ANG DIYOS NG BUHAY

Ika-32 Linggo sa Karaniwang Panahon 
2 Macabeo 7, 1-2. 9-14/Salmo 16/2 Tesalonica 2, 16-3, 5/Lucas 20-27-38 

Tayong mga Katoliko ay naniniwala sa muling pagkabuhay. Ang muling pagkabuhay ay binabanggit sa Kredo. Pinaniniwalaan natin na tayong lahat ay muling bubuhayin ng Panginoong Diyos. Ang Diyos natin ang muling bubuhay sa ating lahat sa muling pagkabuhay. Katulad ng muling pagkabuhay ng Panginoong Hesukristo, tayo ay sumasampalataya na tayo'y muling bubuhayin tulad Niya. Kapag tayo ay muling binuhay, hindi na mamamatay o mabubulok ang ating mga katawan. Ang ating mga katawan ay babaguhin ng Panginoon at ito'y magiging maluwalhati, tulad ng Kanyang katawan. 

Isang grupo na hindi naniniwala sa muling pagkabuhay ay ang mga Saduseo. Hindi sila naniniwala sa muling pagkabuhay. Naniniwala sila na kapag namatay ka na, iyon na iyon. Huwag kang mag-aaksaya ng panahon. Dapat magpakasaya ka sa buhay mo. Tapos na ang lahat kapag namatay ka na. Nakahimlay ka lang sa lupa. Walang langit, walang muling pagkabuhay. 

Ayon din sa mga Saduseo, kapag namatay ang isang tao, pumupunta sila sa tirahan ng mga patay. Ito ay tinatawag na Sheol. Sa lugar na ito, wala silang ugnayan sa Diyos at sa kapwa-tao na namatay kasama nila. Hindi sila makakatanggap ng anumang gantimpala mula sa Diyos. Magpakailanman silang magkahiwalay sa Diyos. Hindi sila makakapag-ugnay sa Diyos at kapwa. 

Nilapitan nila ngayon si Hesus sa Ebanghelyo upang tanungin tungkol dito. Gumawa sila ng kwento tungkol sa isang sitwasyon. May pitong lalaking magkapatid na nagpakasal sa iisang asawa. Nagpakasal ang una sa babaeng ito, hindi sila nagkaroon ng anak, at namatay ang lalaki. Ganun rin ang nangyari sa pangalawa at umabot pa sa pampito. Pagkatapos noon, pati ang babae ay namatay. Ang tanong nila sa Panginoon ay kung alin sa magkakapatid ang magiging asawa ng babaeng ito sa muling pagkabuhay. Sino sa pitong magkapatid na ito ang asawa ng babae sa kabilang buhay.

Ang tawag sa pagpapakasal sa kapatid ng asawa mong sumakabilang buhay ay levirate marriage. Ito po ay isang tradisyon na ginagawa ng mga Hudyo. Inutusan ito ni Moises sa ika-25 kabanata ng aklat ng Deuteronomio. Ayon sa batas ng mga Hudyo, kapag pumanaw ang isang lalaki na walang iniwang anak sa kanyang asawa, pwedeng magpakasal ang babaeng ito sa kapatid ng kanyang asawa. Hindi siya maaaring magpakasal sa isang lalaking estranghero. 

Bakit naman nagtatanong ang mga Saduseo tungkol sa muling pagkabuhay? Kung hindi sila naniniwala sa muling pagkabuhay, bakit nila ito tinatanong sa Panginoon? Bakit nagtatanong sila sa Panginoon tungkol sa isang bagay na hindi naman nila pinaniniwalaan? Iisa lamang ang dahilan noon siguro - patunayan na hindi totoo ang muling pagkabuhay. Gusto nilang patunayan na tama ang kanilang tinuturo. Para bang may halong yabang sa sadya nila. 

Tinutulan ni Kristo ang paniniwalang ito ng mga Saduseo. Ang sagot Niya sa tanong ng mga Saduseo ay kahit gaano mang kalakas ang kapangyarihan ng kamatayan, mas malakas pa rin ang kapangyarihan ng Diyos. Hindi mananaig ang kamatayan laban sa Diyos. Mas makapangyarihan ang Diyos kaysa sa kamatayan. Nagmula sa Diyos ang buhay ng lahat ng mga nilikha Niya at Siya ay Diyos ng buhay. Ang Diyos ang nagbibigay-buhay sa Kanyang mga nilikha. Siya lamang ang may karapatan sa buhay, kaya ang buhay ay dapat ginagalang. Pinatunayan ng Panginoon na mali ang tinuro ng mga Saduseo tungkol dito. Hindi naging matagumpay ang sadya ng mga Saduseo. Hindi na nilalapitan si Hesus upang magtanong. Lagi Siyang nananalo. 

