KALIGTASANG IPINANGAKO

17 Marso 2019 

Ikalawang Linggo ng Apatnapung Araw na Paghahanda para sa Pasko ng Pagkabuhay (K) 

Genesis 15, 5-12. 17-18/Salmo 26/Filipos 3, 17-4, 1 (o kaya: 3, 20-4, 1)/Lucas 9, 28b-36 

Katulad ng pagtukso kay Hesus sa ilang na laging isinasalaysay sa Ebanghelyo tuwing sasapit ang Unang Linggo ng Kuwaresma, ang Ebanghelyo tuwing sasapit ang Ikalawang Linggo ng Kuwaresma ay laging tungkol sa Pagbabagong-Anyo ni Hesus. Katunayan, dalawang beses sa isang taon mapapakinggan ang salaysay na ito sa Ebanghelyo. Ang unang beses ay tuwing Ikalawang Linggo ng Kuwaresma at ang pangalawang beses ay tuwing ika-6 ng Agosto kung saan ipinagdiriwang ang Kapistahan ng Pagliliwanag sa Bagong Anyo ng Panginoon. Subalit, ilang beses mang ulitin ang salaysay na ito, makakapulot pa rin ng aral ang bawat makikinig nito. Maaaring ito'y isang bagong aral o di kaya isang aral na napulutan dati-rati pero nakalimutan. Katunayan, isang napakagandang panahon para pag-aralan muli ang mga nakalimutang aral o di kaya makapulot ng bagong aral ang panahon ng Kuwaresma. Isa itong napakagandang gawain upang maihanda natin ang ating mga sarili para sa dakilang pagdiriwang ng Pasko ng Muling Pagkabuhay. 

Ang Pagbabagong-Anyo ng Panginoong Hesukristo ay isang pagsulyap sa mga importateng pangyayaring magaganap. Ipinasulyap sa sandaling ito sa buhay ng Panginoong Hesus kung paanong matutupad ang pangakong pagtubos ng Diyos sa sangkatauhan sa pamamagitan Niya. Siya'y magbabata ng maraming hirap at kamatayan sa krus ngunit muling mabubuhay sa ikatlong araw. Ito ang mga yugtong bumubuo sa tinatawag na Misteryo Paskwal. Sa pamamagitan ng Kanyang Misteryo Paskwal, ililigtas ni Kristo ang sangkatauhan. 

Mahahanap sa mga sinotikong Ebanghelyo ang salaysay ng Pagbabagong-Anyo ni Hesus. Subalit, tanging si San Lucas lamang ang nagsulat tungkol sa pinag-usapan nina Hesus, Moises, at Elias sa mga sandaling iyon. Ayon sa salaysay ni San Lucas, ang nalalapit na Pasyon ni Hesus ang paksa ng Kanyang usapan nila Moises at Elias sa mga oras na iyon. Sa pamamagitan nito, inilarawan ni San Lucas kung gaano kahalaga ang Mahal na Pasyon. Sa pamamagitan ng Pasyong Mahal ni Hesus, ang pangakong pagtubos ng Diyos sa sangkatauhan ay matutupad. Iyan ang nais bigyang-diin ni San Lucas sa kanyang salaysay ukol sa Pagbabagong-Anyo ni Hesus na itinampok sa Ebanghelyo. 

Itinuturo sa salaysay ni San Lucas tungkol sa Pagbabagong-Anyo ng Panginoong Hesus na itinampok sa Ebanghelyo na ang Diyos ay tapat sa Kanyang pangako. Ang Diyos, na nagbitiw ng pangako kay Abram (na mas kilala bilang si Abraham) sa Unang Pagbasa, ay hindi nakakalimot sa Kanyang mga pangako. Lagi Siyang tapat sa lahat ng mga pinangakuan Niya. Kung paanong tinupad ng Diyos ang Kanyang pangako kay Abraham noong unang panahon, tinupad rin ng Diyos ang pangako Niyang pagtubos sa lahat sa pamamagitan ni Kristo Hesus. Sa pamamagitan ni Kristo Hesus, ang Diyos na nangakong magliligtas ng lahat ng tao ay dumating sa lupa upang tuparin ang pangakong yaon. 

Sa Ikalawang Pagbasa, ipinaliwanag ni Apostol San Pablo kung bakit napakahalaga para sa lahat ng Kristiyano ang krus ni Kristo. Ayon kay Apostol San Pablo, ang mga kaaway ng krus ni Kristo ay mapapahamak sapagkat ipinapakita nila ang pagsamba at pagpanig nila sa pita ng laman (3, 18-19). Ang tunay na sumasamba sa Diyos ay tumatanggap at pumapanig sa krus ni Kristo. Ang krus ni Kristo ang sagisag ng pagtubos ng Diyos sa sangkatauhan. Kaya naman, ang krus ni Kristo ay dapat bigyan ng halaga sapagkat sa pamamagitan nito'y tayo'y iniligtas ng Panginoon. Ang krus ni Kristo ang nagpapaalala sa atin sa katuparan ng pangakong pagtubos ng Diyos sa ating lahat. Iyan ang nais ituro ni Apostol San Pablo. 

