Agosto 23, 2015
Ikadalawampu't Isang Linggo sa Karaniwang Panahon (B)
Josue 24, 1-2a. 15-17. 18b/Salmo 33/Efeso 5, 21-32/Juan 6, 60-69
Ngayong Linggo ang huling araw ng Linggo ng Taon B kung kailan mapapakinggan natin ang ikaanim na kabanata ng Ebanghelyo ni San Juan sa Ebanghelyo ng Lingguhang Banal na Misa. Ang ating Ebanghelyo ngayong Linggo ay tungkol sa pag-alis ng mga tao. Tumalikod ang mga tao kay Hesus dahil para sa kanila, loko-loko si Hesus. Nawawala si Hesus sa Kanyang sarili dahil sa mga turo Niya tungkol sa pagkain sa Kanyang Katawan at Dugo. Ayon kay Hesus, ang Kanyang Katawan at Dugo ang makapagbibigay ng buhay na walang hanggan. Bilang mga Kristiyano, tayo ay sumasampalataya at nananalig sa tunay na presensya ni Kristo sa Banal na Eukaristiya sa anyo ng tinapay at alak.
Ang akala ng mga tagapakinig ni Hesus ay nawawala na Siya sa Kanyang sarili. Hinangaan si Hesus ng mga tao dahil sa Kanyang mga talinghaga at mga himalang nasaksihan nila. Subalit, kakaiba ang tinuturo ni Hesus. Ngayon lamang sila nakarinig ng dalubhasang nagtuturo ng ganito. Sino nga ba ang kakain ng laman ng tao at iinom ng dugo ng tao?
Maaari sanang sabihin ni Hesus, "Patalinghaga lamang ang mga sinabi Ko tungkol sa Aking laman at dugo. Ipapaliwanag Ko sa inyo kung ano ang ibig sabihin ng mga sinabi Ko." Pwede sanang sabihin iyon ni Hesus dahil naloloko na ang mga tao sa Kanya. Maaaring sabihin ni Hesus na Siya ay nagbibigay ng talinghaga. Mawawalan ng mga tagasunod si Hesus kung hindi Niya sinabi iyon. Pero, hindi iyon ang sinabi ni Hesus. Bagkus, ang unang tanong ni Hesus sa Kanyang mga tagapakinig, "Dahil ba rito'y tatalikuran ninyo ako?"
Para sa mga tagapakinig ni Hesus, sumusobra na Siya. Napakabigat ng mga salitang binitiwan Niya. Hindi nila kayang tanggapin ang diskurso ng Panginoon. Napakahirap para sa kanila na tanggapin si Kristo bilang pagkain at inuming nagbibigay-buhay. Hindi nila matanggap na ang pagkaing nagbibigay-buhay ay wala sa mga pagkaing matagpuan nila sa mundo. Matatagpuan lamang iyon sa katauhan ng Panginoong Hesukristo.
Hindi naparito si Hesus upang maging kalugud-lugod sa mata ng tao. Si Hesus ay naparito upang ipahayag ang katotohanang mula sa Diyos. Kaya, maraming pagkakataon kung kailan hinahangaan ng mga tao si Hesus at marami ding mga pagkakataon kung kailan nagagalit ang mga tao kay Hesus. Noong Siya ay nangaral sa Nazaret, hindi Siya tinanggap ng mga kababayan. Hindi tinanggap si Hesus ng Kanyang mga kababayan sa Nazaret dahil hindi nila matanggap na Siya ay higit pa sa kanila - Siya ang Anak ng Diyos, ang Mesiyas.
Dahil sa mga tinuturo ni Hesus, karamihan sa Kanyang mga tagasunod ay tumalikod sa Kanya. Iniwanan nila si Hesus sapagkat hindi nila kayang tanggapin ang Kanyang mga turo. Para sa kanila, napakahirap intindihin ang mga salita ni Hesus. Paano nga bang makapagkakaloob ng buhay na walang hanggan si Hesus, gayong kilala nila Siya bilang anak ng karpinterong taga-Nazaret na si San Jose at ng dalagang si Maria? Iyan ang dahilan kaya nila tinalikuran si Hesus.