Ang muling pagkabuhay naman ay iba sa ating buhay dito sa lupa. Ito'y hindi katulad ng buhay natin dito sa lupa na puno ng mga bisyo at kasalanan at mamamatay ulit. Reincarnation siguro ang tawag doon. Hindi sinasabi ng Panginoon na tayo ay magkakaroon ng reincarnation. Ibig sabihin noon, paulit-ulit tayong mamumuhay sa lupa. Ang tinuturo ng reincarnation ay kapag tayo'y namatay, mamumuhay tayo uli dito sa lupa. Pero, ibang uri nga lang. Halimbawa, kung ang isang tao'y namuhay bilang isang lalaki sa buhay na ito, sa susunod na buhay niya, siya'y magiging babae. O kaya ang isang tao ay magiging isang hayop o halaman. Hindi iyon tinuturo ng Panginoong Hesukristo. 

Ang muling pagkabuhay na itinuturo ni Hesus ay isang pamumuhay ayon sa Diyos. Hindi na tayo babalik sa dating kinagawian sa pagkabuhay na muli. Bagkus, tayo'y mamumuhay at mamamalagi ayon sa kalooban ng Diyos. Walang makakatalo sa kapangyarihan at buhay ng Diyos. Kahit ang sinumang hindi gumagalang sa buhay, kahit ang kapangyarihan ng kamatayan, hinding-hindi nila kayang magtagumpay laban sa Panginoong Diyos. Hindi matatalo ninuman ang Panginoong Diyos. Ang Diyos ang laging mananaig sa huli. 

SIGLA AT PAG-IBIG PARA SA TEMPLO NG DIYOS

Kapistahan ng Pagtatalaga sa Palasyong Simbahan sa Laterano 
Ezekiel 47, 1-2. 8-9. 12/Salmo 45/1 Corinto 3, 9k-11. 16-17/Juan 2, 13-22 

Ang pagmamahal ni Hesus sa templo ng Diyos ay masasaksihan natin sa Ebanghelyo ngayon. Nagalit Siya at pinalayas Niya ang mga nagbebenta at nagbibili sa templo. Sa halip na nagdarasal, nakikipag-usap at nakikipag-ugnay sa Diyos, sila'y nagbibili at nagbebenta. Mistulang palengke ang templo. 

Bakit pa naman humantong ang galit ni Kristo sa paggawa ng eksena at pagwala sa templo? Hindi nagpapasikat si Kristo. Talagang galit na galit Siya. Ang galit Niya at ang pagpapalayas sa mga nagbibili at nagbebenta sa templo ay isang pagpapadama ng pagmamahal Niya sa tahanan ng Kanyang Ama. Lubos Siyang nasaktan sa ginawang pambabastos sa templo.

Hindi lang pisikal na gusali lamang ang templo ng Diyos. Ang ating mga katawan ay templo rin ng Diyos. Nananahan sa atin ang Espiritu Santo.  Isang biyaya mula sa Diyos ang ating mga katawan. Siya ang may-ari ng ating katawan. Tayo'y mga katiwala o tagapangasiwa lamang. Paano nating pinagangasiwa ang ating katawan? May mga mabuting tagapangasiwa at may mga masama rin. Ang tanong - saan tayo kabilang? Paano tayo'y naging tagapangasiwa ng ating mga katawan? Ginagamit ba natin ang ating katawan sa mabuti o sa masama? 

May dalawang klaseng katiwala ng Templo ng Espiritu Santo. Ang una ay ang mga mabubuting katiwala. Umiiwas sila sa paggawa ng masama at gumagawa sila ng mabuti. Hindi sila abusado. Inaalagaan nila ang kanilang katawan sapagkat alam nila hindi pag-aari nila ang katawang ito, ang Diyos ang may-ari nito. Ang pangalawang uri ng katiwala ay ang mga masamang katiwala. Inaabuso nila ang kanilang katawan. Ginagamit nila ito sa masama. Wala silang pakialam o pangangalaga sa kanilang templo. Hindi nila nalalaman kung saan nanggaling ang kanilang mga katawan. Inaakala nila na dahil sila'y malaya at pinangasiwa ng Diyos ang katawan nila, pwede silang maging pasaway at sumuway sa kaloobann ng Panginoong Diyos. 

