba ang kanilang mga ginawa. Si San Pedro Apostol ay isang mangingisda, katulad nina San Andres, Apostol Santiago, at San Juan Apostol. Samantala, si San Pablo naman ay isa na namang Pariseo dati. May mga dating pangalan ang dalawang santong ito. Ang pangalan ni San Pedro Apostol dati ay Simon. Gayon din si San Pablo Apostol. Saulo ang dating pangalan ni Apostol San Pablo. 

Nagbago ang buhay ng dalawang Santo ito sa pamamagitan ng pagkatagpo kay Hesus. Silang dalawa ay personal na nakatagpo sa Panginoon. Una, si San Pedro Apostol. Nakipagkita si Hesus kay Simon Pedro noong nangingisda siya kasama ang kanyang kapatid na si Andres, Santiago, at Juan, na mga anak ni Zebedeo. Magdamag silang nangisda, ngunit wala silang nahuli. Pero, noong dumating si Hesus, umupo Siya sa bangka upang mangaral sa mga tao. Kabilang sa mga nakinig sina Pedro, Andres, Santiago, at Juan.

Pagkatapos mangaral sa mga tao, sinabi ni Hesus kay Simon Pedro na pumalaot at ihulog ang mga lambat upang makahuli sila ng isda. Wala silang nahuli magdamag. Alam ni Pedro na magdamag silang nanghuhuli ng isda, hindi sila nakahuli kahit isa mang isda. Pagod na pagod sila mula sa ginawa nila. Pero, sumunod pa rin si Simon Pedro sa sinabi ni Hesus. Uulitin nila ang ginawa nila magdamag at susubukin muli upang makahuli sa mga isda. 

Noong hinulog nina San Pedro, sangdamakmak ang mga isdang hinuli nila. Ang daming isdang nahuli nila. Sa sobrang dami ng mga isda, hindi makapaniwala si San Pedro. Marami silang nahuling isda na para bang muntik nang lumubog ang kanilang mga bangka. Inamin ni San Pedro na siya'y isang makasalanan. Alam niyang nasa harapan niya si Hesus. Ngunit, hinirang pa rin ni Hesus ang apat na mangingisdang ito. Ang apat na mangingisda ay ang unang mga alagad. Sa pamamagitan nito, nagbago ang buhay ni Apostol San Pedro. 

Ngayon, pag-usapan natin si San Pablo. Si San Pablo, na dating kilala bilang Saulo, siya yung taga-usig ng mga sinaunang Kristiyano. Ipinagtatanggol niya ang pananampalatayang Hudaismo. Dahil sa pagtatanggol sa pananampalataya at tradisyon ng mga Hudyo, nabulag siya. Hindi lamang niya nais usigin, nais niyang patayin at wakasin ang Kristiyanismo. 

Pero, nagbagong buhay si Apostol San Pablo. Nagbagong buhay siya noong papunta siya ng Damasco. Habang papunta siya sa Damasco, biglang kumislap ang isang nakakasiliw na liwanag mula sa langit. At may narinig siyang tinig mula sa langit. Hindi niya nakilala kung sino ang nagsasalita. Ipinakilala ng tinig kung sino ang kinakausap ni Saulo - si Hesus. Si Hesus na muling nabuhay at umakyat sa langit ang nagsasalita kay Saulo. 

Sinabi ni Hesus na Siya ang pinag-uusig ni Saulo. Sa pamamagitan ng pag-usig sa mga sinaunang Kristiyano, inuusig at sinasaktan ni Saulo si Kristo. Pagkatapos ng pagkatagpo ni Saulo kay Hesus, nabulag siya kahit nakabukas ang mga mata niya. Tatlong araw siyang bulag at hindi siya kumain o uminom ng anuman. Pero, naibalik sa kanya ang kanyang paningin sa tulong ni Ananias. 

Ngayon, noong naibalik ang paningin ni Saulo, bumalik ba siya dati? Hindi. Siya'y nagkaroon ng bagong buhay. Mula sa pagiging taga-usig ng mga Kristiyano, siya'y naging Kristiyano. Si Saulo ay naging Pablo at siya ay naging alagad ng Panginoong Hesukristo. Pinaglingkuran at nangaral tungkol sa Panginoong Hesukristo si San Pablo Apostol sa mga Hentil.