Ang tanong ni Hesus sa Labindalawa, "Ibig din ba ninyong umalis?" Hindi Niya pipilitin ang Labindalawang alagad na manatiling kasama Niya. Alam Niyang hindi maunawaan ng mga alagad ang Kanyang mga itinuturo. Binibigyan Niya ng kalayaan ang mga alagad. Malaya ang kanilang kalooban. Hindi mapilit si Hesus. Bagkus, iginagalang ni Hesus ang kalayaan ng Labindalawang alagad.
Patuloy Niya itong tinatanong sa atin, "Ibig din ba ninyong umalis? Ibig din ba ninyo Akong iwanan at talikuran?" May kalayaan tayo. Hindi tayo pipilitin ni Hesus. Iginagalang Niya ang ating kalooban at kalayaan. Si Hesus ay hindi isang diktador. Hindi mang-aapi si Hesus. Bagkus, binibigyan tayo ng kalayaan upang mamili ng kabutihan at kasamaan. Nasa ating mga kamay ang desisyon kung tayo ay mananatiling tagasunod ni Hesus o umalis at iwanan si Hesus.
Agosto 15, 2015
Dakilang Kapistahan ng Pag-Aakyat sa Langit sa Mahal na Birheng Maria (B)
Pahayag 11, 19a; 12, 1-6a. 10ab/Salmo 44/1 Corinto 15, 22-27/Lucas 1, 39-56
May apat na dogma ang Santa Iglesia patungkol sa Mahal na Birheng Maria. Ang una ay si Maria bilang Ina ng Diyos. Ipinahihiwatig ng dogmang ito na si Maria ay ang Ina ng Panginoong Hesukristo, ang Diyos na nagkatawang-tao at namuhay bilang taong tulad natin, maliban na lamang sa kasalanan. Ang pangalawang dogma ay ang pananatiling birhen ni Maria, kahit na isinilang niya si Hesus. Hindi nagwakas ang pagka-birhen ni Maria sa pagsilang ni Hesus. Sa kapangyarihan ng Diyos, si Maria ay nanatiling birhen, kahit na siya ay nagdalantao at nagsilang kay Kristo.
Ang pangatlo ay ang Kalinis-linisang Paglilihi sa Mahal na Birheng Maria (Inmaculada Concepcion), ang doktrina tungkol sa pagliligtas ng Diyos sa Mahal na Ina bago pa siya isilang ni Santa Ana. Sa gayon, hindi nadungisan ng kasalanan ang Mahal na Ina noong siya'y ipinanganak ni Santa Ana. At ang pang-apat naman ay ang Pag-Aakyat sa Langit sa Mahal na Birheng Maria. Si Maria'y iniakyat ng Diyos sa langit nang buong katawan at kaluluwa noong matapos ang kanyang buhay dito sa sanlibutan.
Sa apat na doktrinang ito tungkol sa Mahal na Ina ay ipinagdiriwang natin ngayong ang Pag-Aakyat sa Mahal na Birheng Maria. Siya'y iniakyat, buong katawan at kaluluwa, sa langit. Malaki ang pinagkaiba nito sa Pag-Akyat ni Hesus sa Langit. Si Hesus ay umakyat sa langit sa Kanyang kapangyarihan. Dahil sa kapangyarihan ni Hesus bilang Pangalawang Persona ng Banal na Santatlo, si Hesus ay umakyat sa langit. Ang Mahal na Birheng Maria ay hindi diyosa. Kaya lang siya nakaakyat sa langit ay dahil sa kapangyarihan ng Diyos. Inakyat ng Diyos ang Mahal na Birheng Maria sa langit sa katapusan ng kanyang buhay.
Pinaglingkuran ng Mahal na Birheng Maria ang Panginoong Diyos buong buhay niya. Wala siyang ibang hinangad kundi ang paglingkuran ang Diyos. Buong pagpapakumbabang pinaglingkuran niya ang Diyos. Noong ibinalita sa kanya ni San Gabriel Arkanghel na siya ang magiging ina ni Kristo, ang sagot ni Maria ay, "Narito ang alipin ng Panginoon. Maganap nawa sa akin ang ayon sa wika mo." (Lucas 1, 38) Para kay Maria, hindi lamang karangalan ang pagiging ina ni Kristo. Bagkus, pananagutan din ito sa Diyos. Ang pagiging Ina ni Kristo ay isang pananagutan sa Diyos para kay Maria.
