ANG DAHILAN NG KRUS

2 Abril 2021 

Biyernes Santo sa Pagpapakasakit ng Panginoon 

Isaias 52, 13-53, 12/Salmo 30/Hebreo 4, 14-16; 5, 7-9/Juan 18, 1-19, 42 

"Dahil sa ating mga kasalanan kaya Siya nasugatan; Siya ay binugbog dahil sa ating kasamaan" (Isaias 53, 5). Ito ang mga salitang naglalarawan sa tunay at nag-iisang dahilan kung bakit ginugunita natin bilang isang Simbahan ang mga kaganapan noong unang Biyernes Santo. Ang araw na ito, Biyernes Santo, ay inilaan sa paggunita sa isang kaganapan na puno ng hapis at pagdurusa. Kung tutuusin, inilarawan ng mga salitang ito mula sa ika-53 kabanata ng aklat ni propeta Isaias ang dahilan kung bakit nagbata ng maraming hirap at sakit ang Mesiyas at Manunubos na si Hesus noong unang Biyernes Santo. 

Sa araw ng Biyernes Santo, isang kaganapang puno ng dalamhati ay ating ginugunita. Bagamat puno ng dalamhati ang kaganapang ito, napakahalaga ito para sa atin bilang mga Kristiyano. Ito ang dahilan kung bakit walang Banal na Misa sa araw na ito. Ang araw ng Biyernes Santo ang nag-iisang araw sa buong taon kung saan walang Misang ipinagdiriwang. Sa halip na Misa, isang liturhiya na isinagawa sa hapon, kadalasan ay ika-3 ng hapon, kung saan inaalala ng buong Simbahan ang pagpapakasakit at pagkamatay ni Kristo. Ang kaganapang ito na nagdulot ng hapis sa puso ng Mahal na Inang si Mariang Birhen. Ito ang ating ginugunita sa araw na ito. 

Mahaba ang salaysay ni San Juan ng pagpapakasakit ni Kristo. Ang haba ng salaysay na ito ay dalawang buong kabanata. Ang salaysay ng pagpapakasakit ng Panginoon sa Ebanghelyo ni San Juan ay nagsimula sa pagdakip sa Kanya (unang bahagi ng ika-18 kabanata) at nagwakas sa paglilibing sa Kanya (huling bahagi ng ika-19 na kabanata). Dalawang kabanata ang haba nito. Subalit, isa lamang ang dahilan kung bakit naganap ang lahat ng mga isinalaysay ni San Juan kaugnay ng Pasyon ni Kristo. Ang dahilan kung bakit ang lahat ng mga kaganapang kaugnay ng pagpapakasakit at pagkamatay ng Panginoong Hesus ang nagbibigay ng saysay at halaga sa lahat ng ito.  

Gaya ng sinabi sa Unang Pagbasa, ang dahilan kung bakit si Hesus ay nagbata ng maraming hirap at pagdurusa sa mga huling sandali ng Kanyang buhay ay walang iba kundi tayo. Iyon nga lamang, bakit Niya piniling gawin iyon para sa atin? Para naman kasi Siyang nag-aaksaya ng panahon kung isinaisip pa Niya tayo na mga makasalanang hamak. Bakit Niya tayo iniligay sa Kanyang isip at puso? Bakit tayo ang pinili Niyang maging dahilan ng Kanyang pagbabata ng maraming hirap at pagdurusa hanggang kamatayan? 

Nasusulat sa Unang Pagbasa na "inibig ng Panginoon na sa Kanya ipataw ang parusang tayo ang dapat tumanggap" (Isaias 53, 6). Ito ang dahilan kung bakit ang habag ng Diyos ay pinagtuunan ng pansin ng manunulat ng sulat sa mga Hebreo sa kanyang pangaral sa Ikalawang Pagbasa. Dahil sa Kanyang habag, dumating sa mundo ang dakilang saserdote na walang iba kundi ang Mesiyas at Tagapagligtas na si Hesus. Ang dakilang saserdoteng ibinigay ng Diyos para sa kapakanan natin ay walang iba kundi ang Panginoong Hesus, ang ipinangakong Mesiyas at Tagapagligtas. Sa pamamagitan Niya, dumating ang Diyos sa lupa upang ihayag sa atin ang Kanyang habag at awa. 