Kapag nakita ng Panginoong Hesus ang labas at loob ng ating katawan, matutuwa ba Siya sa nakita Niya? Titinginan ng Panginoon ang nasa labas at loob ng ating katawan, lalung-lalo na ang mga puso natin. Anong makikita ni Kristo sa atin? Kabutihan ba o kasamaan? Matutuwa ba Siya sa makikita Niya o hindi? Lahat ng iyon ay depende sa ating pangangasiwa sa ating mga katawan. 

Nawa matuwa ang Panginoong Hesukristo sa ating pangangasiwa sa ating mga katawan. Ipinagkatiwala sa atin ng Panginoon ang ating mga katawan. Pagbutihin natin ang ating pangangasiwa. Huwag natin gamitin sa anumang masama ang ating mga katawan, kahit masyadong mahirap gawin. Gamitin natin ang ating katawan sa pagiging mabuti at huwag abusuhin ito. Kung hindi natin pinagbuti ang ating pangangasiwa, baka tumindi ang galit ni Hesus at kailangang linisin ang templo ng Diyos. Alagaan natin ang ating mga katawan, tulad ng pag-alaga ni Hesus sa templo ng Diyos. 

HINAHANAP NI HESUS ANG MGA MAKASALANAN

Ika-31 Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 
Karunungan 11, 22-12, 2/Salmo 144/2 Tesalonica 1, 11-2, 2/Lucas 19, 1-10

Isa na naman pong publikano ang mapapakinggan natin sa ating Ebanghelyo. Siya po ay si Zaqueo. Nais niyang makita ang Panginoong Hesus. Hindi siya matangkad kaya hindi niya makita ang Panginoon dahil sa dami ng tao. Ano naman ang ginawa niya tungkol dito? Humanap ng puno ng sikamoro at hinintay na dumaan doon si Kristo upang makita niya. Pandak siya. Napakaliit niya. Hindi niya makita ang Panginoon dahil sa kanyang katangkaran, kahit na gusto niyang makita si Hesus.


Hindi inaasahan ni Zaqueo na dadalaw si Hesus sa bahay niya. May halong pagkagulat at pagkasaya ang reaksyon ni Zaqueo nang tinawag siya ni Hesus. Malaki rin ang pagkagulat sa reaksyon ng mga taong sumusunod sa Panginoon. Nagtataka siguro sila kung bakit palaging dumadalaw ang Panginoon sa mga bahay ng mga publikano, babaeng bayaran, at lahat ng uri ng mga makasalanan sa paniningin at paniwala nila.

Bakit dinadalaw ng Panginoon ang isang publikano? Hindi ba siya'y isang taksil? Ipinagkanulo niya ang kanyang bayan upang magtrabaho para sa mga Romano? Sila'y sakim at ang habol nila ang pera. Gusto nilang maging mayaman. Gusto nilang magkaroon ng maraming pera. Kaya anuman ang sobra sa mga buwis na kinolekta nila, pupunta iyon sa kanila. Para bang ninanakaw nila ang pera ng kanilang kapwa-tao. Napakatindi ng mga buhay nila. 

Sa tulong ni Kristo, si Zaqueo ay nagbagong-buhay. Dahil sa mga kasalanang nagawa niya laban sa kanyang kapwa, babayaran niya sila. Isasauli niya ang kayamanan ng mga dinaya niya. Hindi lang iyan. Ibabahagi niya ang kalahati ng kanyang kayamanan sa mga mahihirap. Mula sa pagiging sakim na publikano, siya'y nagbagong-buhay at naging bukas-palad. Hindi na niya uulitin pa ang mga kasalanang nagawa niya. 

Bakit nga ba pumupunta si Hesus sa mga bahay ng mga makasalanan? Hinahanap Niya ang mga makasalanan upang iligtas. Ang mga sumuway sa kalooban ng Diyos, ang mga makasalanan, ang sadya ng pagparito ni Hesus sa lupa. Tayong lahat ay katulad ni Zaqueo, na nagkasala. Huwag tayong matakot. Huwag tayong magtago. Hinahanap ni Hesus ang mga makasalanan. Tayong lahat, hinahanap tayo ni Hesus. Kung hinahanap natin si Hesus, ganun din si Hesus. Hinahanap rin Niya tayo. Hahanapin tayo ni Hesus upang bigyan ng isa pang pagkakataong magbagong-buhay. 