Ang Diyos ay laging tapat sa Kanyang pangako. Kailanman ay hindi Siya nakakalimot sa mga pangakong Kanyang binitiwan. Ang pinakadakilang tanda nito ay ang krus ng Panginoong Hesukristo. 

SAPAT NA ANG DIYOS

10 Marso 2019 

Unang Linggo ng Apatnapung Araw na Paghahanda para sa Pasko ng Pagkabuhay (K) 

Deuteronomio 26, 4-10/Salmo 90/Roma 10, 8-13/Lucas 4, 1-13 

Laging itinatampok sa Ebanghelyo ang salaysay ng pagtukso sa Panginoong Hesus sa ilang tuwing sasapit ang Unang Linggo ng Kuwaresma kada taon. Iisipin ng bawat tao na napakinggan na nila ang salaysay na ito noong nakaraang taon. Tila paulit-ulit na lamang ang ginagawa ng Simbahan. Para bang hindi na bago para sa mga tao ang salaysay na iyon. Para sa mga tao, isa lang naman ang nais ituro - tularan si Hesus sa pagtagumpay laban sa tukso ni Satanas. 

Subalit, kahit paulit-ulit na itinatampok ang salaysay na ito sa Ebanghelyo kada taon tuwing Unang Linggo ng Kuwaresma, makakapulot ng bagong aral ang bawat isa mula rito. Kahit ilang beses na napakinggan ang salaysay na ito, may bagong aral na maaaring matututunan ang bawat isa. Madadagdagan ang (mga) aral na kanilang natutunan mula sa pakikinig sa salaysay na ito. At maaari ring matutunan muli ng bawat isa ang mga aral na kanilang natutunan noong napakinggan ito dati pero bigla nilang nakalimutan. Kaya nga ito paulit-ulit na ipinapahayag at isinasalaysay sa Ebanghelyo tuwing sasapit ang Unang Linggo ng Kuwaresma. Ang bawat isa'y binibigyan ng pagkakataong makapulot ng bagong (mga) aral at muling matutunan ang (mga) aral na napulutan nila dati pero biglang nakalimutan. Para bang nagsisilbi itong paalala para sa ating lahat. 

Itinuturo ni Kristo sa Ebanghelyo na ang Diyos ay sapat na sa buhay ng bawat isa sa pamamagitan ng Kanyang tatlong tagumpay laban sa tatlong tukso ni Satanas. Nasa Diyos na ang lahat. Sapat na ang Diyos. Siya ang bahala sa atin. Hindi magkukulang ang Diyos kailanman. Laging sasapat ang Diyos. Ang tulong at kaloob ng Diyos ay sapat na para sa bawat isa. Wala na tayong dapat ikabahala o ipag-alala kapag ang Panginoong Diyos ang bahala sa ating buhay. Kapag pinahintulutan nating masunod ang kalooban ng Diyos, matitiyak nating magiging maaayos ang lahat. Aayusin at itutuwid ng Panginoon ang lahat. 

Kapag ipinakita natin na ang Diyos ay sapat na para sa atin, ipinapahayag natin ang ating pananampalataya't pananalig sa Kanya. Iyan naman talaga ang tunay na ugali ng bawat nananalig at sumasampalataya sa Panginoon. Ang tulong ng Panginoon ay sapat na para sa mga tunay na nananalig at sumasampalataya sa Kanya. Iyan ang pinagtuunan ng pansin ni Moises noong kanyang inilahad sa bayang Israel ang mga katagang kanilang sasambitin sa pagpapahayag ng kanilang pananampalataya sa Diyos sa Unang Pagbasa. Iyan din ang naging layunin ni Apostol San Pablo noong itinuro niya sa Ikalawang Pagbasa kung paanong maipapahayag ng bawat isa nang taos sa puso ang pananampalataya at pananalig nila sa Diyos. Paano nating malalaman na taos-puso ang ating pananalig at pananampalataya sa Diyos? Kapag inihayag natin na ang Diyos ay sapat na para sa ating lahat. 