Ang krus ni Hesus ay ang dahilan kung bakit mayroong Biyernes Santo. Ang krus ng Panginoong Hesukristo ang naghayag sa misteryo ng habag at awa ng Diyos. Dahil sa Kanyang habag at awa para sa atin, niloob ng Diyos na magtiis ng maraming hirap at sakit ang Kanyang Bugtong na Anak na si Kristo upang iligtas ang sangkatauhan. Sa pamamagitan ng krus ni Kristo, ang misteryo ng habag at awa ng Diyos ay nahayag. 

MGA PAGDIRIWANG NA HINDI MAGKAHIWALAY

1 Abril 2021 

Huwebes Santo sa Paghahapunan ng Panginoon 

Exodo 12, 1-8. 11-14/Salmo 115/1 Corinto 11, 23-26/Juan 13, 1-15 

Hindi pangkaraniwan ang tatlong araw na pinapasok ng Simbahan pagsapit ng dapit-hapon o takipsilim ng Huwebes Santo. Napakaespesyal ang tatlong araw na sinisimulan ng Simbahan sa takipsilim ng Huwebes Santo. Iyon ay walang iba kundi ang Tatlong Araw na Pagdiriwang ng Pagpapakasakit, Pagkamatay, at Muling Pagkabuhay ng Panginoong Hesukristo. Kilala rin ang tatlong araw na ito bilang Banal na Tatlong Araw o Banal na Triduo. Sa loob ng tatlong araw na ito, lalong itinutuon ng Simbahan ang pansin ng bawat mananampalataya sa krus at Pagkabuhay ng Panginoon. Ang misteryo ng krus at Pagkabuhay ng Panginoon ay tinatawag ring Misteryo Paskwal. 

Para sa Simbahan, ang tatlong araw na ito ay ang pinakamahalagang tatlong araw sa buong taon. Katunayan, ang pagdiriwang ng Banal na Tatlong Araw na kilala rin bilang Banal na Triduo o Triduo Pampaskuwa ay pinaghandaan ng Simbahan sa buong daigdig sa loob ng anim na linggo ng panahon na kilala sa opisyal na pangalan nito na Apatnapung Araw na Paghahanda para sa Pasko ng Pagkabuhay o mas kilala ng bawat Kristiyano sa tawag na Kuwaresma. Ang panawagan ng Simbahan sa bawat mananampalataya sa buong panahon ng Kuwaresma ay isa lamang pruweba o katibayan ng kanyang pagpapahalaga sa tatlong araw ng Triduo Pampaskuwa. Ang panawagan ng Simbahan sa bawat mananampalataya noong panahon ng Kuwaresma ay pagsisihan ang kasalanan at magbalik-loob bilang paghahanda ng sarili para sa isang napakaespesyal na pagdiriwang. Sinisimulan ng Simbahan ang napakaespesyal na pagdiriwang na ito, ang Banal na Tatlong Araw, sa takipsilim ng Huwebes Santo. Ang panahon ng Kuwaresma na tumatagal nang apatnapung araw (hindi kasali sa pagbibilang ang mga araw ng Linggo) sa paghahanda ng sarili para sa napakaespesyal na pagdiriwang ng Banal na Tatlong Araw. 

Isa pang katangian ng tatlong araw ay ang paghahati ng pagdiriwang sa tatlong araw. Ang pagdiriwang ng Banal na Tatlong Araw ay magkakaugnay. Mayroong binibigyang-pansin ang Simbahan sa bawat araw. Ang pinagtutuunan ng pansin ng Simbahan sa tatlong araw na ito ay ang mga kaganapan na nakasentro sa Misteryo Paskwal ni Hesus. Sa dapit-hapon ng Huwebes Santo, binibigyan ng pansin ng Simbahan ang Huling Hapunan. Sa hapon ng Biyernes Santo, ang kamatayan ni Hesus sa krus ay ang sentro ng atensyon at pagninilay ng buong Simbahan. Sa gabi ng Sabado de Gloria, nakatuon ang pansin ng Simbahan sa huling yugto ng Misteryo Paskwal - ang maluwalhating Muling Pagkabuhay ng Tagapagligtas na si Kristo Hesus. 

Napakalinaw ang pagpapahalaga ng Simbahan sa tatlong araw na ito na inilaan sa pagninilay at paggunita sa Misteryo Paskwal ni Kristo. Hindi sapat ang isang araw lamang upang ipagdiwang ang Misteryo Paskwal ng Panginoon sapagkat ito ang rurok ng ating pananampalataya bilang Kristiyano. Ito ang dahilan kung bakit ang bawat isa sa atin ay mga Kristiyano. Tayong lahat ay tinubos ng ating Mesiyas at Manunubos na si Hesus sa pamamagitan ng Kanyang kamatayan sa krus at Muling Pagkabuhay. Nakasentro sa Misteryo Paskwal ng Panginoong Hesus ang ating pananampalataya bilang Katoliko. Iyan ang dahilan kung bakit labis na pinahahalagahan ng ating Simbahan ang Misteryo Paskwal. Ito rin ang dahilan kung bakit tatlong araw ang inilaan ng Simbahan para sa pagdiriwang ng Misteryo Paskwal ng ating Panginoong Hesukristo. Ang Misteryo Paskwal ng ating Panginoong Hesus ay tunay ngang napakahalaga. 

