ANG IKALIMANG ISTASYON: Ang Pagpasan ng Krus
Buong pusong tinanggap ni Hesus ang mabigat na krus na papasanin Niya mula sa palasyo ni Poncio Pilato patungong Kalbaryo. Kahit napakabigat para kay Hesus ang krus na ito, tinanggap pa rin Niya ito ng buong pagpapakumbaba at pagsunod sa kalooban ng Ama. Sa halip na takasan ang krus, pinili ni Hesus na pasanin ito patungong Kalbaryo. Sapagkat sa pamamagitan nito ay ililigtas Niya ang buong sangkatauhan. Sa krus na iyon, ihahain ni Hesus ang Kanyang buhay alang-alang sa kaligtasan ng buong sangkatauhan.
Sa pelikulang The Passion of the Christ, nang tinanggap at niyakap ni Kristo ang Kanyang krus, malakas na sumigaw si Hestas, "Tanga, bakit mo niyayakap ang iyong krus?!" Para kay Hestas, isang tanda ng kahinaan ang pagtanggap sa krus. Para sa Mesiyas, hindi Siya dapat nagpapasan ng krus. Subalit, ang kahoy na krus ay niyakap, tinanggap at pinasan ng Mesiyas, ang Tagapagligtas ng buong sangkatauhan.
Bakit ganun? Bakit hindi na lang iniligtas ni Kristo ang sangkatauhan sa ibang paraan? Hindi ba Siya ang Anak ng Diyos? Kaya Niya sanang gamitin ang Kanyang kapangyarihan bilang Anak ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan nang hindi nasasaktan at nagdurusa.
Subalit, pinili ng Panginoong Hesus na yakapin ang krus. Pinili ng Panginoong Hesukristo na magdusa at mamatay dahil sa Kanyang pag-ibig sa atin. Nais ipadama ni Hesus ang Kanyang dakilang pagmamahal sa atin. Ang pag-ibig ni Hesus ay ang pag-ibig na handang mag-alay ng buhay para sa mga minamahal. Ipinamalas ni Hesus sa pammagitan ng pagtanggap at pagpasan ng krus na tunay ang Kanyang pagmamahal sa ating lahat.
ANG IKAAPAT NA ISTASYON:
Si Hesus ay pinaghahampas at pinutungan ng koronang tinik
(Mateo 27, 15-18. 20-31/Marcos 15, 6-20/Juan 19, 1-3)
Ang Panginoong Hesus ay ipinaghagupit at pinutungan ng koronang tinik. Sa kabila ng mga sakit na dulot ng paghampas sa Kanya at ng koronang tinik, hindi sumigaw o nagreklamo si Hesus. Hindi Niya hiniling na tigilan ang lahat ng ginagawa ng mga kawal upang saktan Siya. Bagkus, tahimik Niyang tiniis ang lahat ng sakit dulot ng paghahagupit sa Kanya at ang pagpuputong ng koronang tinik.
Kapag tayo ay nasasaktan, ano ang ginagawa natin? Lumalaban, hinihiling na tigilan na ang pagsasakit sa atin. Kung maaari sana, maaaring gawin ni Hesus ang isa sa dalawang iyon upang tigilan ang sakit. Maaaring gamitin ni Hesus ang Kanyang kapangyarihan upang tigilan na ang pagdurusa Niya.
Subalit, walang ginawa si Hesus noong sinasaktan Siya. Ang Panginoong Hesus ay nagtiis noong Siya ay sinasaktan. Tiniis ng Panginoon ang lahat ng mga sakit. Hindi ipinagtanggol ng Panginoong Hesukristo ang Kanyang sarili. Bagkus, buong kalooban inalay ni Hesus ang Kanyang katawan para lamang sa ating lahat. Ganun tayo kamahal ni Hesus. Inialay at inihandog ni Hesus ang sarili Niyang katawan at buhay alang-alang sa ating kaligtasan.
ANG IKATLONG ISTASYON: Si Hesus ay hinatulan ng kamatayan
(Mateo 26, 57-66; 27, 1-2/Marcos 14, 60-64; 15, 1/Lucas 22, 66-23, 1)
"Ikaw ba ang Mesiyas, ang Anak ng Diyos?" tanong ng punong saserdote kay Hesus.
