MAHALAGA BA?

12 Nobyembre 2017 

Ika-32 Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Karunungan 6, 12-16/Salmo 62/1 Tesalonica 4, 13-18 (o kaya: 4, 13-14)/Mateo 25, 1-13 

Sa Ebanghelyo, isinalaysay ng Panginoong Hesus ang talinghaga ng sampung dalaga. Lima sa mga dalaga'y matatalino at ang iba pang lima nama'y mga hangal. Ang mga matatalinong dalaga ay nakapasok sa kasalan kasama ang lalaking ikakasal habang ang mga hangal na dalaga ay hindi nakapasok. Masinsinang pinaghandaan ng mga dalaga ang pagdating ng lalaking ikakakasal sa pamamagitan ng pagbabaon ng mga dagdag na langis kung saka-sakaling maubusan ng langis ang mga ilawan nila. Ang mga hangal naman ay bumili ng dagdag na langis para sa kanilang mga ilawan kung kailan pa dumating ang lalaking ikakasal. 

Ipinakita ng mga matatalinong dalaga kung paano nila hinahangad at pinanabikan ang lalaking ikakasal sa pamamagitan ng kanilang paghahanda. Bago pa man sumapit ang araw o gabi ng kasalan, pinaghandaan nila ang posibilidad na mababalam ang lalaking ikakasal sa kanyang pagdating. Hindi nila inalis sa kanilang mga isipan ang posibilidad na maaaring maantala ang pagdating ng lalaking ikakasal. Hinahangad nilang makiisa sa pagdiriwang ng kasalan. Kaya, naghanda sila para sa posibleng pag-antala sa pagdating ng lalaking ikakasal.

Labis na hinangad at kinasabikan ng mga matatalinong dalaga ang pagdating ng lalaking ikakasal. Kung paanong hinangad hanapin ang Banal na Karunungan ng Diyos sa Unang Pagbasa, gayon din nilang inasam-asam ang pagdating ng lalaking ikakasal. Nais nilang makiisa sa napakaengrandeng pagdiriwang ng kasalan. Nais nilang makihati sa kagalakan ng lalaking ikakasal. Nais nilang mapabilang sa mga pinalad na maging bahagi ng kasalang iyon. 

Ang lalaking ikakasal ay walang iba kundi si Hesus. Tayo naman ang kumakatawan sa mga dalaga sa talinghaga ni Kristo. May tanong para sa atin mula sa Ebanghelyo ngayong Linggo. Alin nga ba tayo sa dalawang uri ng dalaga? Gaano ba kahalaga sa atin ang Panginoong Hesukristo? Kailangan nating pagpasiyahan kung saan tayo kabilang sa dalawang uri ng mga dalagang inilarawan ni Kristo sa talinghaga, kung sa mga matatalino o sa mga hangal. Hindi na si Hesus ang magpapasiya para sa atin. Tayo ang magpapasiya para sa ating mga sarili. Binigyan tayo ni Hesus ng dalawang pagpipilian - hangal o matalino? Saan tayo kabilang? 

Kung nais nating ibilang ang ating mga sarili sa mga matatalino, kinakailangan nating kasabikan ang Panginoon lamang. Ang Panginoong Hesukristo, ang kapangyarihan at karunungan ng Diyos ayon kay Apostol San Pablo (1, 24) ay dapat nating hangarin, kasabikan, panaligan, at tanggapin. Kung paanong hinangad ng mga naghahanap sa Karunungan ng Diyos na matagpuan ito sa Unang Pagbasa, dapat nating hangarin at kasabikan si Kristo lamang. Siya ang dapat nating bigyan ng pangunahing importansya. Dapat natin Siyang pahalagahan nang higit sa lahat. Sa pamamagitan nito, inihahayag natin ang ating pananalig sa Kanya. Kung magkagayon, mangyayari sa atin ang inihayag ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa - muli tayong bubuhayin ng Diyos sa katapusan ng panahon upang Siya'y ating makakapiling magpakailanman. Dahil ang mga nananalig kay Kristo ay bubuhayin sa araw ng Kanyang pagparito upang makapiling Siya magpakailanman. 