Ang mga kasalanan nagawa natin sa nakaraan ay natapos na. Hindi na ito maaaring magbago. Pero, kahit na ang mga kasalanan natin ay mabigat, bibigyan tayo ng isa pang pagkakataon ng Diyos na makapagbagong-buhay. Iyan ay kung gusto nating magbagong-buhay. Kapag inamin natin at pinagsisihan ang ating mga kasalanan, tayo'y binibigyan pa ng pagkakataong makapagbagong-buhay. Bibigyan tayo ng pagkakataon ng Diyos, pero nasa ating mga kamay ang desisyong magbagong-buhay. 

Tayong lahat na nagkasala laban sa Diyos ay hinahanap ni Hesus. Ang paghanap Niya sa atin ay katulad ng paghanap ng isang ina sa anak niyang nawawala. Kung tayo'y nagtatago, huwag na tayong magtago. Magpahanap tayo kay Hesus, katulad ni Zaqueo. Kapag nahanap tayo ni Hesus, bibibgyan tayo ng pagkakataong magbagong-buhay at magbalik-loob sa Diyos. Isang napakagandang karanasan ang pagbabagong-buhay at pagbabalik-loob. Anuman ang mga nagawang kasalanan na nagtatago sa atin sa paningin ng Diyos, hahanapin Niya tayo kapag inamin natin ang ating mga kasalanan at pagsisihan natin ito. 

Huwag na tayong magtago, magpahanap tayo sa Panginoon. Hinahanap tayo ng Panginoong Hesukristo dahil sa pag-ibig Niya sa atin. Nagbigay pa nga Siya ng isang babala - mapapahamak tayo kung hindi tayo nagsisi at nagbalik-loob sa Diyos. Nasa atin ang desisyon. Madalas tayong gumawa ng mali. Pero, bibigyan tayo ng isa pang pagkakataon ng Diyos na magbagong-buhay kung tayo ay magpahanap sa Kanya. Itigil na ang pagtatago mula kay Kristo. Hindi Niya tayo itatakot. Magpahanap na tayo kay Hesus, katulad ni Zaqueo upang tayo ay makapagbalik-loob sa Diyos.

PAGTUGON SA PAANYAYA NG DIYOS

Paggunita sa Lahat ng mga Pumanaw na Kristiyano 
Karunungan 3, 1-9/Salmo 23/Roma 6, 3-9/Mateo 25, 31-46 

Tuwing kapanahunan ng Undas, lalung-lalo na kahapon at ngayon, ay dumadalaw sa mga sementeryo. Ito nga po siguro ang panahon kung saan ang sementeryo ay punung-puno na ng tao. Maraming tao ang pumupunta ngayon sa mga puntod ng kanilang mga mahal sa buhay upang magsindi ng kandila at mag-alay ng mga panalangin para sa mga yumaong mahal sa buhay. 

Ginugunita po natin ngayon ang Simbahang Nagdurusa (Suffering Church). Sila po yung mga Kristiyanong nasa Purgatoryo. Sila'y pinagpaparusa nang pansamantala. Namatay sila sa grasya ng Diyos, pero hindi pa sila dalisay. Kaya, sila'y pinapunta sa Purgatoryo upang sila'y ihanda para sa pagpunta nila sa langit. Sila'y iniligtas sa pagdurusa sa impiyerno, ngunit kinakailangan silang linisin sa mga maliliit na kasalanan nila.

Ang araw na ito ay ibinigay sa atin ng Simbahan upang ipagdasal ang mga kaluluwa ng mga kapanalig nating yumao. Inaanyayahan sila ng Diyos na makasama Siya sa kalangitan. Tinanggap nila ang paanyayang ito, pero hindi pa sila handa. Kinakailangang pumunta sila sa Purgatoryo upang sila'y linisin mula sa mga hindi mortal na kasalanan na ginawa nila. Sa tulong ng mga panalangin at pag-alay ng Banal na Misa para sa kanila, lalung-lalo na sa araw na ito, makakatulong ito sa mga kaluluwa sa Purgatoryo na makapasok sa kaharian ng langit. 

Ang ating Ebanghelyo ay tungkol sa paggawa ng mabuti sa ating kapwa-tao. Lahat tayo ay nilikha sa larawan ng Diyos. Kahit ang mga dukha, sila'y nilikha ng Diyos. Kadalasan, hindi natin pinapansin ang Panginoon sa ating kapwa. Hindi rin natin Siya nararamdaman sa ating piling. Kaya, para bang hindi natin pinapansin ang ating kapwa-tao. Paminsan-minsan, iniiwasan natin ang ating kapwa-tao. 