Dahil ipinaglaban nila ang pananampalataya kay Kristo, sila'y naging mga martir. Ipinagpatay sina San Pedro at San Pablo sa Roma. Si San Pedro ay ipinako sa krus, ngunit nakabaliktad. Hindi siya karapat-dapat mamatay, katulad ng Panginoong Hesukristo. Kaya, baliktad ang krus na kinamatayan niya. Samantala naman, si Apostol San Pablo, pinugutan ng ulo. Pero, kahit nasa bingit ng kamatayan, hindi nila isinuko at tumalikod mula sa pananampalataya kay Hesus. 

Naging matatag ang pananampalataya nina Apostol San Pedro at Pablo sa kabila ng mga pagsubok hinarap nila. Kahit naging mahirap para sa kanila ang kalimutan ang kanilang mga sarili, ginawa nila ito upang sumunod sa kalooban ng Diyos. Tinahak nila ang mga yapak ni Hesus bilang mamahayag ng Mabuting Balita. Marami man ang mga pagsubok hinarap nila, naging matatag pa rin ang pananampalataya nila sa Diyos. Hindi sila sumuko, ibinigay nila ang lahat ng makakaya nila para sa Diyos lamang. Kahit ang katumbas nito ang buhay nila sa mundo.

Ang nakatulong sa kanilang dalawa ay ang kanilang matatag na pananampalataya sa Diyos. Sa pamamagitan ng kanilang pananalig sa Diyos, hinarap nila ang mga mangyayari sa kanila - mabuti man o masama. Hinarap nila nang buong pananalig kay Kristo ang kanilang kinabukasan, lalung-lalo na ang kanilang paglisan sa mundong ito na napakasakit danasin. Pero, dinanas nilang lahat ito para sa ikaluluwalhati ng Diyos.

Mga kapatid, nawa'y magkaroon tayo ng aral mula sa dakilang santong ito. Tularan natin ang pananampalataya nina Apostol San Pedro at Pablo. Ang tulong nila ay ang kanilang pananampalataya. Sa tulong ng kanilang pananampalataya sa Diyos, sila'y naging mga dakilang apostol at santo ng Santa Iglesya. Dapat matibay rin ang ating pananampalataya sa Diyos, tulad nina San Pedro at San Pablo. Sa tulong nito, makakaharap natin ang ating kinabukasan, kahit napakaraming pagsubok na haharapin natin sa kinabukasan.

SAN JUAN BAUTISTA: HUWARAN NG PANINIDIGAN, PANANAMPALATAYA, AT PAGPAPAHAYAG NG MABUTING BALITA

Dakilang Kapistahan ng Pagsilang ni San Juan Bautista (K)

(Isaias 49, 1-6/Salmo 138/Mga Gawa 13, 22-26/Lucas 1, 57-66. 80) 

Kapag napapakinggan natin ang pangalang, “Juan,” madalas ang unang mapapasok sa isip natin ang pangalang, “Juan Dela Cruz.”  Ito ang pangalan ng pangkaraniwang Pilipino na inililihim ang kanyang pangalan upang mapanatili ang pagiging pribado ng kanyang buhay.  Ang pinakamasikat na Juan Dela Cruz ngayon ay si Coco Martin.  Diba,  ilan sa ating mga Pilipino, nakatutok sa ABS-CBN Channel 2 kapag oras nang ipinapalabas ang “Juan Dela Cruz” pagkatapos ng TV Patrol, ayan, wala na.  Nakatutok sila sa TV para panoorin si Coco Martin sa Juan Dela Cruz na ipinapalabas sa ABS-CBN. Siguro isa ito sa mga paboritong programa sa telebisyon ng ilang mga Pilipino.