Gaano ba nating pinapahalagahan ang Panginoon? Gaano kalaki ang ating pagpapahalaga sa Kanya? Tanging Siya lamang ba ang ating kinasasabikan at hinahangad? Mayroon ba Siyang kakumpetensya? Siya ba ang nasa sentro ng ating buhay? Nais ba natin Siyang makasama't makapiling habambuhay? Pinaghahandaan ba natin nang mabuti ang Kanyang pagdating? May pakialam ba tayo kung dumating man Siya o hindi? Binibigyan ba natin ng halaga ang Kanyang pagdating? Pagmuni-munian natin ang mga katanungang ito. 

PERA O GRASYA NG DIYOS?

9 Nobyembre 2017 

Kapistahan ng Pagtatalaga sa Palasyong Simbahan sa Laterano, Roma 

Ezekiel 47, 1-2. 8-9. 12/Salmo 45/1 Corinto 3, 9k-11. 16-17/Juan 2, 13-22 

Isinalaysay sa Ebanghelyo ang paglilinis sa Templo. Labis ang galit ni Hesus nang makita Niya ang mga mangangalakal sa Templo. Para kay Hesus, isang uri ng pambababoy at paglapastangan ang ginagawa ng mga mangangalakal at mga tindero't tindera sa Templo. Naniniwala ang mga Hudyo na sa Templo nananahan ang Diyos. Dahil diyan, ang Templo ay daluyan ng grasya ng Diyos. Subalit, mas binibigyan nila ng halaga ang pagkita ng pera kaysa sa pagsamba sa Diyos.  

Noong tinawag at hinirang ng Diyos si Moises upang palayain ang mga Israelita mula sa kaalipinan sa Ehipto, inutusan Niya si Moises na tanggalin niya ang kanyang mga panyapak sapagkat banal ang lugar na kinatatayuan niya (Exodo 3, 5). Sagrado ang lugar na inaapakan ni Moises, kaya kinailangan niyang tanggalin ang kanyang mga panyapak upang mabigyan ng galang. Sapagkat ang bundok na iyon, ang Bundok ng Horeb, ay ang Bundok ng Diyos. Sa mismong sagradong lugar na iyon, tinawag at hinirang ng Diyos si Moises upang ilabas ang mga Israelita mula sa Ehipto kung saan namumuhay sila bilang mga alipin, punung-puno ng pait at sakit, sa ilalim ng pamumuno ng isang malupit na Faraon. 

Kabaligtaran nito ang nangyari sa Bagong Tipan. Hindi na ginalang ang Templo, ang pinakasagradong lugar sa Jerusalem. Sa Templo, nananahan ang Diyos. Subalit, hindi na binigyan ng halaga ang presensya ng Diyos sa Templo. Hindi na importante sa mga tao ang kasagraduhan ng Templo. Mas binigyan nila ng halaga ang pagkita ng pera. Mas importante para sa kanila ang pera kaysa sa Diyos. Ang lugar sa kanilang buhay na dapat para sa Diyos ay ibinigay nila sa pera. Ginawa nilang diyos-diyosan ang pera. Ito ang nagpagalit sa Panginoong Hesus, kaya sila'y pinalayas Niya mula sa Templo dahil sa kalapastangang ginawa nila. 

Hindi lamang isang ordinaryong gusali ang Templo, ang Simbahan. Ito ang tahanan ng Diyos. At ayon sa pangitain ni propeta Ezekiel sa Unang Pagbasa, ang Templo ay isang batis; dito bumubukal ang tubig na nagbibigay-buhay. Inilalarawan nito kung paanong ang tahanan ng Maykapal ang bukal ng lahat ng pagpapala. Ang tahanan ng Maykapal ang daluyan ng Kanyang grasya. Dagdag pa ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa mula sa kanyang unang sulat sa mga taga-Corinto, nananahan ang Espiritu Santo sa bawat Kristiyano. Ang bawat Kristiyano ang bumubuo sa Simbahan, ang tahanan ng Diyos. Kaya, ang bawat Kristiyano ay daluyan ng grasya ng Diyos. Umaagos ang grasya ng Panginoong Diyos mula sa bawat Kristiyano sapagkat Siya'y nananahan sa bawat Kristiyano. At ang pundasyon ng Simbahang ito ay walang iba kundi ang Panginoong Hesukristo. 