Ginagawa natin kay Hesus ang anumang ginagawa natin sa kapwa. Kung gumawa tayo ng mabuti sa ating kapwa, ito'y ginagawa natin kay Hesus. Kung masama ang ginawa natin sa kapwa, ginawa natin iyon kay Hesus. Kung hindi natin pinansin ang anumang hinihingi ng kapwa, lalung-lalo na ang paghihingi ng limos ng mga mahihirap, hindi natin pinapansin si Hesus. 

Ang mga tupa, gumawa sila ng mabuti sa kanilang kapwa, hindi nila napansin o nalaman na ginawa rin nila ito kay Hesus. Ang mga kambing, sinabi pa sa Panginoon na dapat nagpakita Siya sa kanila upang gumawa ng mabuti. Ano ba tayo? Tupa o kambing? Saan ba tayo kabilang? Gumagawa ba tayo ng kabutihan sa ating kapwa, na hindi natin nalalaman na si Kristo ay pinaglilingkuran natin, o kaya kinakailangan pang magpakita si Kristo upang gumawa tayo ng mabuti? 

Inaanyayahan tayo ng Diyos na makasama Siya sa kalangitan. Ang paggawa ng mabuti sa kapwa, lalung-lalo na sa mga mahihirap, ay isang paraan upang tayo'y makapasok sa kaharian ng langit. Ang mga Korporal at Espiritwal na Gawa ng Awa ay makakatulong sa atin na makapasok sa langit. Kapag tayo ay nagdarasal at gumagawa ng mabuti sa mga kapatid natin nabubuhay o yumao, tiyak na tayo'y magkakaroon ng gantimpala mula sa Diyos sa ating kamatayan. Gagantimpalaan tayo ng Panginoon para sa mga kabutihang ginawa natin. 

Bukas sa lahat ang paanyaya ng Diyos na makasama Siya sa langit. Pero, nasa ating mga kamay ang desisyon. Tayo ang gagawa ng desisyon kung paano tayo tutugon tayo sa paanyaya ng Diyos. Hindi tayo pinipilit ng Diyos. Paano tayo makakatugon sa paanyaya ng Diyos? Ang panalangin at ang paggawa ng mabuti sa ating kapwa, nabubuhay man o yumao. Kapag ginawa natin iyon, harinawa, sa pagwawakas ng ating buhay dito sa lupa, gantimpalaan tayo ng Diyos sa paggawa ng mabuti na walang hinahanap na kabayaran. 

Ipagdasal po natin ngayon ang mga kapatid nating yumao: 

O Panginoon, nawa'y pagkalooban Mo sila ng walang hanggang kapahingahan
at nawa ay masinagan sila ng panghabang-panahong liwanag.
Mahimlay nawa sila sa kapayapaan.
Amen.

ANG KAGALAKAN NG PAGIGING BANAL

Dakilang Kapistahan ng Lahat ng mga Banal 
Pahayag 7, 2-4. 9-14/Salmo 23/1 Juan 3, 1-3/Mateo 5, 1-12 

Naalala ko po ang isang kwento tungkol sa isang Katoliko at isang Muslim. Nag-away sila tungkol sa anong relihiyon ang may mas maraming mga santo. Kaya, nag-pustahan sila. Ang pusta ay sa tig-iisang santo na binanggit ng isa sa kanila, bubunutin nila ang buhok ng kaharap nila. 

Nagsimula ang Katoliko. "San Pedro." Isang buhok ang binunot ng Katoliko mula sa ulo ng Muslim. Bumanat naman ang Muslim (nakalimutan ko ang pangalan ng santong binanggit niya). Dalawa ang pinangalanan niya, kaya dalawang buhok ang binunot ng Muslim. Sumagot ang Katoliko ng tatlo pang Santo, tatlong buhok ang binunot niya mula sa Muslim. Apat namang banal ang sinagot ng Muslim, kaya apat na buhok ang binunot niya. 

Napikon tuloy ang Katoliko. Kaya, sinagot niya ang Muslim, "Todos Los Santos!" 

Ano nangyari? Naubos na tuloy ang mga buhok ng Muslim. 

Ngayon po ay Todos Los Santos o ang Dakilang Kapistahan ng Lahat ng mga Banal. Dito po ay nagpapasalamat tayo sa Diyos para sa mga Banal na Taong namuhay dito sa lupa. May ilan po sa kanila ay namatay bilang martir. May ilan rin sa kanila ay namatay nang natural. Sila'y nagsimula bilang mga makasalanan na nagbalik-loob sa Diyos at namuhay ng isang banal na pamumuhay. Marami po sa mga Santo ay namuhay ng isang simpleng pamumuhay at inialay ang kanilang buhay para sa Diyos. 