Ang Diyos ay sapat na para sa mga tunay na nananalig at sumasampalataya sa Kanya nang buong puso't kaluluwa. Hindi sila magkukulang, lagi silang iingatan at papatnubayan ng Diyos. Lagi silang umaasa sa Diyos na hindi nagpapabaya. Iyan ang asal ng mga tunay na nananalig at sumasampalataya sa Kanya. 

ANG PINAKAMASAKIT NA KATOTOHANAN

6 Marso 2019 

Miyerkules ng Abo 

Joel 2, 12-18/Salmo 50/2 Corinto 5, 20-6, 2/Mateo 6, 1-6. 16-18 

Sa rito ng pagpapahid ng abo, isa sa dalawang ito ang sasabihin ng pari sa mga mananampalataya habang nilalagyan ng abo ang kanilang mga noo: "Magbagong buhay ka at sa Mabuting Balita sumampalataya," o kaya "Alalahanin mong abo ang iyong pinanggalingan at abo rin sa wakas ang iyong babalikan." Ang unang opsyon ay hango sa unang pangaral ng Panginoong Hesus sa simula ng Kanyang ministeryo (Marcos 1, 15; Mateo 4, 17). Ang pangalawang opsyon naman ay hango sa pahayag ng Diyos kina Adan at Eba noong sinuway nila ang Kanyang utos (Genesis 3, 19). Sa pamamagitan ng paggamit sa mga salitang ito sa rito ng pagpapahid ng abo, ang bawat mananampalataya ay pinapaalalang maikli lamang ang buhay sa lupa. 

Magkakaugnay ang dalawang talatang sinasabi ng pari habang pinapahiran ng abo ang noo ng bawat mananampalataya. Isang bagay lang naman ang nais ipaalala ng dalawang talatang ito na sinasabi ng pari - mamamatay ang bawat tao. Darating ang panahon kung kailan mamamatay ang bawat isa. Walang imortal dito sa lupa. Ang lahat ng tao'y mamamatay. Masakit man sabihin ito, iyan ang katotohanan tungkol sa buhay dito sa daigdig. Pansamantala lamang ang buhay dito sa lupa. Wala na tayong magagawa kundi tanggapin at laging tandaan. "Memento mori," ika nga nila. Ibig sabihin noon, mamamatay ka rin balang araw. 

Kaya naman, ang panawagan ng Simbahan sa lahat sa unang araw ng panahong tinatawag na Kuwaresma, magbalik-loob sa Diyos. Ang panahon ng Kuwaresma ay inilaan para sa pagsisisi at pagbabalik-loob sa Diyos. Ang bawat isa'y inaanyayahan at tinatawag na tumalikod sa kasalanan. Pumanig sa Panginoon habang mayroon pang panahon. Ang bawat isa'y binibigyan ng pagkakataong makapagbalik-loob sa Diyos. Ang pagkakataong ito ay hindi dapat sayangin at balewalain sapagkat ang buhay dito sa lupa ay pansamantala lamang. 

Ang paalalang ito ng Simbahan ay pinagtuunan ng pansin ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa. Ang kanyang mga sinabi ukol sa pakikipagkasundo sa Diyos at kung kailan ang takdang panahon ay sinasalamin ng panawagan ng Simbahan sa simula ng panahon ng Kuwaresma. Ipinakusapan ni Apostol San Pablo ang lahat ng mga Kristiyano sa Corinto at sa iba pang mga bayan at lungsod na magbalik-loob sa Diyos. At inihayag ni Apostol San Pablo sa huling bahagi ng Ikalawang Pagbasa, "Ngayon na ang panahong nararapat! Ngayon ang araw ng pagliligtas!" (2 Corinto 2, 7) May ugnayan ang pahayag na ito sa huling bahagi ng Ikalawang Pagbasa sa kanyang pakiusap sa unang bahagi nito. Itinuro ni Apostol San Pablo sa pahayag na ito na hindi dapat ipabukas ang ating pagbabalik-loob sa Diyos. Ngayon na ang tamang panahon upang magbalik-loob sa Diyos. Walang sinuman ang nakakabatid kung kailan magawawakas ang kanyang buhay dito sa daigdig. Habang may hininga pa tayo, pagsisihan natin ang ating mga kasalanan at magbalik-loob sa Panginoon upang tayong lahat ay iligtas mula sa walang hanggang kaparusahan sa impiyerno. 

Sa Ebanghelyo, si Hesus ay nagsalita laban sa kapaimbabawan. Para kay Hesus, ang kapaimbabawan ay hindi kalugud-lugod sa paningin ng Diyos. Hindi kinalulugdan ng Diyos ang mga nagpapanggap lamang. Bagkus, ang kinalulugdan ng Panginoon ay ang katapatan at kataimtiman. Kinalulugdan ng Panginoon ang tunay, tapat, at totoo. Ang ating pananalangin, pagsamba, at pamamanata sa Diyos ay dapat maging bukal sa ating kalooban. Iyan din ang panawagan ng Panginoong Diyos na inilahad ni propeta Joel sa Unang Pagbasa. Maging mataimtim, tapat, at totoo sa pagbabalik-loob sa Kanya. 