Hinarap ni Maria ang bawat pagkakataon sa buhay nang may buong pananalig sa buhay. Nananalig siya sa Diyos at inaasahan din niya ang presensya at pagtulong sa kanya ng Diyos. Alam ng Mahal na Inang Maria na hindi niya kakayananin ang buhay kundi ang Diyos. Alam ni Maria na kung wala ang Diyos, hindi niya magagawa ang lahat ng bagay.
Dahil sa pagpapakumbaba at pagpapakatao ni Maria, itinaas siya ng Diyos. Idinakila ng Diyos si Maria. Katulad ng sinabi ni Maria sa kanyang awit: "Tinanggal (ng Diyos) sa kanilang luklukan ang mga maykapangyarihan, at itinaas ang mga nasa abang kalagayan." (Lucas 1, 52) Ganun din ang itinuturo ni Hesus. Sa pagtuturo tungkol sa mapapalad, sinabi ni Hesus, "Mapalad ang mga aba na walang ibang inaasahan kundi ang Diyos, sapagkat mapapasakanila ang kaharian ng langit." (Mateo 5, 3)
Pagkahirang sa kanya ng Diyos bilang Ina ng Mesiyas, hindi lumaki ang ulo ni Maria. Hindi siya naging mayabang. Bagkus, tumungo siya sa kanyang kamag-anak na si Elisabet na mas kilala natin bilang si Santa Isabel. Pinaglingkuran ng Mahal na Ina si Santa Isabel, kahit ang dinadala niya ay higit na dakila kaysa sa dinadala ng kanyang kamag-anak sa kani-kanilang sinapupunan.
Hindi rin nakalimutan ng Mahal na Birheng Maria ang Diyos. Naaalaala pa rin niya ang Diyos. Lagi niyang natatandaan ang Diyos. Hinding-hindi niya nakalimutan ang Diyos, kahit kailan. Alam ni Maria na ang Diyos ang dumakila sa kanya. Alam ni Maria na ang Diyos ang dahilan kaya siya ay tatawaging banal ng lahat ng salinlahi (Lucas 1, 48). Kaya, laging pinupuri ni Maria ang Diyos. Hindi tumitigil si Maria sa pagbibigay ng papuri sa Diyos.
Nakakalungkot na paminsan-minsan, kapag matagumpay tayo sa buhay, hindi natin inaalaala ang Diyos. Kapag tayo ay umaangat sa buhay, lumalaki ang ating mga ulo at wala nang halaga ang Diyos sa ating buhay. Tularan natin si Maria, ang ating Mahal na Ina, sapagkat lagi niyang inaalala at pinupuri ang Diyos, kahit na siya ay dinakila niya.
Agosto 9, 2015
Ikalabinsiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (B)
1 Hari 19, 4-8/Salmo 33/Efeso 4, 30-5, 2/Juan 6, 41-51
Ang Ebanghelyo natin ngayon ay ang pagpapatuloy ng diskurso ni Hesus tungkol sa Tinapay ng Buhay. Muling ipinapakilala ni Hesus na Siya ang Tinapay ng Buhay na ibinigay ng Ama. Si Hesus ay hindi tulad ng manna na kinain ng mga ninuno ng Kanyang mga tagapakinig. Bagkus, higit pa si Hesus sa manna ng Lumang Tipan. Kayang-kayang pawiin ni Hesus ang mga matitinding kagutuman at kauuhawan, hindi lamang pampisikal kundi pati na rin ang mga espirituwal na kagutuman at pagkauhaw.
Hindi makapaniwala ang mga tagapakinig ni Hesus. Noong marinig ng mga Hudyo ang mga sinabi ni Hesus tungkol sa Kanyang Sarili, nagbulung-bulungan sila at nagtatalu-talo. Para sa kanila, naloloko na si Hesus. Kilalang-kilala nila kung sino si Hesus at kung sino ang mga kamag-anak Niya. Kilala nila ang Kanyang ama-amahang si San Jose at ang Kanyang Mahal na Inang si Maria. Imposible para sa kanila na paniwalaan ang mga winika ni Hesus tungkol sa Kanyang sarili. Ayon sa kanila, kalokohan at katarantaduhan ang ipinapalaganap ni Hesus. Nawawala na si Hesus sa Kanyang sarili, nasisiraan na Siya ng bait.