May tanong iniwan para sa atin ang mga Pagbasa ngayong Kapistahan ng Pagtatalaga sa Palasyong Simbahan sa Laterano, Roma, na dapat nating pagmuni-munian at suriin nang masinsinan. Pera o grasya ng Diyos? Makamundong kayamanan o grasya ng Diyos? Ano ang ating pipiliin? Alin ang mas pinahahalagahan natin? Alin sa dalawa ang isinesentro natin sa ating buhay? Suriin natin ang ating mga sarili, pagnilayan natin nang mabuti ang mga tanong na ito. 

ISABUHAY ANG PAMAMANATA AT PAGLILINGKOD SA DIYOS

5 Nobyembre 2017 

Ika-31 Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Malakias 1, 14b-2, 2b. 8-10/Salmo 130/1 Tesalonica 2, 7b. 9. 13/Mateo 23, 1-12 

Photo credits: https://www.agnusday.org/

Dalawang ulit nagparinig ang Panginoong Diyos sa mga Pagbasa ngayong Linggo. Sa Unang Pagbasa mula sa aklat ni propeta Malakias, pinaringgan ng Diyos ang mga punong saserdote dahil sila'y nagpamalas ng kapaimbabawan. Sa halip na ilapit ang mga tao sa Diyos sa pamamagitan ng kanilang mga turo, lalo pang sumuway at napalayo sila sa Kanya. Sa pamamagitan ng kanilang kapaimbabawan, ang mga punong saserdote ay sumuway sa utos ng Diyos. Sa Ebanghelyo, muling pinaringgan ng Diyos na nagkatawang-tao na si Hesus ang mga eskriba't Pariseo dahil sa kanilang pagpapamalas ng kapaimbabawan. Nagtuturo sila tungkol sa Kautusan ni Moises, subalit hindi nila ito isinasabuhay. 

Kasuklam-suklam sa paningin ng Diyos ang kapaimbabawan. Ang kapaimbabawan ay taliwas sa mga utos ng Diyos. Ang kapaimbabawan o pagbabalatkayo ay isang uri ng panlilinlang. Nililinlang ang kapwa dahil hindi umaakma ang mga salita sa mga kilos at gawa; magkasalungat ang wika at ugali. Para bang gumagawa lamang ng palabas sa harap ng kapwa. Puro dakdak, puro satsat, subalit hindi naman isinasagawa. Kaplastikan. Pagbabalatkayo. Sa pamamagitan ng pagbabalatkayo, nalilinlang at naloloko lamang ang kapwa. At iyan ay taliwas sa kalooban ng Diyos. 

Nais ng Diyos na isabuhay ang Kanyang Salita na ating narinig at ibinabahagi sa iba. Nais ng Diyos na maging tapat at totoo tayo. Ang paggamit ng ating mga salita ay hindi sapat sa mga mata ng Diyos. Kinakailangang may kalakip na gawa ang mga salitang ating ibinabahagi. Kapag ang Salita ng Diyos ay ibinabahagi natin sa kapwa, kailangan nating magpakatotoo at maging tapat sa apostoladong ito. Kailangan nating ibahagi ang Salita ng Diyos sa pamamagitan ng ating mga salita't gawa. Dapat umakma ang ating mga salita't kilos kapag ibabahagi natin ang Salita ng Diyos sa kapwa. Ipamumukha naman kasi natin na mapanlinlang ang Diyos kapag hindi umakma ang ating mga salita't pagkilos. At alam natin na hindi sinungaling ang Diyos. Dahil ang Salita ng Diyos ang katotohanan. Katotohanan ang nais ipalaganap ng Diyos, hindi kasinungalingan at kalokohan. 

Isinalaysay ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa kung paanong tinanggap ng mga taga-Tesalonica ang Salita ng Diyos. Tinanggap ng mga taga-Tesalonica ang Salita ng Diyos na ipinangaral nina Apostol San Pablo sa kanila bilang tunay na galing sa Maykapal at hindi galing sa tao. Tinanggap nila na ang Ebanghelyong kanilang narinig mula kina Apostol San Pablo ay tunay na Salita ng Diyos. Nabatid nila na hindi gawa-gawa ng tao, hindi peke, hindi kathang-isip lamang ang Mabuting Balitang ipinapangaral sa kanila ni Apostol San Pablo. Napagtanto nila na ang Salita ng Diyos na ipinapangaral sa kanila nina Apostol San Pablo ay tunay at totoo. Nakilala nila ang Diyos na Siyang bukal ng katotohanan at kabutihan. At ang Kanyang Salita na puno ng katotohanan at kabanalan ay kanilang tinanggap ng buong pusong pagtalima sa Kanya.  