Ang pinakamasakit na katotohanan tungkol sa buhay dito sa lupa ay ipinaalala sa bawat isa sa atin sa simula ng Kuwaresma. Hindi tayo mga imortal, pansamantala lamang ang buhay dito sa lupa, mamamatay tayong lahat. Habang mayroon pa tayong hininga sa ating paglalakbay sa daigdig na ito, samantalahin natin ang pagkakataong ibinigay sa atin na makapagsisi't makapagbalik-loob sa Diyos. Nawa'y maging matapat sa ating pagbabalik-loob sa Diyos. Hinahanap ng Diyos ang katapatan sa ating pagbabalik-loob sa Kanya. Kapag nakita Niyang tayo'y matapat sa ating pagbabalik-loob sa Kanya, tayo'y Kanyang kalulugdan. At ang Kanyang habag ay ipapakita't ipadadama Niya sa ating lahat. 

LAMAN NG PUSO

3 Marso 2019 

Ikawalong Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 

Sirak 27, 5-8 (gr. 4-7)/Salmo 91/1 Corinto 15, 54-58/Lucas 6, 39-45 

Courtesy: ABS-CBN News

Parehas lang ang puntong nais pagtuunan ng pansin sa dulo ng Unang Pagbasa at sa ikatlo't huling bahagi ng pangangaral ng Panginoong Hesus sa Ebanghelyo. Sa mga talatang nabanggit, pinagtuunan ng pansin ang ugnayan ng mga salitang lumalabas sa bibig ng isang tao sa nilalaman ng kanyang puso't isipan. Ang mga katagang namumutawi mula sa mga labi ng bawat tao ay sumasalamin sa tunay na nilalaman ng kani-kanilang mga puso. 

Marami ang posibleng maging laman ng puso ng bawat tao. Maaaring maging isang sinisinta, kayamanan, tagumpay, at marami pang iba. Anuman ang nilalaman ng puso ng bawat isa, hindi maipagkakailang malakas ang impluwensiya nito sa kanilang buhay. Bukod sa pagbibigay ng inspirasyon, iniimpluwnsiyahan ng mga ito ang kanilang mga desisyon. Ang bawat isa'y naiimpluwensiyahan ng (mga) nilalaman ng kanilang mga puso na gumawa ng maraming bagay, lalung-lalo na ang mga hindi pa nila nagagawa. 

Ang problema dito, may mga pagkakataon kung saan gumagawa ng kamalian ang bawat isa dahil sa mga nilalaman ng kanilang mga puso. May mga pagkakataong gumagawa ng kamalian at kasamaan ang bawat tao dahil sa lakas ng impluwensiya ng mga nilalaman ng kanilang mga puso. Katunayan, ginagawa nilang sentro ng kanilang buhay ang mga bagay na ito. 

Sa Ikalawang Pagbasa, si Apostol San Pablo ay nagsalita tungkol sa pagkalupig ng kamatayan. Nagsalita siya tungkol sa Panginoong Hesukristo, ang nagtagumpay laban sa kamatayan. Dahil sa tagumpay ng Panginoong Hesukristo, ang kamandag ng kamatayan ay tuluyang nawala at napawi. Si Apostol San Pablo, na dating taga-usig ng mga unang Kristiyano sa Israel, ay nagsalita ngayon tungkol kay Kristo. Ipinangaral niya sa bawat lugar na kanyang napuntahan ang Mabuting Balita tungkol kay Kristo. Kahit batid niya malalagay sa panganib ang kanyang buhay, hindi siya tumigil sa pagsasalita at pangangaral tungkol kay Kristo hanggang sa sandali ng kanyang kamatayan. Sa pamamagitan ng pagpapatotoo tungkol kay Kristo, pinatunayan ni Apostol San Pablo na si Kristo ang nilalaman ng kanyang puso't isipan. Pinatunayan niyang kay Kristo naka-sentro ang kanyang buhay. 