Sa mga Pagbasa para sa Misa ng Huling Hapunan ng Panginoon na isinagawa tuwing dapit-hapon ng Huwebes Santo, itinuturo sa atin na mayroong dahilan ang lahat. Sa Unang Pagbasa, inilarawan ang dahilan kung bakit napakahalaga para sa mga Hudyo ang Paskuwa. Sa pagdiriwang ng Paskuwa, ginugunita ang isang kahanga-hangang gawa ng butihing Panginoong Diyos. Pinalaya Niya ang mga Israelita mula sa pagkaalipin sa Ehipto. Iyon ang sentro ng pagdiriwang ng Hapunang Pampaskuwa. Iyon ang sentro ng Paskuwa. Ang kahanga-hangang gawang ito ng Diyos ay inalala ni Hesus at ng mga alagad sa Huling Hapunan. Bilang mga Hudyo, ginunita nina Hesus at ng mga apostol ang gawang ito na dahilan kung bakit ipinagdiriwang ang Paskuwa. 

Gaya ng Paskuwa ng mga Hudyo, ang pagdiriwang ng Banal na Tatlong Araw ay mayroon ring dahilan. Katunayan, ang dahilan ng pagdiriwang ng Banal na Tatlong Araw ay ang mismong sentro ng pagdiriwang. Ito ang pinagtuunan ng pansin sa Ikalawang Pagbasa at Ebanghelyo. Sa Ikalawang Pagbasa, si Apostol San Pablo ay nagsulat tungkol sa pagtatag sa Sakramento ng Banal na Misa na kilala rin bilang Banal na Eukaristiya na ginanap sa Huling Hapunan. Itinampok naman sa Ebanghelyo ang paghuhugas ni Hesus sa mga paa ng mga apostol. Buong kababaang-loob na hinugasan ni Hesus ang mga paa ng mga apostol upang bigyan sila ng halimbawang dapat tularan. Sa pamamagitan ng gawang ito, itinuro Niya sa Kanyang mga alagad ang dahilan ng Kanyang pagparito sa daigdig na ito bilang ipinangakong Mesiyas at Tagapagligtas. 

Mayroong dahilan ang lahat. Napakalinaw ito sa ginugunita ng Simbahan taun-taon tuwing sasapit ang Banal na Tatlong Araw. Katunayan, ang dahilang ito ang nag-uugnay sa bawat liturhikal na pagdiriwang sa Banal na Tatlong Araw kung saan ginugunita ang mga huling sandali sa buhay ni Kristo. Iyon ay walang iba kundi pag-ibig. Kaya nga, ang tawag sa buong sanlinggo ay Mahal na Araw. Ang dakilang pag-ibig ng Diyos na inihayag Niya sa pamamagitan ng Panginoong Hesukristo ay ang dahilan ng lahat ng ito. Ito ang nag-uugnay sa lahat ng mga pangyayaring inaalala natin sa Banal na Tatlong Araw. 

Bagamat isang kaganapan sa mga huling sandali sa buhay ni Kristo Hesus ang pinagtutuunan ng pansin sa bawat araw ng Banal na Triduo, magkaugnay ang mga ito. Hindi magkahiwalay o magkaiba ang mga pangyayaring pinagninilayan at ginugunita natin sa Banal na Tatlong Araw. Magkaugnay ang mga ito dahil iisa lamang ang dahilan at ugat ng lahat ng ito. Iyon ay walang iba kundi ang pag-ibig ng Diyos na tunay ngang dakila't kahanga-hanga. Dahil sa pag-ibig na ito, tayong lahat ay naligtas sa pamamagitan ng krus at Pagkabuhay ni Hesus. 

