KAKAIBANG KATANGIAN

22 Nobyembre 2020 

Dakilang Kapistahan ng Pagkahari ng Panginoong Hesukristo sa Sanlibutan (A) 

Ezekiel 34, 11-12. 15-17/Salmo 22/1 Corinto 15, 20-26. 28/Mateo 25, 31-46 

Kapag naririnig o nababasa natin ang salitang "hari", ang karaniwang larawan na pumapasok sa ating isipan ay ang posisyon ng hari sa lipunan. Taglay ng isang hari at pati na rin ang reyna ang pinakamataas na posisyon o antas sa lipunan. Taglay niya ang lahat ng kapangyarihan at kayamanan. Maaari ring sabihin na ang agwat sa posisyon ng isang hari (at reyna) at ng karamihan ng mga taong nakatira sa mga bayang kinasasakupan niya ay malaki-laki rin. Tila nasa kanya na ang lahat, gaya ng isang linya mula sa isang masikat na awitin. 

Hindi lamang iyan. Kapag pumapasok sa ating isipan ang salitang "hari", ang mga katangiang madalas nating isipin ay ang pagiging malupit at mapagmataas ng hari. Ang hari lamang ang dapat sundin. Siya ang pinakamakapangyarihan sa buong bansa o bayan. Siya ang batas na dapat sundin. Siya lamang ang may kakayahang gumawa o lumikha ng mga batas. Anuman ang kanyang sabihin o iutos ay dapat sundin. Wala nang dapat itanong pa. Hawak ng hari ang lahat ng kapangyarihan. Taglay ng hari ang pinakamataas at pinakamakapangyarihang posisyon. 

Ang huling araw ng Linggo ng taon sa Kalendaryo ng Simbahan ay inilaan para sa pagdiriwang ng Dakilang Kapistahan ng Pagkahari ng Panginoong Hesukristo sa Sanlibutan na tinatawag ring Linggo ng Kristong Hari. Sa maringal na pagdiriwang ng Dakilang Kapistahan ni Kristong Hari, magandang bigyan ng pansin ang mga katangian ng Panginoon bilang isang hari. Anong uri ng hari si Kristo? Ano ba ang mga katangian ni Kristo bilang isang hari? Paano nga ba naiiba ang pagkahari ng Diyos sa pagkahari ng tao? 

Sabi ng Panginoong Diyos sa pamamagitan ni propeta Ezekiel sa Unang Pagbasa na Siya mismo ang maghahanap at mag-aalaga sa Kanyang kawan (34, 11). Sa Ikalawang Pagbasa, sinabi ni Apostol San Pablo na dumating sa daigdig ang muling pagkabuhay sa pamamagitan ng isang tao na walang iba kundi si Hesus (1 Corinto 15, 22). Sa Ebanghelyo, inilahad ni Hesus ang Paghuhukom sa wakas ng panahon sa pamamagitan ng talinghaga tungkol sa mga tupa at mga kambing. 

Malinaw na binibigyan ng pansin sa mga Pagbasa ang pagiging malapit ni Hesus sa Kanyang kawan o pinaghaharian. Kahit na isa Siyang hari, hindi Niya nilalayo ang Kanyang sarili mula sa Kanyang kawan. Hindi Niya ginagamit ang Kanyang posisyon o antas upang ilayo ang Kanyang sarili mula sa Kanyang kawan. Hindi Niya ginagamit ang Kanyang pagkahari upang ipagmalaki ang Kanyang posisyon bilang isang hari. Bagkus, pinili Niyang gamitin ito upang lalo pang mapalapit sa Kanyang mga tupa. Ginamit ni Hesus ang Kanyang antas bilang Hari ng mga Hari upang alagaan at ingatan ang lahat ng Kanyang kawan. Ang tunay at kaisa-isang Haring si Hesus ay maamo at malapit sa Kanyang kawan. 