Kung hahayaan natin si Hesus na maging laman ng ating mga puso, kung hahayaan natin Siyang maghari sa ating buhay, hindi tayo mauudyok na gumawa ng kamalian at kasamaan. Bagkus, ang landas ng kabutihan at kabanalan ay ating tatahakin bilang pagsunod sa Kanyang kalooban. Ang Kanyang kalooban ay sumasalamin sa tunay na kaligayahan at magandang buhay na Kanyang inihanda para sa ating lahat sa kabilang buhay. Kung hangad nating makamit ang tunay na kaligayahan at ang buhay na walang hanggan na kaloob ni Hesus, tumalima tayo sa Kanyang kalooban. Isentro natin sa Kanya ang ating buhay. Paano natin gagawin iyan? Ipakita sa pamamagitan ng ating mga salita at kinikilos. Maging Kanyang mga saksi. Ating gamitin ang ating mga labi upang Siya'y purihin. Ating sundin ang Kanyang kalooban nang buong kababaang-loob. 

Tinatanong tayo - sino (o ano) ang laman ng puso natin? Sino (o ano) ang sentro ng ating buhay? Sino ang ating bukambibig? Si Kristo nawa ang maging ating kasagutan sa mga katanungang ito. 

MALAKAS ANG LOOB NG MGA MAHABAGIN

24 Pebrero 2019 

Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 

1 Samuel 26, 2. 7-9. 12-13. 22-23/Salmo 102/1 Corinto 15, 45-49/Lucas 6, 27-38 

Screenshot courtesy of TV Maria and Quiapo Church Facebook Page

Sa Ikalawang Pagbasa, nagsalita si Apostol San Pablo tungkol sa dalawang Adan. Sa pamamagitan ng pagsasalita tungkol sa dalawang Adan, ang habag at kagandahang-loob ng Diyos ay kanyang inilarawan. Ang unang Adan ay nilikha mula sa alabok at hiningahan ng Diyos, tulad ng nasasaad sa aklat ng Genesis (2, 7). Ang unang Adan ay binigyan ng pagkakataong mamuhay sa Eden, ang paraisong nilikha ng Diyos sa simula ng panahon. Ang pangalawang Adan naman ay ang Panginoong Hesus. Si Kristo, ang Pangalawang Adan, ay ang Diyos na bumaba mula sa langit at naging tao tulad nating lahat, liban sa kasalanan, upang tayong lahat ay iligtas. Ang bawat isa'y binigyan ng Diyos ng pagkakataong mamuhay sa Kanyang piling sa langit sa pamamagitan ng pangalawang Adan na si Kristo Hesus. Sa pamamagitan ng krus at Muling Pagkabuhay ng Panginoong Hesukristo, ang mga pintuan ng kalangitan ay binuksan ng Diyos. May pag-asa na ang bawat tao na makapamuhay sa kaharian ng langit kapiling ang Panginoon sa katapusan ng buhay dito sa lupang ibabaw. 

Ang mga naging bunga ng mga desisyon ng dalawang Adan ay pinagtuunan ng pansin ni Apostol San Pablo sa ikalimang kabanata ng kanyang sulat sa mga taga-Roma. Wika niya sa bahaging yaon, "[K]ung paanong nagbunga ng kaparusahan sa lahat ang kasalanan ng isang tao, ang pakgamatuwid naman ng isang tao ay nagdulot ng kapatawaran at buhay sa lahat." (5, 18) Ang pagpasok ng kasamaan at kasalanan sa daigdig ay bunga ng pagsuway ni Adan sa kalooban ng Diyos. Siya ay binigyan ng kalayaang mamuhay sa paraisong nilikha ng Diyos noong nagsimula ang panahon, ang Halamanan ng Eden. Subalit, ipinasiya nina Adan at Eba na suwayin ang loobin ng Diyos. Dahil sa desisyon ng mga una nating magulang, ang kasalanan ay pumasok sa daigdig. Subalit, dahil sa habag at kagandahang-loob ng Diyos, dumating ang pangalawang Adan na si Kristo. Sa pamamagitan ng desisyon ni Kristo na manatiling masunurin sa kalooban ng Ama hanggang kamatayan, ang habag at kagandahang-loob ng Diyos na nagdulot ng kaligtasan sa sangkatauhan ay pumasok at ipinalaganap sa daigdig. 

Isang mahirap na aral ang itinuro ni Hesus sa Ebanghelyo. Inihayag ni Hesus sa Kanyang pangangaral sa Ebanghelyo na ang pagiging maaawain ng Diyos ay dapat tularan. Kung paanong ang Diyos ay naging mahabagin sa lahat, dapat rin maging mahabagin ang bawat isa sa kapwa. Ang aral na ito ay mahirap sundin, lalo na sa kasalukuyang kapanahunan kung saan ang karahasan at paghihiganti ay umiiral sa lipunan. Ang mga nagkasala ay hindi na binibigyan ng pagkakataong maranasan ang habag ng Diyos na dapat sinasalamin ng bawat isa. Bagkus, ito'y ipinagkakait sa kanila. At ang nakakalungkot, may mga pinunong humihimok ang lahat na gawin iyan. Kinukunsinti nila ang gawaing iyan. Mahirap sundin ang aral na ito ni Hesus sa mga ganyang sitwasyon. Mas madali pang maghiganti at gumawa ng masama laban sa nagkasala laban sa atin. Katunayan, likas pa naman sa ating pagkatao ang magtanim ng galit laban sa mga nagkasala nang mabigat laban sa atin. 