ANG "OO" NG ISANG ESPIYA

31 Marso 2021 

Miyerkules Santo ng mga Mahal na Araw 

Isaias 50, 4-9a/Salmo 68/Mateo 26, 14-25 

Isa sa mga tawag sa Miyerkules Santo sa wikang Ingles ay Spy Wednesday. Sa araw na ito, inaalala ng Simbahan ang pasiya ni Hudas Iskariote na ipagkanulo si Kristo. Katunayan, ang Ebanghelyo para sa Miyerkules Santo ay tungkol sa pakikipagpulong ni Hudas Iskariote sa mga kaaway ng Panginoong Hesukristo upang makipagsabwatan sa kanila. Ang kanilang kasunduan ay ipagkakanulo ni Hudas si Kristo kapalit ng tatlumpung prasong pilak. Ito ang dahilan kung bakit tinatawag na Spy Wednesday ang araw na ito. Isinalaysay sa Ebanghelyo ang dahilan kung bakit gayon ang tawag sa araw na ito. 

Madalas nating mapapanood sa maraming maaksyong pelikula o serye, noong araw man o sa kasalukuyan, ang konsepto ng pag-eespiya. Ilang ulit na nating nakikita sa mga nasabing pelikula at serye ang ginagawa ng mga espiya. Ang tungkulin o responsibilidad ng mga espiya ay pasukin ang teritoryo o bakuran ng kalaban ng kanilang pangkat o grupo upang makapulot sila ng mahahalagang impormasyon tungkol sa mga kinikilos at pinaplano ng kanilang kaaway. Kapag nakakuha na sila ng mahahalagang impormasyon tungkol sa kanilang kalaban, agad na ipinapaabot nila ito sa iba pang mga miyembro ng kanilang samahan, lalo na ang kanilang pinuno. Nagiging undercover sila alang-alang sa kanilang grupo. Sa pamamagitan ng pagiging undercover, tinutulungan nila ang iba pang mga miyembro ng kanilang samahan. 

Katunayan, mayroon ding mga espiya sa Bibliya. Sa ika-13 kabanata ng aklat ng mga Bilang, si Moises ay pumili at humirang ng labindalawang espiya upang libutin at saliksikin ang lupain ng Canaan. Kalaunan, ginawa rin ito ng isa sa mga espiyang hinirang ni Moises na si Josue. Humirang si Josue ng dalawang espiya upang manmanan ang Jerico at maghanap ng butas sa nasabing bayan. Inatasan silang maghanap ng butas sa Jerico upang mabuo ng isang stratehiya ang mga Israelita para sa pagsalakay at pagsakop sa nasabing bayan. 

Hindi lalayo ang ginawa ni Hudas. Siya'y naging isang espiya. Iyon nga lamang, naging espiya siya ng mga kaaway ni Hesus. Sabi nga sa Ebanghelyo na lagi siyang naghanap ng pagkakataong ipagkanulo ang Panginoon matapos siyang makipagpulong at makipagsabwatan sa Kanyang mga kaaway (Mateo 26, 16). Alam rin ng Panginoong Hesukristo ang binabalak ni Hudas at ng Kanyang mga kaaway. Kahit nangyari ito nang palihim, alam Niyag nangyari ito. Alam Niyang pinuntahan ni Hudas ang Kanyang mga kaaway at nakipagsabwatan sa kanila.

Labis na nasaktan si Hesus nang malaman Niyang palihim na nakipagkita at nakipagsabwatan si Hudas Iskariote, na isa pa naman sa Kanyang mga alagad, sa Kanyang mga kaaway. Pero, alam rin ni Hesus na kailangan Niyang danasin ang mga sinabi ni propeta Isaias sa Unang Pagbasa. Si Hesus ay magtitiis ng maraming hirap at sakit sa kamay ng Kanyang mga kaaway. Kahit alam Niyang kailangang mangyari ito, masakit pa rin para sa Kanya na isa sa Kanyang mga pinagkakatiwalaan ay tutulong sa Kanyang mga kaaway upang gawin ito. 

Si Hudas ay nagbigay ng kanyang "Oo." Iyon nga lamang, ibinigay niya ang kanyang "Oo" sa mga kaaway ni Hesus. Ibinigay niya ang kanyang pahintulot na tulungan ang mga kaaway ni Hesus sa pamamagitan ng pagiging isang espiya at pagtraydor sa Kanya. Ang tanong para sa atin - kanino ba nating ibibigay nang buong puso ang ating "Oo"? 