"Ako nga," sagot ni Hesus.
Dahil sa sagot ni Hesus sa tanong ni Caifas, hinatulan Siya ng kamatayan. Ayon sa mga punong saserdote, nilapastangan ni Hesus ang Diyos. Nakahanap na ng ebidensya ang mga kaaway ni Hesus upang Siya'y hatulan ng kamatayan. Ginawang kapantay ni Hesus ang Diyos sapagkat tinawag Niya ang sarili Niya bilang Anak ng Diyos. Bagamat sinabi ni Hesus ang katotohanan, hindi ito matanggap ng Kanyang mga kaaway.
Ano kaya ang naramdaman ni Hesus nang marinig Niya mula sa mga punong saserdote na dapat Siyang mamatay? Anuman iyon, tahimik na tinanggap ni Hesus ang parusa sa Kanya ng mga Pariseo at mga matatanda ng bayan. Alam ni Hesus na nagsisimula na ang plano ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan. Hindi na Siya umimik upang ipagtanggol ang Kanyang sarili. Bagkus, tahimik na sumunod at tumalima si Hesus sa kalooban ng Ama.
"Sundin ang kalooban Mo." Iyon ang panalangin ng Panginoong Hesus sa Halamanan. Tahimik Siyang sumusunod at tumatalima sa kalooban ng Diyos. Hinihimok tayo na sundin din natin ang kalooban ng Diyos. Sa kabila ng mga pagsubok at problema sa buhay, tularan natin si Hesus na sumunod at tumalima sa kalooban ng Ama.
ANG IKALAWANG ISTASYON:
Ang Panalangin at Paghihirap ni Hesus sa Halamanan ng Getsemani
(Mateo 26, 36-46/Marcos 14, 32-42/Lucas 22, 39-45)
Sa Halamanan ng Getsemani, mag-isang nanalangin si Hesus. Ito siguro ang pinakamadramang sandali sa buhay ni Hesus. Ilang oras bago Siya dakipin ng mga autoridad, mag-isang nananalangin at nagdurusa si Hesus sa Halamanan ng Getsemani. Nagdusa na si Hesus noong Siya'y nananalangin sa Halamanan. Subalit, kahit isinama Niya sina Pedro, Santiago, at Juan, walang karamay si Hesus sa Kanyang paghihirap sa Hardin.
Takot at pagkabigo ang naramdaman ni Hesus sa Kanyang panalangin sa Hardin ng Getsemani. Isang napakahirap na desisyon ang kinailangang gawin ng Panginoong Hesus noong Siya'y nanalangin sa Ama. Ang Anak ay nagdurusa sa Halamanan. Natatakot ang Anak dahil sa sakit na dadanasin at sasapitin Niya. Saan tumungo ang Panginoon sa Kanyang takot? Sa Ama. Nanalangin ang Panginoong Hesukristo sa Ama upang Siya'y magkaroon ng lakas na gawin ang dapat Niyang gawin.
Maaari ring takasan ni Hesus ang Kanyang misyon. Kung nais sana ni Hesus, maaari Niyang idalangin sa Ama na sagipin Siya mula sa Kanyang kamatayan. Kaya sanang gamitin ni Kristo ang Kanyang kalayaan bilang Anak ng Diyos na manalangin sa Ama na huwag na Siyang pahirapan. Ang kaligtasan Niya mula sa kamatayan sa Krus ay maaari ring idalangin sana ni Hesus upang hindi na Niya danasin ang kamatayan.
Subalit, ang pag-ibig ni Hesus para sa Ama at sa ating lahat ang umudyok sa Kanya na sundin ang kalooban ng Ama. Ang panalangin ni Hesus sa Halamanan, "Hindi ang kalooban Ko, kundi ang kalooban Mo ang masunod." Pinili ni Hesus na harapin ang Kanyang kamatayan sa Kalbaryo, kahit gaano mang kasakit. Sapagkat ito ang kalooban ng Ama at ito ay para sa kaligtasan ng sangkatauhan.