Paano nga ba tayo makakapasok sa kaharian ng langit? Ano ang dapat nating gawin upang tayo'y makapasok sa kaharian ng Panginoon sa langit? Tularan ang Kanyang kaamuan. Maging isang lingkod. Huwag maging mapagmataas. Iyan ang nais ituro ni Kristo sa Kanyang talinghaga sa Ebanghelyo. Kapag ang mga gawang inilarawan sa Ebanghelyo ay ating gagawin, matatamasa natin ang biyaya ng buhay na walang hanggan sa piling ng Panginoong Hesus sa Kanyang kaharian sa langit. Iyan ay dahil naipapahayag ng bawat isa sa pamamagitan ng paggawa ng mga bagay na iyon ang ating katapatan sa Panginoong Hesukristo, ang tunay na Hari. Ipinapahayag natin ang ating pagtanggap at pagkilala kay Kristong Hari kung gagawin natin ang mga mabubuting gawaing inilarawan Niya sa Ebanghelyo nang taos sa puso. 

Tunay ba nating kinikilala, tinatanggap, at sinasamba si Kristong Hari nang buong puso at kaluluwa? Iyan ang tanong na dapat pagnilayan ngayong Linggo. Kakaiba ang mga katangian ni Kristo bilang tunay na hari. Hindi Siya malupit o marahas. Hindi rin Niya nilalayo ang Kanyang sarili mula sa Kanyang kawan. Bagkus, Siya'y mahinahon at malapit sa Kanyang kawan. Pinaglilingkuran rin Niya ang Kanyang kawan. Iyan rin ang Kaniyang hamon sa ating lahat. Kung kinikilala, tinatanggap, at sinasamba natin si Kristong Hari nang buong katapatan, tutularan nating lahat nang buong puso at kaluluwa ang Kanyang halimbawa. 

ANG KASAGRADUHAN NG BAHAY-DALANGINAN

9 Nobyembre 2020

Kapistahan ng Pagtatalaga sa Palasyong Simbahan sa Laterano, Roma 

Ezekiel 47, 1-2. 8-9. 12/Salmo 45/1 Corinto 3, 9k-11. 16-17//Juan 2, 13-22 

Inilalarawan sa mga Pagbasa ang kahalagahan ng Simbahan. Ano ba talaga ang kahalagahan ng Simbahan? Bakit nga ba sagrado ang Simbahan? Iyan ang nais bigyan ng pansin ng mga Pagbasa para sa pagdiriwang para sa espesyal na araw na ito, ang Kapistahan ng Pagtatalaga sa Palasyong Simbahan sa Laterano, Roma o ang Basilika ni San Juan Laterano. 

Sa Unang Pagbasa, inilarawan ni propeta Ezekiel ang mga nakita niya sa kanyang pangitain. Sa kanyang pangitain, nakita ni propeta Ezekiel ang templo at ang tubig na dumadaloy mula rito. Paano natin maiuugnay ang nakita ni propeta Ezekiel sa kanyang pangitain sa larawan ng Simbahan? Ano nga ba ang koneksyon o ugnayan ng pangitain ni propeta Ezekiel sa larawan ng Simbahan? Ang Simbahan ay daluyan ng grasya ng Diyos. Ang pagpapala at biyaya ng Panginoong Diyos ay dumadaloy sa Simbahan. Kung saan nananahan ang Panginoong Diyos, ang awa't biyaya Niya ay dumadaloy. 

Ang Templo o Simbahan bilang daluyan ng pagpapala ng Diyos ang binigyan ng pansin ni Hesus sa Ebanghelyo. Nilinis ni Hesus ang templo upang ilarawan ang kasagraduhan ng templo. Ang templo ay ang tahanan ng Diyos. Ang Panginoong Diyos ay nananahan sa templo. Dahil sa katotohanang ito, ang templo ay daluyan ng awa at biyaya ng Diyos. 

Hindi lamang limitado sa mga gusaling Simbahan ang pagdaloy ng awa at biyaya ng Diyos. Sabi ni Apostol San Pablo sa pambungad ng Ikalawang Pagbasa na ang bawat isa'y templo ng Diyos (3, 16). Ang Simbahan ay hindi lamang tumutukoy sa mga gusaling itinalaga upang maging bahay-dalanginan kundi ang bawat isa sa atin. Tayong lahat ang bumubuo sa Simbahan. Tayo ang Simbahan. Ang ating mga katawan ay templo ng Panginoon. Nananahan sa atin ang Panginoon. Ang bawat isa sa atin ay daluyan ng biyaya at awa ng Diyos. Kaya, tayo ay sagrado. Dahil tayo ay sagrado, dapat nating ingatan ang ating mga katawan sa pamamagitan ng pamumuhay nang may kabanalan. 