KILALA NIYA ANG LAHAT

30 Marso 2021 

Martes Santo ng mga Mahal na Araw 

Isaias 49, 1-6/Salmo 70/Juan 13, 21-33. 36-38 

Dalawang kaganapan sa salaysay ng pagpapakasakit at pagkamatay ni Kristo ang inilarawan sa Ebanghelyo para sa Martes Santo. Katunayan, ang dalawang kaganapang ito'y inilarawan mismo ni Kristo. Sa dalawang kaganapang ito na bahagi ng napakahabang salaysay ng pagpapakasakit ng Panginoong Hesus, tampok ang dalawa sa Kanyang mga alagad. Ang dalawang kaganapang ito'y gawa ng dalawang alagad na ito. Iyon ay walang iba kundi ang pagkakanulo ni Hudas Iskariote at ang tatlong ulit na pagkakaila ni Apostol San Pedro. 

Kahit hindi pa naganap sa mga sandaling iyon ang dalawang bagay na ito, alam ng Panginoon na talagang mangyayari ang dalawang ito. Kahit na sa mata ng ibang tao ay walang katiyakan kung mangyayari ba ang dalawang ito, sigurado si Hesus na mangyayari talaga ang dalawang bagay na ito. Alam rin Niya ang dalawang kaganapang ito na magiging bahagi ng salaysay ng Kanyang Pasyon ay kagagawan ng dalawa sa Kanyang mga alagad. Kahit wala pang konkretong ebidensiya sa mga sandaling iyon, alam ni Hesus na mangyayari talaga iyon. 

Isa lamang ang ibig sabihin nito. Kilalang-kilala ng Panginoong Hesukristo ang Kanyang mga alagad. Kilala Niya ang Kanyang mga hinirang. Iyan ang totoo. Hindi natin maipagkakaila ang katotohanang ito. Ang lahat ng lihim ng Kanyang mga lingkod ay Kanyang kilala. Iyon ay dahil sa Kanyang pagka-Diyos. Walang lihim na hindi alam ng Panginoon. Walang tayong maitatago sa Kanya. 

Sa Unang Pagbasa, inamin ng lingkod ng Diyos na si Israel ang kanyang mga kahinaan at kabiguan (Isaias 49, 4). Hindi siya perpekto. Mayroong mga sandali o pagkakataon kung saan siya'y pumapalpak o sumasablay. Mayroon ring mga pagkakataon kung saan siya'y nagkakamali. Inamin naman ng lingkod ng Diyos na hindi siya perpekto. Alam ng Diyos na mayroong mga kahinaan ang Kanyang lingkod na si Israel. Subalit, sa kabila nito, pinili pa rin siya ng Panginoong Diyos upang maging Kanyang lingkod at bayan. 

Ang bawat isa sa atin ay kilalang-kilala ng Diyos. Alam ng Diyos ang ating mga kahinaan. Alam Niyang mayroong mga pagkakataon sa ating buhay kung saan tayo'y nagkakamali, pumapalpak, o sumasablay. Subalit, sa kabila ng mga hindi magandang katangian natin bilang tao, patuloy tayong binibigyan ng Diyos ng pagkakataong maglingkod sa Kanya at maging Kanya. 

SA KALOOB-LOOBAN

29 Marso 2021 

Lunes Santo ng mga Mahal na Araw 

Isaias 42, 1-7/Salmo 26/Juan 12, 1-11 

Sabi sa Ebanghelyo ni San Juan na batid ni Hesus ang nilalaman ng puso ng bawat tao (2, 25). Isinulat ito ni San Juan sa kanyang Ebanghelyo pagkatapos ng kanyang salaysay tungkol sa paglilinis sa Templo. Walang makakalihim ng anumang bagay kay Kristo. Alam ni Kristo ang lahat ng bagay tungkol sa bawat tao, lalung-lalo na ang mga itinatagong lihim. Nalalaman Niya ang totoong nasa puso, isipan, at kalooban ng lahat ng tao. Walang lihim na hindi Niya alam. Hindi kayang ilihim ng bawat tao mula sa Panginoon ang mga tunay nilang layunin at hangarin. Alam ng ating Panginoon ang lahat ng iyon. Sabi nga, "Ang lahat kong lihim, Poon, ay tiyak Mong nalalaman" (Salmo 139, 2). 

Ang kaganapang isinalaysay sa Ebanghelyo ay isa sa mga sandali kung saan ipinakita ng Panginoong Hesukristo ang Kanyang kaalaman tungkol sa tunay na dala ng bawat tao sa kanilang kaloob-looban. Ipinakita Niya na alam Niya ang tunay na layunin at binabalak ng tao. Ito ang dahilan kung bakit Niya sinabihan si Hudas Iskariote at ang iba pang mga alagad na hayaan nila si Maria na taga-Betania na nagbuhos ng mamahaling pabango sa Kanyang mga paa (Juan 12, 7). Alam ni Hesus ang dahilan kung bakit bumili si Santa Mariang taga-Betania ng mamahaling pabango para ibuhos sa Kanyang mga paa. 