Napakalalim at napakadakila ang pag-ibig ng Panginoon sa atin. Walang makahihigit sa pag-ibig ng Panginoon. Kahit napakasakit para sa Panginoon ang mamatay alang-alang sa atin, pinili pa rin Niyang gawin ito. Pinatunayan ni Hesus ang Kanyang pag-ibig sa ating lahat dahil sa pagsunod Niya sa kalooban ng Ama.
ANG UNANG ISTASYON: Ang Huling Hapunan
(Mateo 26,26-29/Marcos 14, 22-25/Lucas 22, 14-20)
Noong bisperas ng Kanyang pagpapasakit, alam ni Hesus na dumako na Siya sa mga huling sandali ng Kanyang buhay. Batid ni Hesus na malapit nang matapos ang Kanyang misyon dito sa lupa. Alam ni Hesus na sa gabi ring iyon, dadakipin Siya ng mga autoridad at parurusahan ng kamatayan. Sa mga madaling salita, may taning na ang buhay ni Hesus. Hindi magtatagal, at papatayin si Hesus sa krus sa Kalbaryo.
Kaya, sa huling gabing makakasama Niya ang Kanyang mga alagad, ipinagdiriwang ni Hesus ang Hapunang Pampaskuwa. Ginugunita tuwing Paskuwa ng mga Hudyo ang kanilang pagtawid mula sa kaalipinan sa Ehipto patungo sa kalayaan. Ngayon naman, ginugunita ng Panginoong Hesus at ng Kanyang mga alagad ang isang bagong pagtawid. Magkakaroon ng bagong kalayaan kinabukasan. Mula sa pagiging alipin ng kasalanan, ang sangkatauha'y tatawid tungo sa kalayaan dulot ng Diyos. Ito'y makakamtan ng Panginoong Hesukristo sa pamamagitan ng paghahain ng Kanyang buhay sa krus sa Kalbaryo.
Sa Huling Hapunan, itinatag ni Hesus ang Sakramento ng Eukaristiya. Iniutos ng Panginoong Hesus sa mga alagad na sa tuwing magsasalu-salo sila ay alalahanin Siya. Sa Banal na Misa, inaalala natin ang sakripisyo ni Hesus sa Kalbaryo. Ang katawan ni Hesus ay inihandog sa Krus at ang Kanyang dugo ay dumaloy mula sa Kanyang kabanal-banalang Puso.
Ang pag-ibig ni Kristo ay ginugunita natin sa pagdiriwang ng Banal na Misa. Ang unang Banal na Misa ay ipinagdiriwang ni Kristo kasama ang Kanyang mga alagad. Patuloy nating ipinagdiriwang ang Banal na Misa magpahanggang ngayon dahil inaalala natin ang dakilang pag-ibig ng Panginoon sa atin.
Pebrero 18, 2015
Miyerkules ng Abo
Joel 2, 12-18/Salmo 50/2 Corinto 5, 20-6, 2/Mateo 6, 1-6. 16-18
Tuwing Miyerkules ng Abo, ang Ebanghelyong mapapakinggan natin ay hango sa ika-6 na kabanata ng Ebanghelyo ni San Mateo. Ito po ay bahagi ng pangangaral ni Hesus sa bundok. Sa Ebanghelyo, mapapakinggan natin na tinuturuan tayo ni Hesus ng tatlong bagay - panalangin, pag-aayuno, at pagkakawanggawa. Ang tatlong gawaing ito ay napakahalaga at napaka-importante para sa ating mga Kristiyano.
Una, PANALANGIN. Ang panalangin ay napakahalaga. Napakaimportante ang panalangin para sa ating mga Kristiyano. Sa pamamagitan ng pananalangin, naaalala natin at binibigyan natin ng panahon ang Diyos. Lumalalim din ang ating pananampalataya sa Diyos sa tuwing tayo ay nananalangin. Kapag hindi tayo nananalangin, hindi lalalim ang ating pananampalataya sa Diyos. Makakalimutan natin ang Diyos kapag hindi tayo nagdasal.