Ang Simbahan ay sagrado dahil sa presensya ng Panginoong Diyos. Ang awa at biyaya ng Diyos ay dumadaloy sa Simbahan. Hindi lamang ito tumutukoy sa mga gusaling bahay-dalanginan kundi sa bawat isa sa atin. Tayong lahat na bumubuo sa tunay at nag-iisang Simbahan ni Kristo ay daluyan ng Kanyang biyaya at awa. 

TULUNGAN NATIN ANG MGA KAPATID NATING YUMAO SA PAMAMAGITAN NG PANALANGIN

2 Nobyembre 2020 

Paggunita sa Lahat ng mga Pumanaw na Kristiyano 

[Ang mga Pagbasa ay mula sa Pangkat ng mga Pagbasa na matatagpuan sa bilang 1031-1035] 

2 Macabeo 12, 43-46/Salmo 25/Filipos 3, 20-21/Juan 11, 17-27 (o kaya: 11, 21-27) 

Ang araw na ito ay inilaan sa pag-alala sa mga Yumaong Kristiyano. Ang araw na ito ay inilaan sa pag-aalay ng mga panalangin para sa mga kapatid nating yumao, lalung-lalo na ang mga kaluluwang nasa Purgatoryo. Inaalala natin sa ating mga panalangin sa araw na ito ang lahat ng mga nauna na sa atin. Subalit, hindi lang ito dapat gawin tuwing sasapit ang panahon ng Undas, lalung-lalo na ang araw na ito. Bagkus, ito'y dapat nating ginagawa araw-araw. Pero bakit? Ano nga ba talaga ang halaga ng pananalangin para sa mga kapatid nating lumisan na sa daigdig na ito? 

Sa Unang Pagbasa, si Judas Macabeo ay naglikom ng mga kaloob upang ihandog bilang pantubos sa kasalanan. Iyan ay dahil naniwala siyang muling mabubuhay ang mga patay (2 Macabeo 12, 43). Sa Ikalawang Pagbasa, sinabi ni Apostol San Pablo na ang ating mga katawang-lupa ay babaguhin at magiging maluwalhati tulad ng Panginoong Hesukristo (Filipos 3, 21). Sa Ebanghelyo, inihayag ni Hesus kay Santa Marta na Siya ang Muling Pagkabuhay at ang buhay (Juan 11, 25). 

Iyan ang dahilan kung bakit nananalangin tayo para sa mga pumanaw na. Iyan rin ang dahilan kung bakit hindi tayo dapat manalangin para sa mga kapatid nating yumao tuwing sasapit ang Undas lamang. Ang pananalangin para sa mga kapatid nating yumao ay hindi lamang dapat gawin tuwing sasapit ang panahon ng Undas. Bagkus, ito ay pagsikapan nating gawin araw-araw. Tulad ng bawat isa sa atin, umaaasa at nananalig ang mga yumao nating kapatid, lalo na ang mga kaluluwa sa Purgatoryo, sa pangako ng Panginoong Diyos na makakamit nila ang buhay na walang hanggan sa Kanyang piling sa langit balang araw. Nananalig at umaasa sila sa pangako ng Muling Pagkabuhay. 

Katulad nating lahat, ang mga kapatid nating yumao, lalo na ang mga kaluluwang nasa Purgatoryo, ay umaaasa na sila'y muling mabubuhay sa piling ng Panginoon. Umaaasa at nananalig sila na makakamit nila ang pangako ng buhay na walang hanggan sa piling ng Diyos sa langit ngayong nagwakas na ang kanilang buhay sa daigdig na ito. Tulungan natin sila sa pamamagitan ng pag-aalay ng mga panalangin para sa kanila, hindi lamang tuwing panahon ng Undas, kundi sa bawat araw ng ating buhay dito sa mundo. 