Bilang mga tao, tayong lahat ay nahihirapan sa pagpapakita ng habag sa mga may mabibigat na kasalanan laban sa atin. Kailangan nating lakasan ang ating mga loob upang ang pagiging mahabagin ng Diyos ay ating matularan, tulad ng itinuro sa atin ni Kristo. Subalit, mayroon ring mga taong naglalakas-loob magpakita ng habag sa mga nagkasala laban sa kanila, gaano mang kabigat ang mga kasalanang yaon. Kahit sila'y binigyan ng pagkakataong maghiganti laban sa mga nagkasala sa kanila, hindi nila sasamantalahin ang pagkakataong yaon upang makapaghiganti. 

Sa Unang Pagbasa, isinalaysay kung paanong si David ay naglakas-loob na magpakita ng habag kay Haring Saul. Sa kabila ng mga poot ni Haring Saul laban sa kanya, sa kabila ng kasamaang ginawa ng hari laban sa kanya, nakuha pa ni David na magpakita ng habag at kabutihan sa kanya. Hindi sinamantala ni David ang pagkakataong makapaghiganti kay Haring Saul, kahit nasa harapan na niya iyon. Ang habag at kapatawaran ay nanaig sa puso ni David. 

Kahit nanganganib ang kanyang buhay dahil sa mga banta ni Haring Saul, nanaig pa rin ang pagsunod ni David sa loobin ng Diyos. Kahit na si David ang hinirang ng Diyos upang maging kapalit ni Haring Saul bilang hari ng Israel, hindi niya sinubukang agawin ang trono habang nabubuhay ang kasalukuyang hari. Bagkus, ipinasiya ni David na gawin ang tama, gumawa ng mabuti, kahit mahirap man gawin iyon sa sitwasyon niya noon. 

Malakas ang loob ng mga mahabagin. Mahirap man gawin iyon, ipinasiya pa rin nilang magpakita ng habag sa mga nagkasala laban sa kanila, tulad ng iniutos ni Hesus. Kung pagpapasiyahan nating magpakita ng habag sa kapwa, lalung-lalo na sa mga nagkasala laban sa atin, mapapatunayan nating malakas ang ating loob. Ang Panginoong Hesus ay naglakas-loob na ibigin tayo. Naglakas-loob Siyang pasanin ang krus at ialay ang Kanyang buhay para sa atin. Kahit hindi tayo karapat-dapat na maranasan ang Kanyang pag-ibig at habag, ipinakita pa rin iyan sa atin ni Hesus sa pamamagitan ng Kanyang krus at Muling Pagkabuhay. 

Tulad ng Panginoong Hesus na naglakas-loob na bumangon mula sa Kanyang pagkasubasob sa daang patungong Kalbaryo, maglakas-loob tayong magpakita ng habag at pag-ibig sa kapwa. Walang duwag na umiibig, nananalig, at pumapanig kay Kristo. Ang mga umiibig, nananalig, at pumapanig kay Kristo ay may lakas at tibay ng loob. Napapatunayan ito sa pamamagitan ng pagtalima sa Kanyang utos. Isabuhay ang Kanyang mga aral, gaano mang kahirap gawin iyon. Ang pagka-mahabagin ng Diyos ay tularan, tulad ng itinuro ng pangalawang Adan na si Kristo Hesus, ang ipinangakong Mesiyas at Manunubos. 