Katunayan, sabi pa sa Ebanghelyo na si Hudas Iskariote ay isang magnanakaw pala (Juan 12, 6). Tiyak na nalaman ng Panginoong Hesus ang lihim na ito ng alagad Niyang ito. Marahil ay naitago ni Hudas Iskariote ang katotohanang ito mula sa iba pang mga alagad at sa ibang tao, subalit hindi niya ito naitago mula sa Panginoong Hesus. Gaano man kagaling magtago ng lihim sa iba ang isang tao, hindi niya ito kayang itago mula sa Panginoon. 

Inihayag sa Unang Pagbasa ang kalooban ng Diyos. Ibang-iba ito sa nangyari sa Ebanghelyo. Sa Unang Pagbasa, inihayag ng Panginoon sa pamamagitan ni propeta Isaias ang Kanyang kalooban. Sa Ebanghelyo, ibinunyag ni San Juan ang lihim ng isa sa mga alagad ng Panginoong Hesus na si Hudas Iskariote. Maliwanag ang pagkakaiba ng dalawang ito. Pinagsikapan ng isa na itago ang kanyang lihim habang inihayag naman ng isa ang kanyang lihim na kalooban. Si Hudas Iskariote ay nagsikap na itago pa lalo ang kanyang lihim nang sa gayon ay hindi siya mabisto ninuman. Inihayag naman ng Panginoong Diyos sa Unang Pagbasa ang Kanyang kalooban. Ang Kanyang lihim na kalooban ay Kanyang ibinunyag sa lahat sa pamamagitan ni propeta Isaias. Natupad ang kalooban Niyang ito sa pamamagitan ni Kristo. 

Tayong lahat ay pinaalalahanan ngayong Lunes Santo. Wala tayong kayang ilihim mula sa Panginoon. Gaano man tayo kagaling maglihim sa iba, hindi natin kayang maglihim sa Diyos. Kilalang-kilala Niya tayo. Batid Niya ang tunay na laman ng ating mga puso, isipan, at kalooban. 

GINAWA NIYA ANG LAHAT PARA SA ATIN

28 Marso 2021 

Linggo ng Palaspas sa Pagpapakasakit ng Panginoon (B) 

Marcos 11, 1-10 (o kaya: Juan 12, 12-16) [Pagbabasbas ng mga Palaspas] 

Isaias 50, 4-7/Salmo 21/Filipos 2, 6-11/Marcos 14, 1-15, 47 (o kaya: 15, 1-39) [Misa] 

"Kahit nasaang parte ka pa sa mundo, gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para mahanap kita." Ito ang mga salitang nasambit ni Taki Tachibana na isinalin sa Tagalog. Ang mga salitang ito ay nasabi niya matapos niyang makatagpo si Mitsuha Miyamizu sa bundok malapit sa bayan ng Itomori sa isa sa mga bahagi bago ang katapusan ng anime na pelikula na pinamagatang Your Name (Kimi No Na Wa). Nang magtapos ang takipsilim o "hating-liwanag" at nagbalik sila sa kani-kanilang mga katawan at panahon, ipinangako ni Taki na gagawin niya ang lahat upang magkita muli silang dalawa ni Mitsuha. Maliwanag sa mga salitang ito ang kanyang pagmamahal para kay Mitsuha. Kaya nga, nang si Mitsuha ay madapa sa daang patungo sa tanggapan ng kanyang ama na alkalde rin ng nasabing bayan, nakita niya sa kanyang kamay na nakasulat ang mga salitang "I love you." Kung tutuusin, iyon ang dahilan kung bakit nagpunta si Taki sa bundok malapit sa Itomori, ang bayang winasak ng isang comet, at ininom ang kuchikamizake ni Mitsuha upang makabalik sa araw na iyon. Ginawa niya ang lahat ng iyon dahil mahal na mahal niya si Mitsuha. Iyon rin ang dahilan kung bakit ipinangako ni Taki na gagawin niya ang lahat, kahit ang maglakbay sa iba't ibang bahagi ng daigdig, para makita niya muli si Mitsuha nang matapos ang "hating-liwanag." Kakaantig ng puso. 