MAY PAGKAKATAON TAYONG MAGING BANAL

1 Nobyembre 2020 

Dakilang Kapistahan ng Lahat ng mga Banal 

Pahayag 7, 2-4. 9-14/Salmo 23/1 Juan 3, 1-3/Mateo 5, 1-12a 

Maraming kinikilalang Santo at Santa sa Simbahan. Hindi na mabilang ang mga taong kinikilala at itinatampok ng Simbahan bilang mga Santo at Santa. Ang bilang ng mga tao sa hanay ng mga banal ay napakalaki. Subalit, kung mayroon silang iisang katangian ang mga banal na taong ito, ito ay ang pagiging tapat hanggang sa huli. Nanatili silang tapat sa Diyos hanggang sa huli. Tiniis nila ang lahat ng mga pag-uusig at pagsubok sa buhay. Kahit ilang ulit nila itong hinarap at tiniis sa buhay, hindi nila isinuko ang kanilang pananalig at pananampalataya sa Diyos. 

Ito ang binigyan ng pansin sa wakas ng Unang Pagbasa. Ang lahat ng mga taong nagpuri sa Kordero na nakita ni San Juan sa kanyang pangitain ay nanatiling tapat hanggang sa huli (Pahayag 7, 9). Sila ay naging tapat sa Kordero sa kabila ng mga pagsubok sa buhay. Ilang ulit man silang nalagay sa panganib, pinili nilang maging tapat sa Panginoon. Ibinigay nila sa Panginoon ang kanilang katapatan hanggang sa huling sandali ng kanilang buhay sa daigdig. 

Paano natin makikilala ang mga tunay na matapat sa Diyos? Ano nga ba ang mga katangian ng mga tunay na matapat sa Panginoon hanggang sa huli? Inilarawan ni Hesus sa Ebanghelyo ang mga katangian ng mga tunay na matapat sa Kanya. Ilan sa mga katangian ng mga tunay na matapat sa Panginoon hanggang sa huli ay umaaasa sa Kanya, may malinis na puso, mahabagin, may kababaang-loob, at nananatili sa Kanyang panig sa kabila ng mga pagsubok sa buhay. 

Sabi ni Apostol San Juan sa Ikalawang Pagbasa na tayong lahat ay tinatawag ng Diyos bilang maging Kanyang mga anak (1 Juan 3, 1). Ang bawat isa sa atin ay itinuturing ng Diyos bilang Kanyang mga anak. Dahil dito, tayong lahat ay tinatawag ng Diyos upang maging banal. Iyan ang tawag ng Diyos sa atin. Ang bawat isa sa atin ay itinuturing ng Diyos bilang Kanyang mga anak. Kaya naman, nararapat lamang na pagsikapan nating mamuhay nang banal. 

Ang bawat isa sa atin ay may pagkakataong mapabilang sa hanay ng mga banal na tao ng Simbahan. Habang nabubuhay pa tayo sa daigdig, may pagkakataon pa tayong mamuhay nang banal. 

HUWAG BALEWALAIN ANG KABUTIHAN NG DIYOS

11 Oktubre 2020

Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Isaias 25, 6-10a/Salmo 22/Filipos 4, 12-14. 19-20/Mateo 22, 1-14 (o kaya: 22 1-10) 

Tinalakay sa mga Pagbasa ang kabutihang-loob ng Diyos. Ang Panginoong Diyos ay may kagandahang-loob. Katunayan, lagi Niya itong ipinapakita sa atin. Walang sandali sa kasaysayan kung saan hindi ipinamalas ng Panginoon ang Kanyang kabutihan. Hindi Siya tumitigil sa pagpapakita ng Kanyang kagandahang-loob sa bawat isa sa atin. Magmula noong magsimula ang panahon, paulit-ulit na ipinakita ng Diyos ang Kanyang kabutihan. 