Magtataka po kayo siguro. Kinakailangan bang maging Pari o Madre ang isang tao upang maging banal? Hindi! Tinatawag tayo ni Kristo upang maging banal. Lahat tayo ay tinatawag ng Panginoon upang maging banal. Wala Siyang pinipili. Anuman ang ginagawa natin sa buhay, ang Panginoon ang tumatawag sa atin upang maging banal. Lahat po ba ng mga tao ay makakarinig sa pagkatawag na ito ng Diyos? Hindi ko po alam. 

Bakit tayo tinatawag ng Panginoon na maging banal? Dahil nais Niyang makiisa tayo sa piging na inihanda Niya sa langit. Minamahal Niya tayo at nais Niyang maranasan natin ang kagalakan ng pagiging banal. Nais Niyang makapunta tayo sa langit pagpanaw natin. Nais ng Diyos ang makigalak sa Kanya. Pero, nasa atin ang desisyon kung paano ang ugali natin. Nasa atin ang desisyon kung pipiliin natin maging banal o hindi. Nasa ating mga kamay ang desisyon. 

Ang mga Santo nga sa kanilang nakaraan ay mga makasalanan. Pero, kung makasalanan sila, bakit sila naging Santo? Sapagkat tinawag sila ng Diyos na maging banal, nagbagong-buhay at nagbalik-loob sila sa Diyos, at sila'y namuhay ng simple at kalugud-lugod sa mata ng Diyos. Tayong lahat rin ay mga makasalanan. Pero, huwag tayong mag-alala. May pag-asa tayong magbagong-buhay at tumulad sa mga banal na nasa langit ngayon. Kaya nga sabi ng isang kasabihan, "May nakaraan ang isang banal, at may bukas pa ang isang makasalanan." Ibig sabihin, kahit ang mga makasalanan, may pag-asa silang maging banal. Hindi lahat ng mga Santo ay naging perpekto sa buhay nila. Pero, sila'y nagbagong-buhay at nagbalik-loob sa Diyos.

Si San Agustin ng Hippo nga, isang makasalanan noong namumuhay siya. Pero, paano ba siya nagbago? Sa pamamagitan ng mga panalangin ng kanyang inang si Santa Monica. Marami pa, si San Ignacio ng Loyola. Nagkaroon siya ng ambisyon na maging masikat, pero paano siya nagbagong-buhay? Noong nagkaroon siya ng isang mabigat na sugat sa isang digmaan sa Pamplona. Habang nagpapagaling, siya'y nagbalik-loob sa Diyos. Marami pang ibang mga santo na pwede nating tularan. Ang mga santong ito ay nakaranas ng kagalakan sa pagiging banal. 

Tunay ngang mararanasan natin ang tunay na kagalakan sa pagiging banal. Sino ang pinagmumulan ng kagalakan ng mga banal? Ang Diyos. Ang Diyos mismo ang nagpapasaya sa kanila. Ang kagalakang ipinagkakaloob na Diyos ay ang tunay na kaligayahan. Napakasarap at napakasaya ang pagiging banal at lingkod ng Diyos. 

MAPALAD ANG MAPAGPAKUMBABA

Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon 
Sirak 35, 15b-17. 20-22a/Salmo 33/2 Timoteo 4, 6-8. 16-18/Lucas 18, 9-14

Sa ating Ebanghelyo ngayon, mapapakinggan natin ang isang talinghaga ni Hesus tungkol sa pagpapakumbaba. Ang tinuturo Niya sa atin ay kung paanong ang pagpapakumbaba ay mas nakalulugod sa Diyos. Kahit gaanong kataas ang ating mga posisyon sa buhay, tayong lahat ay magkakapatid at magkakapantay sa paningin ng Diyos. 

Hindi lang tayo nagdarasal kapag nagsisimba sa araw ng Linggo. Marami po sa atin ay nagdarasal araw-araw, na mabuti naman. Tayo po ay nagdarasal sa Diyos upang papurihan, pasalamatan at humingi, lalung-lalo na ang kapatawaran sa ating mga kasalanan sa Diyos. Pero, paano ba ang ugali natin sa ating mga panalangin? Tayo po ba ay katulad ng Pariseo na nagmamataas? O katulad ba tayo ng publikano na nagpakumbaba sapagkat isa siyang makasalanan?