Mayroon tayong matutunan mula sa mga salitang ito ni Taki. Kung mahal mo talaga ang isang tao, handa kang gawin ang lahat para sa kanya. Katunayan, isa itong napakaganda at napakabisang aral pagdating sa pag-ibig. Handa kang gawin ang lahat para sa ikabubuti ng iyong minamahal. Handa kang gawin ang lahat upang pasayahin siya. Gagawin mo ang lahat para patunayan ang iyong pagmamahal para sa kanya. Sa pamamagitan ng iyong mga salita at gawa, ang iyong pag-ibig para sa iyong sinisinta ay iyong mapapatunayan. Kapag iyon ang ginawa mo, tunay ang iyong pag-ibig. 

Hindi lalayo si Hesus sa pagpapakita ng Kanyang pag-ibig para sa atin. Kung tutuusin, wala nang makakapantay o makahihigit pa sa ginawa ng Panginoon alang-alang sa atin. Ang gawang ito ng Panginoong Hesukristo ang binibigyang-pansin ng Simbahan pagsapit ng sanlinggong ito na tinatawag nating Semana Santa o mga Mahal na Araw. Ang unang araw ng sanlinggong ito na mas kilala natin sa tawag na mga Mahal na Araw ay ang Linggo ng Palaspas. Sa araw na ito, ginugunita natin ang maringal na pagpasok ng Panginoong Hesukristo sa banal na lungsod na kilala bilang Herusalem na nakasakay sa isang asno. 

Batid ng Panginoong Hesus na maraming hirap, sakit, at pagdurusa ang nag-aabang sa Kanya sa Herusalem. Batid Niya na may binabalak na masama ang Kanyang mga kaaway. Batid ni Kristo na uusigin at papatayin Siya matapos ang maringal Niyang pagpasok sa Herusalem. Batid Niya na kapag pumasok Siya sa lungsod ng Herusalem, kailangan Niyang harapin ang Kanyang krus. Batid Niya na makakahanap Siya ng kaginhawaan sa ibang lugar. 

Ipinasiya ni Kristo na pumasok sa Herusalem upang patunayan ang Kanyang pag-ibig para sa atin. Kahit alam Niyang hindi Niya kailangan gawin ito, pinili pa rin Niya ito gawin dahil sa Kanyang pagmamahal. Ipinasiya Niyang pumasok sa Herusalem para harapin ang Kanyang krus dahil sa atin. Tayo ang dahilan kung bakit ipinasiya ni Hesus na gawin ang lahat ng iyon. Sa pamamagitan nito, ang ating Mesiyas at Manunubos na si Hesus ay naghayag ng Kanyang pag-ibig na dakila. Ang dakilang pag-ibig na ito ay ang dahilan ng lahat ng ito. 

Ang mga Pagbasa para sa Linggong ito, ang Linggo ng Palaspas, ay tungkol sa lahat ng mga hirap at pagdurusang dinanas ng Panginoong Hesus alang-alang sa atin. Ang pagpapakasakit ng Panginoong Hesus ay tinalakay sa propesiya ni propeta Isaias sa Unang Pagbasa. Sabi ni propeta Isaias na ang ipinangakong Tagapagligtas ay makakatanggap ng maraming hirap at sakit sa kamay ng mga kaaway Niya. Ang kababaang-loob ni Hesus ay tinalakay naman ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa. Ang pagpapakasakit ng Panginoong Hesus ay isinalaysay nang buo sa Ebanghelyo. Hindi mangyayari ang lahat ng ito kung hindi naganap ang isinalaysay sa Ebanghelyo para sa Rito ng Pagbabasbas ng mga Palaspas sa simula ng Banal na Misa para sa araw na ito, ang maringal na pagpasok ng Panginoong Hesus sa lungsod ng Herusalem na nakasakay sa isang bisirong asno. Kung si Hesus ay hindi pumasok sa Herusalem, hindi Niya mababata ang lahat ng hirap at pagdurusa sa kamay ng Kanyang mga kaaway. 

Subalit, sa halip na layuan ang krus na naghihintay sa Kanya, pinili ni Hesus na harapin ito. Sa pamamagitan ng Kanyang pagpasok sa Herusalem, ipinakita ng Panginoon ang Kanyang pagtanggap sa Kanyang sasapitin. Ipinasiya Niyang tanggapin at harapin ang Kanyang krus. Isa lamang ang dahilan kung bakit Niya ipinasiyang gawin ito. Pag-ibig. Dahil sa Kanyang pag-ibig para sa atin, hinarap ni Kristo ang Kanyang krus. 

Pinili ng Panginoong Hesus na harapin at tanggapin ang Kanyang krus dahil sa Kanyang pag-ibig para sa atin. Sa pamamagitan nito, pinatunayan Niyang tunay at wagas ang Kanyang pag-ibig para sa atin. Ang lahat ng iyon ay ginawa Niya dahil sa Kanyang dakilang pag-ibig.