Layunin ng Salita ng Diyos na ipalaganap ang katotohanan at kabanalan. Ang Diyos ang bukal ng katotohanan at kabanalan. Hindi kasinungalingan o kalokohan ang hatid Niya sa ating lahat. Bagkus, ang hatid Niya sa ating lahat ay katotohanan at pagpapala. Ang Diyos na Siyang bukal ng lahat ng kabanalan at katotohanan ay hindi nagnanais na manlinlang o may mangyaring masama sa bawat isa sa atin na Kanyang iniibig nang tunay at wagas. 

Tinatawag at hinihirang tayo ng Diyos na sumaksi at maglingkod sa Kanya. Bilang mga saksing naglilingkod sa Kanya, tungkulin natin ang ipangaral at ipalaganap ang Kanyang Banal na Salita sa pamamagitan ng mga salita't gawa. Ang pangangaral at pagpapalaganap ng Salita ng Diyos ay hindi dapat sa salita lamang ipinapakita kundi dapat pati na rin sa mga gawa. Dapat umakma ang ating mga salita't mga kilos. Dapat nating isabuhay ang Salita ng Diyos na ating ipinapalaganap. Ang paglilingkod at pamamanata sa Panginoong Diyos ay hindi lamang sa salita; kinakailangan nating isabuhay ang paglilingkod at pamamanata sa Panginoong Diyos, kung tunay ngang naglilingkod at namamanata tayo sa Kanya. 

ALALAHANIN AT IPAGDASAL ANG MGA KALULUWANG NASA PURGATORYO

2 Nobyembre 2017 

Paggunita sa Lahat ng mga Pumanaw na Kristiyano 

(Ang mga sumusunod na Pagbasa ay isa sa mga pangkat ng mga Pagbasa na maaaring pagpilian para sa araw na ito. Tingnan ang mga pagbasa sa mga bilang 1031-1035 sa Leksyonaryo - Salita ng Diyos) 

2 Macabeo 12, 43-46/Salmo 103/2 Corinto 5, 1. 6-10/Lucas 23, 33. 39-43 

Ang araw na ito'y inilaan ng Simbahan para sa pag-aalay ng mga panalangin para sa mga kaluluwang sa Purgatoryo. Tiyak na makakapasok sa langit ang mga kaluluwa sa Purgatoryo pagkatapos ng proseso ng pagdadalisay sa Purgatoryo. Dahil sa dungis ng kasalanang benyal, kinakailangang dalisayin ang mga kaluluwang ito bago tuluyang makapasok sa kalangitan kung saan makakapaghimlay magpakailanman sa piling ng Diyos. Sa Purgatoryo, dinadalisay ang mga kaluluwa upang ihanda sila para sa kanilang pagpasok sa kalangitan pagdating ng panahon. 

Tinatawag rin silang mga kaawa-awang kaluluwa dahil hindi nila maaaring ipagdasal ang kanilang mga sarili. Umaaasa sila sa mga panalangin natin. Kailangan nila ang mga panalangin natin upang lalong mapadali ang proseso ng pagdalisay sa kanila nang sa gayo'y makapasok na sila sa langit. Hangad nilang makapasok sa langit upang makamit nila ang walang hanggang kapahingahan at kaginhawaan sa piling ng Panginoon sa kalangitan.

Sa Ebanghelyo, ipinangako ng Panginoong Hesus sa mabuting salaring ipinakong kasama Niya na si Dimas na siya'y isasama Niya sa Paraiso. Iyan ang natatangi't nag-iisang asam-asam ng mga kaluluwa sa Purgatoryo. Makapiling ang Panginoon magpakailanman sa Kanyang kaharian sa langit, ang tunay na Paraiso, ang tahanang hindi nasisira, katulad ng sinabi ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa mula sa kanyang ikalawang sulat sa mga taga-Corinto. Upang mangyari iyon, kailangan nating mag-alay ng mga panalangin para sa kanila, katulad ng ginawa ni Judas Macabeo sa Unang Pagbasa. 