Subalit, patuloy na nangangaral si Hesus tungkol sa Tinapay ng Buhay. Ipinapakilala ni Hesus ang Kanyang sarili sa mga tao bilang Tinapay ng Buhay. Ang Tinapay ng Buhay, si Hesus, ay nanggaling sa Ama. Bilang Tinapay ng Buhay, pinapawi ni Hesus ang mga matitindi at malalalim na kagutuman ng mga tao. Hindi Siya pangkaraniwang pagkaing kinakain ng mga tao. Bagkus, si Hesus ay ang pagkaing nagbibigay-buhay. Kung ang mga tinapay at anumang pagkaing kinakain natin ay napapanis, si Hesus ay hindi mapapanis kahit kailan.
Ang pagkaing nagbibigay-buhay na si Hesus ay hindi pansamantala lamang. Hindi Siya katulad ng mga pagkaing kinakain natin. Ang mga pagkaing kinakain natin ay nagpapahaba ng buhay, subalit hindi ito nagkakaloob ng buhay na walang hanggan. Pansamantala lamang ang pagkain na kinakain natin dito sa mundo. Subalit, ang buhay dulot ni Hesus ang pang-walang hanggan. Si Hesus lamang ang makapagkakaloob ng buhay na walang hanggan.
Tuwing ipinagdiriwang natin ang Banal na Misa, tinatanggap natin ang Katawan at Dugo ng Panginoong Hesukristo. Sa Banal na Konsekrasyon, ang ostiya at ang alak ay nagiging Katawan at Dugo ni Kristo sa kapangyarihan ng Espiritu Santo. Kaya, sa Banal na Komunyon, hindi na tinapay at alak ang tinatanggap natin. Bagamat ang itsura at lasa ay tinapay at alak pa rin, si Hesus pa rin iyon. Ang tawag doon ay transubstansiyasyon. Sa Banal na Misa, ang sangkap ng tinapay at alak ay nagbago, hindi ang anyo.
Kapag sinasabi sa atin ng pari sa Banal na Komunyon, "Katawan ni Kristo," ang sagot natin ay, "Amen." Ang ibig sabihin ng "Amen" ay "Oo." Sa pamamagitan ng pagsagot ng "Amen," sinasabi natin na tayo ay naniniwala na hindi lamang tinapay at alak ang ating tinatanggap. Ang Panginoon na ang ating tinatanggap. Hindi na pangkaraniwang tinapay at alak ang ating tinatanggap at kinakain. Bagkus, ang tinatanggap natin sa Banal na Komunyon ay si Kristo, ang Panginoong nagbibigay-buhay sa Banal na Eukaristiya. Tayo ay binibigyan ni Kristo ng buhay sa pamamagitan ng Kanyang Katawan at Dugo.
Agosto 6, 2015
Kapistahan ng Pagliliwanag sa Bagong-Anyo ng Panginoon (B)
Daniel 7, 9-10. 13-14/Salmo 96/2 Pedro 1, 16-19/Marcos 9, 2-10
Sa salaysay ng Pagbabagong-Anyo ng Panginoong Hesus sa Ebanghelyo nina San Mateo, San Marcos at San Lucas, matutunghayan natin ang pakikinig at pagtalima ni Hesus sa kalooban ng Ama. Ang pakikinig at pagsunod ni Hesus sa nais ng Ama ay naging daan tungo sa pagkamit ng kaluwalhatian, hindi lamang para sa Kanyang sarili kundi para sa ating lahat. Kahit ang kalooban ng Ama ay mamatay si Hesus, batid ni Hesus na hindi magtatapos ang lahat doon. Hindi nagtapos ang lahat sa kamatayan ni Hesus sa krus. Pagkatapos Niyang mamatay sa krus, si Hesus ay muling nabuhay sa ikatlong araw.