Sa araw na ito sa Kalendaryong Panliturhiya ng ating Simbahan, ipinagdirwang ng Simbahan ang Dakilang Kapistahan ng Pagsilang ni San Juan Bautista.  Siya ay ang kamag-anak at ang nagbinyag sa Panginoong Hesukristo.  Siya ang anak nina Zacarias at Santa Isabel na kamag-anak ng Mahal na Birheng Maria.  Ipinanganak siya ng kanyang inang si Elisabet sa kabila ng pagiging baog niya.

Katulad ni Maria, niligtas na siya ng Diyos mula sa minanang kasalanan noong ibinalita sa kanyang amang si Zacarias ng Arkanghel Gabriel tungkol sa kapanganakan niya.  Noong dinalaw ng Mahal na Ina si Santa Isabel, gumalaw sa tuwa mula sa tiyan ni Santa Isabel ang sanggol na si Juan.  Bakit?  Sapagkat nang marinig ni Elisabet ang tinig ng pagbati ni Maria, nakilala niya ang kanyang pinsan.  Nakilala niya na ang pinsan niya ay ang ating Panginoon, ang Tagapagligtas nating lahat.

Sa ating Ebanghelyo, mapapakinggan natin ang salaysay ng Kapanganakan ni San Juan Bautista.  Pipi pa noon si Zacarias.  Ito’y dahil hindi siya naniwala sa sinabi ng Arkanghel Gabriel noong ibinalita sa kanya ang Magandang Balita tungkol sa Kapanganakan ni Juan Bautista. Hindi siya naniwala na sa kabila ng pagkabaog ni Elisabet, manganganak siya.  Hindi siya naniwala, nagduda, nag-alinlangan siya, na walang imposible sa Diyos.

Ipapangalan sana siyang Zacarias ng mga kamag-anak nina Elisabet.  Ngunit tumutol siya at sinabing, “Juan ang ipapangalan sa kanya!” (Lucas 1, 60) Nagulat tuloy ang mga kapitbahay at kamag-anak nila.  Wala naman silang kamag-anak na ipinagalanang Juan.  Kaya, itinanong nila si Zacarias upang ikumpirma ang pangalan niya.  At sinulat niyang, “Juan ang kanyang pangalan.” (Lucas 1, 63) Ang kahulugan ng pangalang, “Juan,” ay “Ang Diyos ay magiliw.”

Ipinanganak si San Juan Bautista upang ihanda ang daraanan ng Mesiyas, ang Kristo, ang pinangakong Tagapagligtas.  Hinirang siya ng Diyos na ipaghanda ang mga Israelita para sa pagdating ni Kristo.  At iyon nga ang kanyang ginawa.  Nagturo siya tungkol sa pagsisisi, sa pagbibinyag, at pagbabalik-loob sa Diyos.  Ito’y bilang paghahanda sa pagsalubong ng mga tao kay Kristo, ang ipinangakong Mesiyas.

Sa kabila ng pag-aakala ng ilan sa mga tao na siya ang mga Mesiyas, nanatili siyang mapagpakumbaba.  Mapapansin natin na kapag tinatanong si Juan kung siya ang Mesiyas, sasabihin niya ang totoo.  Hindi siya magsisinungaling.  Sinasabi niyang hindi siya ang Mesiyas.  Tinatanggap niya ito.  Isa lamang siyang tagapaghanda ng daan ng Panginoon. 

Makikita natin ang pagiging mapagpakumbaba ni Juan.  Siya’y tinanong kung siya ang Mesiyas, sinasabi niya ang totoo.  Hindi niya hinahabol ang pagiging masikat.  Balewala lamang sa kanya ang pagiging masikat.  Hindi niya hinayaang mabawi ng kasikatan ang kanyang isipan.  Kung sinabi niyang siya nga ang Mesiyas, ito’y pawang kasinungalingan.  Haharangin nito ang kanyang misyon.  Hindi magagampanan ni Juan ang kanyang gawain.  Ang kanyang gawain ay ipaghanda at akayin ang mga tao patungo ng Panginoong Hesukristo, ang tunay na Mesiyas.