Hinahangad nating lahat na makapiling ang Maykapal sa kalangitan pagdating ng takdang panahon. Ito rin ang iisang hangarin ng mga kaluluwa ng mga yumaong nasa Purgatoryo. Umaaasa sila sa ating mga panalangin sapagkat hindi sila makakapag-alay ng mga panalangin para sa mga sarili nila. Manalangin tayo nang taimtim para sa mga kaluluwa sa Purgatoryo upang makapasok sila sa langit kung saan makakapaghimlay sila sa piling ng Mahal na Poon magpakailanman. 

TUGON SA TAWAG NA MAGING BANAL

1 Nobyembre 2017

Dakilang Kapistahan ng Lahat ng mga Banal 

Pahayag 7, 2-4. 9-14/Salmo 23/1 Juan 3, 1-3/Mateo 5, 1-12a 

Ang mga banal sa langit ay inilarawan sa Unang Pagbasa sa ganitong paraan, "Sila ang mga nagtagumpay sa kabila ng mahigpit na pag-uusig. Nilinis nila at pinaputi sa dugo ng Kordero ang kanilang damit." (7, 14) Maraming mga pagsubok ang hinarap ng mga banal sa langit noong sila'y namumuhay dito sa lupa. Hindi naging madali para sa kanila ang pagtahak sa landas ng kabanalan. May mga pagkakataon sa kanilang buhay dito sa lupa kung saan sila'y tinukso. Subalit, sa kabila ng mga pagsubok na ito sa kanilang pamumuhay sa lupa, nilabanan at pinagtagumpayan nila ang mga ito. Kaya naman, sila'y ginantimpalaan ng Diyos para sa kanilang pagsusumikap at pananatiling tapat sa Kanya; kapiling na nila Siya sa Kanyang maluwalhating kaharian sa kalangitan, ang tunay na Paraiso. 

Paano nilang nagawang manatiling tapat sa Diyos sa kabila ng mga pagsubok dito sa lupa? Sinagot ni Apostol San Juan ang tanong na ito sa Ikalawang Pagbasa. Ang pag-ibig ng Diyos na napakadakila. Dahil sa pag-ibig ng Diyos, ang bawat isa'y itinuring Niya bilang Kanyang mga anak. Ito ang nagpalakas, nagpatibay sa kanilang loob at pananalig sa Diyos. Ang pag-ibig ng Diyos ang nagbigay sa kanila ng katatagan ng loob upang harapin at pagtagumpayan ang mga pagsubok sa buhay. Ang pag-ibig ng Diyos ang nagbigay sa kanila ng tibay ng loob upang manatiling tapat at masunurin sa Kanyang paningin. 

Sa Ebanghelyo, itinuro ng Panginoong Hesus ang mga Beatitudo. Sa pamamagitan ng mga Beatitudo, itinuro ni Hesus kung sino ang mga mapapalad sa paningin ng Diyos. Ang mga katangiang itinuro ni Hesus ay isinabuhay ng mga banal noong sila'y namumuhay dito sa lupa. Kahit sa harap ng mga matitinding pagsubok sa buhay, patuloy silang nagsumikap na isabuhay ang mga Beatitudo upang maging mapalad sa paningin ng Diyos. Dahil sa kanilang patuloy na pagpupursigi, pagsusumikap, at pananatiling tapat sa mga turo't aral ni Kristo na nagpapakita ng kanilang pagnanais na maglingkod sa Panginoon, silang lahat ay naging mapalad sa paningin ng Diyos. Nagawa nilang manatiling tapat sa mga turo't aral ng Panginoon dahil sa Kanyang dakilang pag-ibig na walang hanggan. 

Kaya naman, ang mga banal ay nasa piling ng Diyos sa kalangitan. Sila, na nagsisilbing mga huwaran natin sa pamumuhay nang banal, ay nananalangin para sa ating lahat na namumuhay dito sa lupa. Patuloy silang nananalangin sa Panginoon na tayo'y tulungan at gabayan sa pagtahak sa landas ng kabanalan upang tayo'y maging mapalad sa Kanyang paningin tulad nila. Patuloy rin silang nananalangin at nagsusumamo sa Panginoon na ipakita't ibahagi ang Kanyang pag-ibig upang palakasin ang ating kalooban at pananalig sa Kanya sa harap ng mga matitinding pagsubok sa buhay natin dito sa lupa. 