ANG TUNAY NA MAPAGKAKATIWALAAN AT MAAASAHAN

IKAPITONG WIKA (Lucas 23, 46) 

"Ama, sa mga kamay Mo'y ipinagtatagubilin Ko ang Aking Espiritu." 

Lagi nating sinasabi sa ating mga kakilala, lalung-lalo na kapag pupunta sila sa isang lugar na hindi pa nila napupuntahan, na huwag basta magtiwala sa kahit na sino. Huwag pagkatiwalaan ang mga hindi mo kilala. Huwag magtiwala nang basta-basta. Kahit na mukha pang mabait at maamo, huwag basta magtiwala sa kanila. Oo, mukhang mabait at maamo ang ilang tao, pero malay natin, mayroon siyang itinatagong lihim. Sasamantalahin ka pala. Laging maging maingat. 

Katunayan, hindi lamang ito ipinapayo o ipinapaalala sa mga pupunta sa mga lugar na hindi pa nila napuntahan dati para magbakasyon o kaya dahil lilipat na roon. Ito rin ay payo o paalala pagdating sa buhay. Laging mag-iingat. Huwag basta magtiwala sa kahit na sino. Katunayan, hindi lamang ito ang ipinapayo sa atin tungkol sa mga taong hindi natin kilala nang lubusan. Baka nga mayroong itinatagong lihim ang ating mga kilala, pamilya man o kaibigan. Ang masakit pa tungkol dito, baka isa sa kanila ang magtataksil sa iyo. Bagamat naririnig ito sa mga pelikula, maaari rin itong mangyari sa totoong buhay. 

Itinuturo ng Ikapito at Huling Wika ng Panginoong Hesukristo mula sa krus, na hango mula sa Salmo 31, kung sino ang dapat nating pagkatiwalaan at asahan sa lahat ng oras. Oo, hindi mo matitiyak na mapagkakatiwalaan ang isang tao dito sa mundo. Sa paglalakbay natin dito sa mundong ito kung saan hindi natin matitiyak nang lubusan ang pagiging mapagkakatiwalaan ng isang tao, mayroon tayong mapagkakatiwalaan. Iyon ay walang iba kundi ang Ama. 

Hindi tayo lalamangan, sasamantalahin, o lolokohin ng Panginoong Diyos. Hindi ganyan ang Diyos. Matitiyak natin na tunay Siyang mapagkakatiwalaan sa lahat ng oras. Walang oras o sandali na ang Diyos ay magiging kaduda-duda. Kung tutuusin, wala namang dahilan para pagdudahan ang Diyos. Ang Panginoon ay maaasahan. Ang Panginoon ay mapagkakatiwalaan. Ang Amang nasa langit ay laging kumakalinga at sumusubaybay sa atin. 

Pinatunayan ni Kristo ang katotohanang ito. Sa panalanging Kanyang itinuro na mas kilala natin bilang "Ama namin," inilarawan ang lahat ng mga dahilan kung bakit mapagkakatiwalaan at maaasahan ang Ama. Ang lahat ng mga kahanga-hanga Niyang gawa ay ibinuod sa nasabing panalangin. Ano pa nga ba ang ating hahanapin sa Diyos? Hindi pa ba sapat ang Kanyang mga ginawa? Kung tutuusin, hindi natin kailangan ng isang mahabang listahan ng mga ginawa ng Diyos na tunay ngang kahanga-hanga sa dami nito.

Ginawa ba ng Panginoon ang lahat ng iyon upang ipagyabang ang Kanyang kapangyarihan? Hindi. Ginawa Niya ang lahat ng iyon dahil sa Kanyang pag-ibig. Ipinakita ng Panginoon ang Kanyang pag-ibig para sa atin sa pamamagitan ng Kanyang mga kahanga-hangang gawa. Sa lahat ng mga gawa ng Diyos na tunay ngang kahanga-hanga, ang pinakadakila sa mga ito ay ang pagsugo Niya sa Kanyang Bugtong na Anak na si Hesus bilang Mesiyas at Tagapagligtas. Ang mga ito ay patunay lamang na ang Diyos ay tunay ngang maaasahan. 

Mayroon tayong mapagkakatiwalaan at maaasahan. Ang Diyos. Tanging Siya lamang ang tunay na mapagkakatiwalaan at maaasahan. Hindi tayo lilinlangin, sasamantalahin, lalamangan, o lolokohin kailanman.