Ang unang nagdasal sa ating Ebanghelyo ay ang Pariseo. Pinagmamalaki niya sa Diyos na isa siyang mabuting tao. Ipinagmamalaki niya na isa siyang mabuting tao at sumusunod siya sa utos ng Diyos. Hindi lamang iyan, ipinagmamalaki niya na nag-aayuno siya ng dalawang beses sa isang linggo, at nagbibigay ng kanyang mga kinikita. Mukhang may hindi tama sa tono ng kanyang pagdarasal. Oo, marami man siyang nagawang mabuti, pero, hindi niya pinansin ang kanyang mga pagkukulang. Iniisip niya na siya ay mas magaling kaysa sa publikano. Para bang sinasabi ng Pariseo, "Panginoon, naging mabuting tao po ako, kaya dapat may gantimpala ako." 

Ang ikalawang nagdasal ay ang publikano. Heto, napakasamang tao. Nagagalit sa kanya ang buong Israel. Bakit? Humihingi siya ng buwis para sa imperyo Romano. Ang tingin ng mga Israelita sa mga publikanong katulad niya ay mga makasalanan. Nagtatrabaho ang mga publikanong ito para sa mga Romanong umaapi sa kanila. Ipinagkanulo ng mga publikanong ito ang kanyang bayan. Kaya hindi kabilang ang mga publikano sa mga pinagpala ng Panginoon. Maraming Hudyo ang nagagalit sa kanila. 

Ngayon, ang publikanong ito ay nagdasal rin sa templo. Paano siya nagdasal? Hindi siya nakatingin sa langit. Dinagukan ang kanyang dibdib, tanda ng pagsisisi. Pinagsisihan niya ang kanyang mga kasalanan laban sa Diyos. Siya'y nagpakababa sa harapan ng Diyos. Buong puso at pagpapakumbaba siyang humingi ng kapatawaran sa mga ginawa niyang kasalanan laban sa Diyos at kapwa. Inaamin niya ang kanyang mga pagkakamali at pagkukulang. 

Sino ngayon ang pinagpala nang umuwi? Ang publikanong makasalanan. Bakit? Dahil sa kanyang pagpapakumbaba, natamo niya ang awa ng Diyos. Siya'y nagkaroon ng lakas upang aminin ang kanyang mga pagkakamali. Alam niyang marami siyang ginawang kasalanan, kaya sumamo siya sa Diyos na patawarin siya. Gayon nga ang nangyari. Dahil sa kanyang pagpapakababa at pag-amin ng kanyang mga kasalanan, pinatawad siya ng Panginoon. 

Ang Pariseo ay hindi umuwi katulad ng publikano. Ginamit niya ang pagiging mabuti upang itago sa Diyos ang kanyang mga pagkukulang at pagkakamali. Kahit na may mga kasalanan siyang ginawa, hindi niya inamin ito sa Panginoong Diyos. Nagmamalinis siya sa harapan ng Diyos. Siya'y nagmumukhang malinis, pero may mga pagkakamali siya na hindi niya inaamin. Itinatago niya ang kanyang mga kasalanan sa Diyos. 

Kadalasan, ganyan rin po tayo. Sa sobrang takot natin sa Diyos, tinatago natin ang ating mga kasalanan sa Diyos. Naghahanap tayo ng mga palusot para sa ating mga kasalanan. Nakatutok tayo sa mga mabubuting gawa natin. Pero, ang masama doon ay ginagawa natin itong palusot upang magmukhang malinis sa harapan ng Diyos. Tayo ay nagiging peke, plastik, at niloloko natin ang ating mga sarili. Kahit itago pa natin sa Diyos ang ating mga kasalanan, nakikita Niya at alam Niya ang nilalaman ng puso ng isang tao. Alam Niya na tayo ay nagkasala. Hindi natin Siya malilinlang. Hindi natin maitatago sa Diyos ang ating mga kasalanan. 

Tayo pong lahat ay magkakapantay - tayo'y tao. Bilang tao, marami tayong mga pagkakamali at pagkakasala na ginagawa natin. Pero, paano nga ba nagiging mabuti ang isang tao? Ang isang tao ay nagiging mabuti kapag natuto siya mula sa kanyang mga pagkakamali. Inaamin rin ng isang tao na siya'y nagkakamali at may lakas siyang humingi ng kapatawaran sa kanyang kasalanan. Ganyan po ang pagiging isang mabuting tao. 