Sino ang mga maaaring maging banal? Lahat tayo'y tinatawag ng Diyos na tahakin ang landas ng kabanalan. Tayong lahat ay tinatawag ng Diyos na kumilos ayon sa Kanyang kalooban upang maging mapalad sa Kanyang paningin. Tayong lahat ay hinihimok na tularan ang mga banal sa kalangitan na sa kabila ng kanilang mga imperpeksyon ay patuloy na nagsumikap at nanatiling tapat sa kalooban ng Diyos, lalung-lalo sa mga mahihirap na sandali sa buhay dito sa lupa. Sa pamamagitan ng pagtawag sa atin na tumahak sa landas ng kabanalan, tulad ng mga banal sa langit, ipinapakita't ibinabahagi sa atin ng Diyos ang Kanyang walang hanggang pag-ibig na dakila na nagpapalakas ng ating loob at pananampalataya sa harap ng mga matitinding pagsubok sa buhay. 

Hindi madaling tahakin ang landas ng kabanalan. May mga pagsubok na haharapin natin sa buhay. Hindi natin matatakasan ang mga iyon. Hindi madaling maging banal. Subalit, mayroong magpapalakas sa atin sa harap ng mga pagsubok sa buhay - ang pag-ibig ng Diyos. Kung tutularan natin ang halimbawa ng mga banal, kung hahayaan nating palakasin ng pag-ibig ng Diyos ang ating loob at pananampalataya sa Kanya, tayo'y magiging tunay na mapalad sa pangin ng Diyos at makakapiling natin Siya sa Kanyang walang hanggang kaharian sa kalangitan kung saan mararanasan magpakailanman ang Kanyang dakilang pag-ibig. 

Tinatawag tayong lahat ng Panginoong Diyos na maging banal. Ano ang ating tugon? Ano ang ating pasiya? 

BUNGA NG PAG-IBIG

29 Oktubre 2017 

Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Exodo 22, 20-26/Salmo 17/1 Tesalonica 1, 5k-10/Mateo 22, 34-40 

Kung sasaliksikin nang mabuti ang Sampung Utos ng Diyos, mapagtatanto natin na ang mga utos na ito ay naka-ugat sa pag-ibig. Pag-ibig sa Diyos at pag-ibig sa kapwa. Kung bibigyan natin nang buod ang mga utos ng Diyos, maaari nating sabihin na inuutusan tayo ng Diyos na ibigin Siya at ang kapwa. Kung paano Niya tayong inibig nang lubos, nararapat lamang na ipakita natin ang ating pag-ibig para sa Kanya at para sa kapwa. Sa pamamagitan ng pagtalima sa Kanyang mga utos, ipinapakita natin na tunay ang ating pag-ibig sa Panginoon. 

Sa Ebanghelyo, inihayag ng Panginoong Hesus ang pinakamahalagang utos bilang tugon sa katanungan ng isang dalubhasa sa Kautusan. (1) Ibigin ang Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, at nang buong pag-iisip. (2) Ibigin ang kapwa gaya ng sarili. Ang dalawang utos na ito ang buod ng mga utos ng Diyos. Sa pamamagitan ng pagtupad sa dalawang utos na ito, natutupad ang mga utos ng Diyos. Dahil ang dalawang utos na ito ay ang mga utos ng Diyos na binalangkas, binuod, pinaikli lamang sa dalawang bahagi. 

Ibigin ang Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, at nang buong pag-iisip. Nararapat lamang na ang Panginoong Diyos ay ibigin nang higit sa lahat. Siya ang dapat maging sentro ng ating buhay. Nararapat lamang na Siya'y ating ibigin, sambahin, at paglingkuran. Walang dapat umagaw sa pwesto ng Diyos sa ating buhay. Dapat Siya lamang ang nasa sentro ng ating buhay. Kung paanong tinalikuran ng mga taga-Tesalonica ang kanilang pagsamba sa mga diyus-diyusan at iba pang mga makasalanang gawain upang maglingkod sa Diyos, tulad ng inihayag ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa, dapat nating talikuran ang mga makasalanan nating pamumuhay. Dapat nating paglingkuran, ibigin, at sambahin ang Diyos na Siyang lumikha at tumubos sa ating lahat dahil sa Kanyang dakilang pag-ibig na walang katapusan. 