Ipinakita at ipinakilala ni Juan ang tunay na Mesiyas.  Noong makita niyang dumaraan si Hesus at noong lumalapit sa kanya si Kristo, sinabi niya, “Ito ang Kordero ng Diyos.” (Ecce Agnus Dei) Dahil rin sa kanyang pagpapakumbaba, sinabi niyang, “He must increase, I must decrease.” (Juan 3, 30). Kung tatagalugin natin ang sinabi ni Juan, ang sinabi niya, “Kinailangan siya’y maging dakila, at ako nama’y mababa.” Mapapansin natin ang pagiging mapagpakumbaba sa sinabi ni Juan.  Tinatanggap niya na si Hesus ay mas dakila kaysa sa kanya.  Siya lamang ay isang lingkod ng Diyos at tagapaghanda ng daraanan ni Hesukristo.

Si San Juan Bautista rin po ay kinikilala bilang propeta.  Siya’y nagsalita at nangaral tungkol sa katotohanan at katuwiran.  Alam naman po nating lahat na ang katotohanang ay paminsan-minsang masakit pakinggan.  Sa Ingles, truth hurts the feelings.  Pero, mayroon ring isang kasabihan sa Ingles, the truth shall set you free.  Pinapalaya tayo ng katotohanan. Kaya, marami tuloy ang nagagalit kay Juan.

Nagagalit ang ilang tao kay Juan Bautista dahil binubunyag niya ang kamalian ng tao.  Isa sa mga nasaktan ay si Herodias, ang asawa ni Felipe.  Inagaw siya ni Haring Herodes.  Sinabi ni Juan kay Herodes na hindi tama ang ginawa niya.  Hindi tama ang ginawang pag-agaw kay Herodias mula sa kanyang asawang si Felipe.  Tinatama niya si Herodes sa kanyang pagkakamali.  Pinagsasabihan ni Juan na dapat siyang magsisi at magbalik-loob sa Diyos dahil sa ginawa niya.

Dahil doon, ipinakulong si Juan ni Herodes.  Kahit nasasaktan si Herodes sa mga sinasabi ni Juan, gustong gusto niyang mapakinggan ang mga sinasabi ni Juan.  Ang oras ng kamatayan ni San Juan Bautista ay dumating noong kaarawan ni Haring Herodes.  Sumayaw ang anak nina Herodes at Herodias, at natuwa si Herodes sa sayaw ng anak nila.  Dahil doon, sinabi niyang ibibigay niya sa kanyang anak ang nais niya.  Ang nais ng anak niya ay nais din ng kanyang ina – ipagpatay si Juan Bautista.  Nasaktan si Herodes dahil alam niyang si Juan ay isang propeta, ngunit nakakahiya sa mga bisita.  Narinig nila ang sinabi ni Herodes.  Hindi na niya pwedeng bawiin.  Kaya, pinapugutan ni Haring Herodes ang ulo ni Juan Bautista.

Mga kapanalig, tularan natin ang pagiging mapagpanindigan ni San Juan Bautista.  Nanindigan siya para sa katotohanan at para sa pananampalataya.  Sabi ng isang kasabihan sa Ingles, “Stand up for what is right, even though you are standing alone.” Ang ibig sabihin noon, panindigan ang katotohanan.  Huwag ma-impluensya sa mga sinasabi ng mga tao, lalung-lalo na ang mga masasama.  Sa halip, dapat, panindigan ang katotohanan.  Isang halimbawa po nito ay ang kontrobersyal na RH Bill.  Marami itong naimpluensya.  Ngunit, pinanindigan at ibinunyag ng ating Simbahan ang katotohanan tungkol sa batas na ito. 

Ang paninidigan sa katotohanan ay ginawa ni San Juan Bautista.  Dapat natin siyang tularan.  Panindigan ang katotohanan, kahit nakakasakit nito ng damdamin ng iba.  Tandaan, si Kristo ay hindi crowd-pleaser, at gayon din si Juan.  Tularan natin silang dalawa sa paninindigan ng katotohanan.  Sa gayon, tayo’y magiging mga tunay na Pilipinong Katoliko na naninindigan sa katotohanan.  Tunay nga si San Juan Bautista ay ang huwaran ng mga naninidigan ng katotohanan.