Magpakatao tayo at magpakumbaba. Tularan natin ang publikano sa ating Ebanghelyo. Kahit na siya'y makasalanan, inamin niya ang kanyang pagkakamali at sumamo sa Diyos na siya'y patawarin. Kung tayo po ay nagpapakatotoo at nagpakababa sa harapan ng Diyos, tayo ay pagpapalain Niya, kahit sa ating pag-uwi. Umuwing pinalad ng Diyos ang publikano sa talinghaga. Harinawa, umuwi rin tayong pinagpala ng Diyos. Sapagkat tunay ngang mapalad ang mga mapagpakumbaba. 

MANALANGIN NANG MATIYAGA

Ika-29 na Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 
(Exodo 17, 8-13/Salmo 120/2 Timoteo 3, 14-4, 2/Lucas 18, 1-8)

Napakahirap po para sa atin (lalung-lalo na po ako) ang manalangin palagi. Maraming pagkakataon kung saan napakarami tayong ginagawa. Ito'y maaaring maging trabaho o pag-aaral at pag natapos na tayo sa ating trabaho o kaya mga assignment para sa school, pagod na pagod na tayo at nakakalimutan nating manalangin. O kaya, kung magdarasal tayo, minamadali natin. Para bang may rush hour. Iyan ay napakahirap gawin - manalanging palagi at humanap ng oras upang manalangin. 

Isang talinghaga ang ginagamit ni Hesus sa ating Ebanghelyo upang turuan tayong manalangin. Madalas ang paggamit ni Hesus ng mga talinghaga sa Kanyang pagtuturo ng Mabuting Balita. Ginagamit Niya ang mga kwentong ito upang ilarawan ang aral o mensahe mula sa talinghagang ikinuwento Niya. 

Sa Ebanghelyo, ginagamit ni Hesus ang larawan ng isang kurap na hukom. Hindi niya kinakatakutan ang sinuman, kahit na ang Diyos. Kung may mga taong nasa panganib, wala siyang pakialam. Ang iniisip lamang niya ay ang kanyang sarili lamang. Ito naman ang isang babaeng balo. Humihingi siya ng katarungan, pero hindi pinansin ng hukom. Dahil doon, aba, kinukulit niya ang hukom na iyon. Kahit na ang hukom ay walang pakialam, nangungulit pa rin ang babaeng balo. Tingin ko sa una, hindi niya pinapansin. Pero, habang patuloy ang pangungulit ng babeng balo, aba, naiirita na siguro. Araw-araw na siguro ang pangungulit ng babaeng iyon.

Sa bandang huli, pinagbigyan na ng hukom ang babaeng balo. Bakit? Napamahal ba sa kanya ang babaeng iyon? Dahil ba naaawa o namalasakit siya sa babaeng iyon? Hindi! Pinagbigyan ng hukom ang babaeng balo para hindi na siya kulitin pa ng babaeng balo. Parang araw-araw na yata kasi siyang ginagambala ng babaeng iyon. Kahit na kurap, pinagbigyan ng hukom ang babaeng balo. Ayaw pa niyang makita muli ang babaeng iyon at baka sa pagbabalik ng babaeng iyon, hindi na maganda ang sasapitin ng hukom na iyon. 

Kung ang kurap, napakinggan at pinagbigyan ang hiniling ng babaeng balo, ang Diyos pa kaya? Paminsan-minsan, tayo ay tinutuksong huwag nang manalangin. Nag-aaksaya lang tayo ng oras. Hindi naman tayo nadidinig ng Diyos. Kaya marami ang hindi na nananalangin. Inaakala nila na hindi naman nadidinig ng Diyos ang kanilang mga panalangin. 

Manalangin tayo nang may tiyaga. Huwag mawalan ng pag-asa. Tumutugon ang Diyos sa ating mga panalangin. May mga pagkakataon kung saan natatagalan ang Diyos ay dahil hindi naman Siya mabagal. Kung pwede nga lang, ibibigay na Niya ang ating mga hinihingi. Ang dahilan kung bakit matagal ang pagtugon ng Diyos sa pagtugon sa ating mga kahilingan ay dahil hinahanda pa Niya, hinihintay ang tamang panahon, o kaya may mas magandang plano Siya para sa atin. Tinutugon tayo ng Diyos, hintayin natin ang tamang panahon kung kailan ibibigay ng Diyos ang ating mga kahilingan. Manalangin nang matiyaga. Huwag magsawang manalangin.