Subalit, hindi sapat na ibigin lamang ang Diyos. Kaya nga, ang pangalawang utos, ibigin ang kapwa gaya ng sarili. Kung paanong ibinahagi ng Diyos ang Kanyang pag-ibig sa ating lahat, dapat rin nating ibahagi ang pag-ibig ng Diyos sa kapwa. Hindi natin dapat angkinin para sa sarili lamang ang pag-ibig na ibinahagi sa atin ng Diyos. Dapat nating itong ibahagi, tulad ng Kanyang ninanais. Kaya nga, sa Unang Pagbasa, ipinagbawal ng Diyos ang pang-aapi. Kasuklam-suklam sa paningin ng Diyos ang pang-aapi sa iba. Dahil ang pang-aapi ay taliwas sa Kanyang kalooban. Bukod pa roon, kapag inapi ng bawat isa ang kapwa-tao, inaapi ang Diyos. Dahil tayong lahat ay nilikha na kawangis ng Diyos (Genesis 1, 26). 

Hindi lang pag-ibig sa Diyos ang nais ituro ng Kautusan. Nais ituro ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang mga utos na dapat nating ibigin ang kapwa. Tulad ng ginawa Niyang pagbabahagi sa atin ng Kanyang dakilang pag-ibig. Kung paanong ibinahagi ng Diyos ang Kanyang pag-ibig sa atin, dapat rin nating ibahagi sa ating kapwa ang pag-ibig na ibinahagi sa atin ng Diyos. Sa gayon, naipapalaganap natin ang pag-ibig ng Panginoong Diyos na bukal ng pag-ibig. Anuman ang ating ipakita o gawin para sa ating kapwa, ginagawa rin natin iyon sa Poong Maykapal. Dahil ang bawat tao'y nilikhang kawangis ng Maykapal. 

Kung tunay nating iniibig ang Diyos, tatalima tayo sa Kanyang mga utos. Kung iniibig natin ang Diyos nang tunay, iibigin rin natin ang ating kapwa. Sa pamamagitan nito, naipapalaganap natin ang pag-ibig ng Diyos. Sa pamamagitan rin nito, nagkakaroon ng kaganapan ang mga utos ng Diyos. Sapagkat ang mga utos ng Diyos ay bunga ng pag-ibig, pag-ibig sa Kanya at sa kapwa. 

WALANG PAKIALAMAN?

22 Oktubre 2017 

Ika-29 na Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Isaias 45, 1. 4-6/Salmo 95/1 Tesalonica 1, 1-5b/Mateo 22, 15-21 

Wika ng Panginoong Hesus sa katapusan ng Ebanghelyo ngayon, "Ibigay sa Cesar ang para sa Cesar at sa Diyos ang para sa Diyos." (22, 21b) Ang kahulugan ng mga salitang ito ng Panginoong Hesus ay madalas na binabaluktot. Ang interpretasyon ng karamihan ng mga tao kapag naririnig nila ang mga salitang ito ng Panginoong Hesukristo - hindi na dapat makialam ang Simbahan sa mga isyu o usapin sa lipunan. Dapat na lamang magdasal at mangaral tungkol sa Salita ng Diyos ang Simbahan gamit ang mga matatamis na salita. Pabayaan ng Simbahan ang estado na gawin ang kanilang binabalak, mabuti man o masama ang mga ito. 

Ano nga ba talaga ang ibig sabihin ni Hesus noong sinabi Niyang, "Ibigay sa Emparador ang para sa Emperador at ibigay sa Diyos ang para sa Diyos?" Maging mga mabubuting mamamayan ng bansa. Magbayad ng buwis sa gobyerno. Sumunod sa mga patakaran at mga utos ng bayan. Suportahan ang gobyerno sa pagpapatupad ng mga programang magdudulot ng kabutihan para sa lahat. Subalit, hindi nangangahulugang dapat ihiwalay natin ang pagiging mabuting mamamayan sa pagiging mabuting Kristiyano. Hindi dapat manatiling tikom ang mga labi ng Simbahan kapag ang estado ay may mga programang nais isulong na labag sa mga utos ng Diyos. Dapat alalahanin na tayong lahat ay nilikha ng Diyos at inangkin Niya bilang Kanyang mga anak. Kaya naman, kailangan din nating tuparin at sundin ang mga utos ng Panginoong Diyos. 