Sa Unang Pagbasa, nagsalita si propeta Isaias tungkol sa kabutihan ng Diyos. Ang Diyos ay gagawa ng isang piging at aanyayahan Niya ang lahat ng bansa. Isang piging ang paghahandaan Niya para sa lahat. Ang bawat tao mula sa iba't ibang bahagi ng daigdig ay aanyayahan Niya sa Kanyang piging. Sa Ikalawang Pagbasa, inilarawan ni Apostol San Pablo sa pamamagitan ng mga salitang ito, "Magagawa ko ang lahat ng bagay dahil sa lakas na kaloob sa akin ni Kristo" (Filipos 4, 13). Nahahayag sa pamamagitan nito ang kabutihan ng Panginoon. Ang bawat isa sa atin ay pinalalakas ng Diyos. Sa Ebanghelyo, inilarawan sa pamamagitan ng isang talinghaga ang kabutihan ng Diyos. Inaanyayahan ng Diyos ang lahat ng tao. 

Pero, ipinapaalala ni Hesus sa Ebanghelyo na hindi dapat binabalewala o abusuhin ang kabutihan ng Diyos. Ang kagandahang-loob ng Panginoong Diyos ay hindi dapat maliitin ninuman. Iyan ang ginawa ng taong hindi nakadamit pangkasal sa huling bahagi ng talinghaga ni Kristo. Minaliit niya ang paanyaya ng hari. Hindi niya pinahalagahan ang kabutihan ng hari. Hindi siya tumugon sa paanyaya ng hari ng maayos. Hindi niya sineryoso ang kabutihan ng hari. Iyan ang babala ni Kristo sa bawat isa sa atin. Parurusahan ng Panginoon ang mga hindi nagpapahalaga sa Kanyang kabutihan. Oo, mayroon pa tayong panahon upang imulat ang ating mga sarili sa halaga ng Kanyang kabutihan, pero paunti ito ng paunti. Kaya naman, imulat natin ang ating mga sarili sa halaga ng kabutihan ng Panginoon habang may oras pa tayo dito sa daigdig. 

Habang may natitira pa tayong panahon dito sa mundo, imulat natin ang ating mga mata, puso, at buong sarili sa halaga ng kabutihan ng Diyos. Huwag natin itong balewalain o maliitin. Pahalagahan natin ang kagandahang-loob ng Diyos. 

KINIKILALA AT TINATANGGAP NG MGA TAPAT NA LINGKOD

4 Oktubre 2020

Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon (A) 

Isaias 5, 1-7/Salmo 79/Filipos 4, 6-9/Mateo 21, 33-43 

Sa wakas ng Ebanghelyo para sa Linggong ito, sinabi ni Hesus na ang Diyos ay maghahari sa mga maglilingkod sa Kanya nang buong katapatan (Mateo 21, 43). Ang paglilingkod sa Panginoon nang buong katapatan ay patunay na kinikilala at tinatanggap ng bawat isa ang Kanyang paghahari. Sa pamamagitan ng matapat na paglingkod sa Diyos, inihahayag ng bawat isa ang kanilang pahintulot sa Kanya upang maghari sa kanilang puso. Pinapahintulot rin nila na mangyari ang kalooban ng Diyos sa pamamagitan nila. 

Inihayag naman sa Unang Pagbasa ang kabaligtaran ng mga salitang namutawi mula sa mga labi ni Kristo sa Ebanghelyo. Ang mga mamamatay-tao at mapang-api ay hindi kumikilala at tumatanggap sa paghahari ng Diyos. Ang mga utos at loobin ng Diyos ay hindi nila tinatanggap. Hindi nila binubuksan ang kanilang mga puso at sarili sa Panginoon upang maghari sa kanilang mga puso. Ang mga utos ng Diyos ay hindi nila sinusundan o tinatanggap. Walang lugar o puwang ang Diyos sa kanilang puso. Hindi nila tinatanggap ang Diyos bilang hari ng kanilang buhay. 

Tayong lahat ay tinatanong sa Linggong ito - tinatanggap ba natin ang paghahari ng Diyos? Tatanggapin ba natin ang Diyos bilang ating hari? Kung iyan ang ating hangarin, gawin natin ang sinabi ni Hesus sa Ebanghelyo. Paglingkuran natin ang Diyos nang buong katapatan. Huwag tayong tumigil sa paglingkod sa Kanya nang buong katapatan. Maging tapat tayo sa Kanya. Kapag gagawin natin iyan, sabi ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa na makakapiling natin ang Diyos. Ang presensya ng Panginoon ay mamamalagi sa atin saanman tayo magtungo. 