SA KANYA TAYO MANALIG AT UMASA

17 Pebrero 2019 

Ikaanim na Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 

Jeremias 17, 5-8/Salmo 1/1 Corinto 15, 12. 16-20/Lucas 6, 17. 20-26 

Kapansin-pansin ang mga pagkakaiba sa mga salaysay ng pangangaral ni Hesus ukol sa mga mapapalad sa Ebanghelyo ni San Mateo at sa Ebanghelyo ni San Lucas. Sa salaysay ni San Mateo, ang Panginoong Hesus ay nangaral sa isang bundok. Sa mga sandaling iyon, hindi pa nabubuo ang Labindalawa. Marahil ay higit na sa apat ang mga tinawag ni Kristo, subalit hindi pa kumpleto ang Labindalawa. Walong katangiang inilarawan ng Panginoong Hesukristo ang naitala ni San Mateo. At hindi pa umalis ng Nazaret si Hesus sapagkat sa ika-13 kabanata pa isinalaysay ang 'di pagtanggap sa Kanya ng Kanyang mga kababayan. Sa salaysay naman ni San Lucas, iniwan na ni Hesus ang Nazaret dahil hindi Siya tinanggap roon ng Kanyang mga kababayan at inibig pa nga nilang ibulid Siya sa bangin. Ang Labindalawang apostol ay buo na sa mga sandaling iyon. At apat ang mga katangiang naitala sa salaysay ni San Lucas. Subalit, apat rin ang katangiang inilarawan ng Panginoong Hesus ukol sa mga aba o kawawa na hindi naitala sa salaysay ni San Mateo. 

Sa kabila ng mga pagkakaibang ito sa mga salaysay nina San Mateo at San Lucas, iisa lamang ang nais nilang pagtuunan ng pansin. At ito ay kung sinu-sino nga ba ang mga mapapalad sa paningin ng Diyos. Sino nga ba ang mga pinagpapala at binibiyayaan ng Panginoon? Iisa lamang ang sinasabi sa Ebanghelyo, sa Unang Pagbasa, at sa Salmo, ang mga umaasa't nananalig sa Panginoon ay tunay ngang mapalad. Ang mga katangian ng mga mapapalad ay inilarawan sa Ebanghelyo. Ang larawan ng halamang patuloy na namumunga ay ginamit upang ilarawan ang mga tunay na mapalad, mga nananalig at umaasa sa Diyos, sa Unang Pagbasa. 

Tanging sa Panginoong Diyos lamang nakasentro ang buhay ng bawat nananalig at umaasa sa Kanya. Buong puso't kaluluwa ang ibinibigay at iniaalay sa Kanya. Mga sarili'y ihahandog bilang pagpapakita ng pananalig sa Kanya. Ang lahat ng bagay ay ipinagkakatiwala sa Panginoon. Ang Panginoon na ang bahala. Nananalig na ang kalooban ng Panginoon ay may mabuti't magandang idudulot, tulad ng Kanyang hangarin para sa bawat isa. Sa kabila ng mga pagsubok sa buhay dito sa daigdig, mananalig pa rin sa Panginoon. 

Ito ang ipinahiwatig ni Apostol San Pablo noong inilarawan niya ang kanyang misyon bilang apostol sa Ikalawang Pagbasa. Misyon nina Apostol San Pablo at ng kapwa niyang apostol at misyonero ang mangaral at sumaksi sa Muling Pagkabuhay ni Kristo. Ang Muling Pagkabuhay ni Kristo ang laman ng kanilang pangangaral sa bawat lugar na kanilang pinuntahan. Bakit nila ginagawa iyan? Upang patatagin at palalimin ang pananampalataya at pananalig ng bawat Kristiyano kay Kristo. Iyan ang layunin ng mga apostol sa kanilang pangnagaral ukol sa Muling Pagkabuhay ni Hesukristo. Paglakasin at palalimin ang pananampalataya at pananalig ng bawat isa upang maging tunay na mapalad sa paningin ng Panginoon. 

Hindi nawawalan ng pag-asa't pananalig sa Panginoon ang mga mapapalad. Ang mga tunay na mapalad sa paningin ng Diyos ay yaong mga patuloy na nananalig at umaasa sa Kanya, sa kabila ng lahat ng mga tukso't pagsubok sa buhay. Nakasentro sa Diyos ang kanilang buhay. Ang buo nilang sarili ay inihahandog nila sa Kanya. Ang kanilang pananampalataya, pananalig, at pag-asa sa Diyos ay hinahayaan nilang lumalim at tumibay. Pinahihintulutan nila ang Panginoon, ang sinasaksi ng Simbahan hanggang sa kasalukuyan, na tulungan silang patatagin at palalimin ang kanilang pananalig sa Kanya. 

Kung hangad nating maging mapalad sa paningin ng Diyos, ibigay natin ang buong puso nating pananalig sa Kanya. Sa Kanya lamang tayo manalig at umasa upang matanggap natin ang Kanyang pagpapala. Isentro natin ang ating buhay sa Kanya. Ipagkatiwala natin ang lahat sa Kanya. Iyan ang aral ng mga Beatitudo. Sa Diyos umasa't manalig upang maging tunay na masaya. Ang tunay na masaya, ang tunay na mapalad, ay yaong mga nananalig at umaasa sa Diyos.