Sa pamamagitan ng panalangin, nakikipag-usap tayo sa Diyos. Bagamat hindi maririnig ng ating mga tainga ang sagot ng Diyos, kinakausap tayo ng Diyos sa katahimikan. Ang katahimikan ang wika ng Diyos sa atin. Laging handa at laging nandiyan ang Diyos upang kausapin tayo. Binibigyan tayo ng kapayapaan, kalakasan at inspirasyon ng Diyos sa ating pakikipag-usap sa Kanya.
Pangalawa, PAG-AAYUNO. Isang paraan ng pagsasakripisyo ang pag-aayuno. Ang pag-aayuno ay isang pamamaraan ng penitensya. Kapag tayo ay nagpepenitensya, nagtitiis tayo katulad ni Kristo. Tinutularan natin kahit sa mga munting paraan ang pagsasakripisyo ng Panginoong Hesukristo. Tiniis ng Panginoon ang apatnapung araw sa ilang na walang pagkain at tiniis din Niya ang sakit dulot ng Kanyang pagpapaksakit para sa ating lahat.
Bakit nagsakripisyo si Hesus? Dahil sa pagmamahal. Pagmamahal ang dahilan kaya't inialay ni Hesus ang Kanyang buhay sa krus. Ang dakilang pag-ibig ni Hesus ang dahilan kaya't ibinuwis Niya ang Kanyang buhay para sa atin. Ito rin ang tunay na dahilan ng pag-aayuno at pagpepenitensya. Hindi tayo nag-aayuno at nagpepenitensya dahil sa tradisyon lamang ito. Ang tunay na dahilan ng pag-aayuno at pagpepenitensya natin ay dahil mahal natin ang Panginoon, at nakikiisa tayo sa Kanyang pagtitiis, kahit sa pinakamunting paraan.
Ang pagsasakripisyo ay ginagawa alang-alang sa pag-ibig. Hindi ba, handa tayong magtiis at magsakripisyo para sa mga mahal natin sa buhay? Ganun din ang ginawa ni Hesus sa Kalbaryo. Inihain ni Hesus ang Kanyang buhay sa krus upang tayo ay mabuhay. Ganyan tayo kamahal ni Hesus. Iyan ang tunay na pag-ibig. Ang tunay na pag-ibig, handang magsakripisyo.
Ikatlo, PAGKAKAWANGGAWA. Ang mga Korporal at Espirituwal na Gawa ng Awa ay mga halimbawa ng pagkakawanggawa. Tinutulungan natin ang mga kapwa nating maralita sa pamamagitan ng pagkakawanggawa. Ipinapakita natin sa mga maralita sa pamamagitan ng pagkakawanggawa ang ating pagdamay sa kanila. Ipinapaalala natin sa mga kapatid nating mahihirap na may karamay sila sa kanilang paghihirap. Hindi sila nag-iisa.
Tandaan po natin ang sinasabi ng Panginoong Hesus sa ika-25 kabanata ng Ebanghelyo ni San Mateo, "Anuman ang ginawa ninyo para sa pinakahamak na kapatid Kong ito, ginawa ninyo ito para sa Akin." (Mateo 25, 40) Hindi lamang ginagawa natin ito para sa isang taong dukha. Ginagawa natin iyon para sa Panginoon. Kung paano tayo kinahabagan at dinamayan ng Panginoon, gayon din naman, kahabagan at damayan din natin ang ating kapwang nangangailangan.
Hinihikayat tayo ng Simbahan ngayong panahon ng Kuwaresma na gawin at sanayin ang tatlong ito - pananalangin, pag-aayuno, at pagkakawanggawa. Ang tatlong pagsasanay na ito ay napakahalaga para sa ating espirituwal na pamumuhay. Sa ating pagbabalik-loob sa Diyos, lalung-lalo na ngayong panahon ng Kuwaresma, ating pagsanayin ang tatlong ito. Kung paanong kinaawaan at dinamayan tayo ng Diyos, ganun din naman, dapat nating kaawaan at damayan ang ating kapwa, lalung-lalo na ang mga kapatid at kapanalig nating dukha.