Kung nais nating pagharian tayo ng Diyos, patunayan natin ang ating pagkilala at pagtanggap sa Kanya. Paglingkuran natin Siya nang buong katapatan hanggang sa huli. Kapag iyan ang ginawa natin, pinahihintulutan natin Siyang maging ating hari. Kung maglilingkod tayo sa Diyos nang buong katapatan, Siya'y maghahari sa ating puso at sa ating buhay. 

ANG KAGITINGAN NG MGA TAPAT SA DIYOS

28 Setyembre 2020 

Paggunita kay San Lorenzo Ruiz at mga Kasama, mga martir 

Sirak 2, 1-18/Salmo 115/1 Pedro 2, 1-25*/Mateo 5, 1-12 

*Maaring laktawan 

Ang araw na ito ay inilaan upang gunitain ang unang Martir at Santo ng Pilipinas na walang iba kundi si San Lorenzo Ruiz. Isa itong espesyal na araw na ito sapagkat inaalala natin ang kagitingan ng unang Pilipinong Santo at Martir na si San Lorenzo Ruiz. Bilang unang Pilipinong Santo at Martir, ipinakita niya ang kanyang katapatan sa Panginoon hanggang sa huli. Iyan ang dahilan kung bakit siya itinatampok at ginugunita sa araw na ito. Nanatili siyang tapat hanggang sa huli. Kahit na siya'y inusig, ipinasiya pa rin niyang manatiling tapat kay Kristo. Iyan ang aral na ating matutunan mula kay San Lorenzo Ruiz, ang unang Pilipinong Santo at Martir.

Sa isang bahagi ng mahabang pangaral sa Unang Pagbasa, ang kagandahang-loob at habag ng Diyos ay inilarawan sa pamamagitan ng mga tanong. Ang Diyos ay hindi nagpapabaya. Wala Siyang bibiguin. Ang mga naglilingkod sa Diyos nang buong katapatan ay hindi masisiphayo kailanman. Ang Diyos ay hindi naghahatid ng kabiguan o kasiphayuan sa Kanyang mga matapat na lingkod. 

Ito rin ang binigyan ng Panginoong Hesus sa Ebanghelyo. Ang mga inuusig alang-alang sa Kanya ay itinuring na mapalad. Kahit na inuusig sila, mapalad pa rin sila sa paningin ng Diyos dahil ipinapakita nila ang kanilang katapatan sa Kanya. Kahit nasa harap ng matinding panganib, pinili pa rin nilang mamuhay alang-alang sa Diyos. Pinili nilang talikuran ang kasamaan at mamuhay nang banal. Sa halip na piliin ang kanilang sarili, pinili nila ang Panginoon. Ang kaharian ng Panginoon sa langit ay matatamasa nila dahil sa kanilang katapatan sa Kanya hanggang sa huli. 

Dagdag pa ni Apostol San Pedro sa unang bahagi ng kanyang mahabang pangaral sa Ikalawang Pagbasa, talikdan ang lahat ng uri ng kasamaan (2, 1). Talikuran ang makasalanang pamumuhay. Kung iyan ang gagawin natin, ipinapakita natin ang ating katapatan sa Panginoon. Ang pagtalikod natin sa kasamaan ay patunay na tayo'y nasa panig ng Diyos. Ang katapatan sa Diyos ay magiging tunay kung ang kasamaan ay tatalikdan at itatakwil.

Itinuturo sa atin ni San Lorenzo Ruiz kung paanong maging tapat sa Diyos nang buong katapatan hanggang sa huli. Sa halip na itakwil at talikdan ang Panginoong Diyos nang sa gayon ay humaba pa ang kanyang buhay dito sa mundo, ipinasiya niyang mamatay bilang isang martir. Ipinasiya niyang manatiling tapat sa Diyos, kahit na ang kapalit nito ay ang kanyang buhay dito sa daigdig. Iyan ang tunay na magiting. Iyan ang tunay na matapat sa Panginoon.