KASAMA NATING MANALANGIN AT MAGPURI

11 Pebrero 2019 

Paggunita sa Mahal na Birheng Maria ng Lourdes 

Isaias 66, 10-14k/Judith 13/Juan 2, 1-11 

Sa pambungad ng Unang Pagbasa, nanawagan si propeta Isaias sa bayang Israel na magalak. Ano ang dapat ikagalak? Ang katanungang ito'y binigyan ng kasagutan ni propeta Isaias sa mga sumunod na bahagi sa Unang Pagbasa. Katunayan, ang huling bahagi ng Unang Pagbasa ay ang pahayag ng Panginoong Diyos na inilahad ni propeta Isaias. Nasasaad sa mga sumunod na bahagi ng Unang Pagbasa na ang bayan ng Diyos ay pagkakalooban ng kaunlaran at kasaganaan. 

Ang panawagan ni propeta Isaias na magalak ay patuloy na umaalingawngaw sa kasalukuyang panahon. Ang lahat ay pinanawagan na magalak sapagkat tayong lahat ay mayroong Diyos na nakikinig sa atin. Ang Panginoon ay laging handang makinig sa ating mga hinaing at pagsusumamo. Maaari tayong lumapit sa Kanya upang itaas ang ating mga kahilingan at panalangin sa Kanya. Hindi malayo ang loob Niya sa atin. Ang Kanyang loob ay malapit sa atin. At ang ating panalangin ay tinutugunan Niya. Nababatid Niya kung ano ang ating kailangan at agad Niyang ito'y ibinibigay sa atin. Mayroon tayong Diyos na malapit sa atin at lagi tayong kinakalinga. Ito ang dapat nating ikatuwa sa bawat oras. 

Subalit, sa ating pananalangin sa Diyos, hindi tayo nag-iisa. Mayroon tayong mga kasama. Ang lahat ng mga anghel at banal sa langit, sa piling ng Panginoon, ay patuloy na nananalangin kasama natin. Ang ating kapakanan ay patuloy rin nilang ipinapanalangin araw-araw. At higit sa lahat, mayroon tayong Ina't Reynang laging nananalangin kasama natin at para sa atin. Siya'y walang iba kundi ang Mahal na Birheng Maria, ang Reyna ng lahat ng mga banal sa langit. Isa sa kanyang mga titulo ay ang titulong ginugunita sa araw na ito, ang Mahal na Birhen ng Lourdes. Ang Mahal na Ina ay nagpakita sa isang dalaga na si Santa Bernadette Soubirous sa isang bayan sa Pransiya na kilala bilang Lourdes noong ika-19 na siglo. 

Isinalaysay sa Ebanghelyo ang himala ni Hesus sa isang kasalan sa Cana. Ito ang unang himala ni Hesus sa Kanyang pampublikong ministeryo. Sa isang kasalan naganap ang unang himala ng Panginoong Hesus. Subalit, kapansin-pansin ang papel na ginampanan ng Mahal na Birheng Maria. Ang Mahal na Birheng Maria ang lumapit kay Hesus upang sabihin sa kanya na wala nang alak sa kasal. Hindi isang katulong ang lumapit kay Hesus kundi si Maria. Nakarating kay Hesus ang balitang ubos na ang alak dahil kay Maria. 

Ang salaysay ng himalang ginawa ni Hesus sa isang kasalan sa Cana, ang unang himalang Kanyang ginawa, ay nagsisilbing patotoo sa kapangyarihan ng panalangin ng Mahal na Birheng Maria. Ang kahilingan ng Mahal na Ina na tulungan ang mga ikakasal ay hindi tinanggihan ni Hesus. Ang tubig ay naging alak dahil sa kapangyarihan ni Hesus. Subalit, hindi lamang ang kapangyarihan ng Panginoong Hesus ang binibigyan ng pansin sa salaysay na ito. Bagkus, binibigyan rin ng pansin ang kapangyarihan ng panalangin ng Mahal na Inang si Maria. Iyan ang papel ni Maria sa salaysay na iyon. Siya ang nagbalita kay Hesus na naubusan ng alak para sa handaan. At tinupad ni Hesus ang hiling ni Maria, kahit hindi pa Niya oras. 

Huwag tayong magsawang lumapit sa Mahal na Birheng Maria upang hingin ang kanyang tulong sa pag-aalay ng ating mga panalangin at kahilingan sa Panginoon. Lagi siyang handa magbigay ng tulong sa atin sa pamamagitan ng pag-aalay ng mga panalangin kay Kristo. Makapangyarihan ang kanyang pagtulong sa ating lahat. Ang bawat isa'y tinutulungan niya sa pamamagitan ng kanyang pananalangin para sa atin at kasama natin. At huwag nating kakalimutan na ang Mahal na Ina ay lagi nating kasamang manalangin at magpuri sa Diyos.

Mahal na Birhen ng Lourdes, ipanalangin mo kami.