Ang panahon ng Kuwaresma ay panahon ng pagsisisi at pagbabalik-loob. Ang panahon ng Kuwaresma ay panahon ng pananalangin, pag-aayuno at pagkakawanggawa. Ang panahon ng Kuwaresma ay panahon ng pag-ibig. Nawa'y maging makabuluhan ang ating paggunita sa panahon ng Kuwaresma at Mahal na Araw. Gamitin natin nang mabuti ang mga araw sa banal na panahon ng Kuwaresma para sa panalangin, pag-aayuno, pagkakawanggawa, pagsisisi at pagbabalik-loob sa ating Panginoong Diyos na puno ng awa at habag.
Katesismo para sa Panahon ng Kuwaresma
Ang Miyerkules ng Abo ang hudyat ng pagsisimula sa panahon ng Kuwaresma o ang Apatnapung Araw ng Paghahanda para sa Pasko ng Muling Pagkabuhay. Sa pagdiriwang ng Banal na Misa sa araw na ito, binabasbasan at pinapahiran ang abo sa mga noo ng mga tao. Ang wika ng pari sa bawat isang pinapahiran niya ng abo sa ulo, "Magbagong-buhay ka at sa Mabuting Balita sumampalataya," o kaya, "Alalahanin mong abo ang iyong pinanggalingan at abo rin sa wakas ang iyong babalikan."
Matutunghayan natin sa Matandang Tipan na ang abo ay tanda ng pagsisisi at pagbabalik-loob sa Diyos. Noong ipinahayag ni Propeta Jonas sa mga taga-Ninive na gugunawin ang Ninive pagkatapos ng apatnapung araw, ang lahat ng mga taga-Ninive; kahit ang hari ng Ninive, ay nagdamit ng sako, naupo sa abo at nag-ayuno, bilang tanda ng kanilang pagsisisi sa kanilang mga kasalanan. Dahil sa ginawang pagsisisi at pagbabalik-loob ng mga taga-Ninive, hindi itinuloy ng Diyos ang Kanyang plano na gunawin ang bayan ng Ninive.
Sa pasimula ng Kuwaresma, hinihikayat tayo ng Santa Iglesia na magsisi at magbalik-loob. Katulad ng mga wika ng pari sa atin sa pagpapahid ng abo sa ating mga noo, "Magbagong-buhay ka at sa Mabuting Balita sumampalataya." Tinatawag tayo ng Panginoon na magbagong-buhay. Kinakailangang talikuran natin ang ating mga kasalanan at magbalik-loob sa Kanya. Ang Diyos ay punung-puno ng awa at habag sa ating lahat. Hinhintay Niya ang ating pagbabalik-loob sa Kanya, katulad ng paghihintay ng ama sa pagbalik ng alibugang anak (Lucas 15, 11-32).
Pinapaalala din sa atin ng Simbahan na pansamantala lamang ang ating buhay dito sa lupa. Sinasabi rin ng pari sa atin sa pagpapahid ng abo sa ating mga noo, "Alalahanin mong abo ang iyong pinanggalingan at abo rin sa wakas ang iyong babalikan." Ipinapaalala sa atin na hindi tayo mabubuhay magpakailanman dito sa lupa. Sa mga simpleng salita, ang ibig sabihin noon ay mamamatay din tayong lahat balang araw. Ang buhay natin sa mundo ay isang paglalakbay. Darating din ang araw ng pagtatapos ng ating paglalakbay dito sa lupa.
May ugnayan ang dalawang ito. Tayong lahat ay pinapaalalahanan ng Simbahan na pansamantala lamang ang ating buhay dito sa sanlibutan. Tinatawagan din tayo ng Simbahan na magsisi at magbalik-loob sa Diyos. Habang may panahon pa, pagsisihan natin ang ating mga kasalanan at magbalik-loob tayo sa Diyos. Ang panahon ng Kuwaresma ay banal sapagkat ito ay isang panahon ng pagbabalik-loob. Ngayong panahon ng Kuwaresma, lalung-lalo na sa Miyerkules ng Abo, talikuran natin ang kasamaan at manumbalik tayo sa Diyos. Ang Kuwaresma ay ang panahon ng pagtitika at pagbabalik-loob sa Diyos.