Nais ituro sa atin ni Kristo na ang pagiging isang mabuting mamamayan ng isang bansa at ang pagiging Kristiyano ay hindi dapat ihiwalay. Hindi nais ituro ni Kristo na dapat tayong maging tahimik sa harap ng kawalan ng katarungan. Hindi nais ituro ni Kristo na mali ang pagbibigay ng kritisismo o pumuna sa mga opisyal ng gobyerno. Higit sa lahat, hindi rin sinasabi ni Kristo na dapat maging isang diktadura ang estilo ng pamamahala ng gobyerno. Bagkus, ang nais ituro ni Kristo na dapat tayong maging isang mabuting mamamayan ng bansa at isang Kristiyano. Bilang mamamayan ng isang bansa, dapat tayong magbigay ng buwis upang tulungan ang estado sa pagpapatupad ng mga programang nagdudulot ng benepisyo para sa lahat. At bilang isang Kristiyano, tayo'y tatalima sa mga utos ng iisang Diyos na makapangyarihan bilang pagsamba sa Kanya. 

Kaya nga, ang Simbahan ay aktibo sa pakikibaka laban sa mga prinsipiyong nais pairalin ng estado na labag naman sa mga utos ng Diyos. Noong EDSA Uno, aktibong nakiisa ang Simbahan sa pakikibaka laban sa diktadura at ang pandaraya noong dagliang halalan (snap election) ng 1986. Noong EDSA Dos, aktibong nakiisa ang Simbahan sa pakikibaka laban sa kurapsyon at tiwalang pamamahala ng gobyerno noon. Sa kasalukuyang panahon, aktibong nakikiisa ang Simbahan sa pakikibaka laban sa mga 'di-makatarungang patayan ng mga inosente. Patuloy na nananawagan ang Simbahan na itigil na ang mga patayan ng mga inosente na isang tanda ng kawalan ng katarungan. Ipinapakita ng Simbahan na hindi mali na pumuna sa mga maling gawain o prinsipiyong pinapairal ng gobyerno. Katunayan, ito ay pagpapahayag ng pagmamahal sa bayan dahil nais nating mamayani ang kabutihan, kapayapaan, katarungan, at kasaganaan sa ating bayan. 

Itinuturo sa atin ng Panginoong Hesus na mayroon tayong pananagutan sa Diyos at sa bayan. Mayroon tayong responsibilidad na maging mga mabubuting mamamayan ng isang bansa o bayan. Subalit, hindi lamang iyon ang ating responsibilidad. Bukod pa sa ating responsibilidad sa bayan na maging mga mabubuting mamamayan, mayroon tayong responsibilidad sa Diyos na humirang sa bawat isa sa atin. Sabi nga ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa mula sa kanyang unang sulat sa mga taga-Tesalonica na tayong lahat ay hinirang ng Diyos (1, 4). Kung paanong hinirang ng Diyos si Ciro sa Unang Pagbasa, gayon din naman, hinirang tayo ng Diyos upang maging Kanyang mga anak na naglilingkod at sumasamba sa Kanya nang buong pananalig, pagmamahal, at katapatan. 

Hindi itinuturo ni Kristo na pairalin ang prinsipiyo ng walang pakialaman. Hindi itinuturo ng Panginoon na dapat manatiling tikom ang bibig ng bawat Kristiyano pagdating sa mga isyu't usapin sa estado. Bagkus, itinuturo ng Panginoon na mayroon tayong pananagutan sa Diyos at sa bayan. Ang responsibilidad natin sa bayan ay ang pagiging mga mabubuting mamamayan, magbayad ng tamang buwis at kumilos para sa kabutihan ng bayan. Ang responsibilidad natin sa Diyos ay tumalima at tumupad sa Kanyang mga utos. Hindi natin maipaghihiwalay ang ating responsibilidad sa bayan at sa Poong Maykapal.