Una, pakikinig. Para kay Hesus, napakahalaga ng pakikinig, lalung-lalo na sa tinig ng Amang Diyos. Sa tuwing may talinghagang ikinukuwento si Hesus, lagi Niyang sinasabi, "Ang sinumang may pandinig ay makinig." Laging ginagamit ng Panginoon ang Kanyang pandinig. Sa katahimikan ay pinapakinggan Niya ang tinig ng Ama. Kahit na pumarito si Hesus sa lupa, lagi Siyang nananalangin sa Ama. Hindi nawala ang ugnayan ni Hesus sa Ama, kahit na Siya ay nasa lupa. Bagkus, lagi Siyang nakikinig sa tinig ng Ama.
Ang pananalangin sa Diyos ay pakikipag-usap sa Kanya, para kay Hesus. Hindi lamang tayo humihingi sa Diyos; nakikipag-usap tayo sa Kanya. Nakikipag-ugnayan tayo sa Diyos sa pananalangin. At ang pinakaimportanteng bagay madalas nating nakakalimutan - kinakausap tayo ng Diyos. Nakikinig din ang Diyos sa atin. Kinakausap din tayo ng Diyos. Subalit, hindi mailalarawan ng mga salita o wika ng tao ang mga winiwika ng Diyos sa atin. Tayong lahat ay kinakausap ng Diyos sa katahimikan. Ang katahimikan ang wika ng Diyos.
Ikalawa, pagtalima. Mahirap tumalima, lalung-lalo na kung napakahirap at napakasakit ang hinihingi mula sa atin. Sa totoo lang, mahirap ding tumalima o sumunod sa mga alituntunin, lalung-lalo na kung wala namang sumusunod doon. Masyadong pasaway o masuwayin ang ilan sa atin, lalung-lalo na sa panahon ngayon. Hindi na tayo marunong sumunod sa utos ngayon.
Kahit napakasaskit ang kalooban ng Ama, tumalima si Hesus sa kalooban ng Ama. Hindi Niya ninais na mamatay alang-alang sa kasalanan ng tao. Subalit, pinili Niyang gawin iyon. Alam ni Hesus na ang kalooban ng Ama ay para sa ikabubuti ng sangkatauhan. Napakasakit man ang kalooban ng Ama at lalung-lalo na ang paraan ng Kanyang kamatayan, pinili ni Hesus na sumunod dito. Kahit hindi kagustuhan ng Panginoong Hesus na mamatay ng isang napakasakit na kamatayan, sinunod pa rin Niya ito. Alam Niyang iyon ang kagusuthan ng Ama upang maligtas ang sangkatauhan.
Ikatlo, kaluwalhatian. Ang pagbabagong-anyo ni Hesus sa Bundok ng Tabor ang pagsulyap sa kaluwalhatiang kinamit Niya noong Siya'y muling nabuhay. Iisa lamang ang mensahe ng pagbabagong-anyo ng Panginoong Hesukristo - hindi magwawakas ang lahat sa Kanyang kamatayan. Muling nabuhay si Hesus sa ikatlong araw. Binibigyang-diin ng Pagbabagong-Anyo ni Hesus ang kaluwalhatian ng Kanyang muling Pagkabuhay. Sa Krus at Muling Pagkabuhay ni Hesus, nakamit Niya ang tagumpay at kaluwalhatian.
Kung hindi nakinig at tumalima si Hesus sa kalooban ng Ama, hindi Niya makakamit ang kaluwalhatian. Magkakaugnay ang pakikinig at pagtalima sa kaluwalhatian. Maaaring takasan ni Hesus ang kalooban ng Ama, katulad ng ginawa ni propeta Jonas noong sinugo siya ng Diyos sa bayan ng Ninive. Maaari din sanang humiling ng isang pinakamadaling paraan. Subalit, pinili ni Hesus na sundin ang kalooban ng Ama, kahit ang paraang iyon ay ang pinakamasakit at pinakamahirap na paraan.
Ang kaluwalhatiang kinamit ni Hesus ay binuo dahil sa Kanyang pakikinig at pagtalima sa Ama. Alam Niya ang ugnayan ng Kanyang pakikinig at pagtalima sa Ama sa kaluwalhatian ng Kanyang Muling Pagkabuhay. Kahit napakasakit at napakabrutal ang kailangang danasin at tiisin ni Hesus, alam Niyang hindi iyon ang pagtatapos. Hindi magtatapos ang lahat sa Kanyang kamatayan. Bagkus, muling mabubuhay ang Panginoong Hesus sa ikatlong araw. Kahit maaari suwayin ng Panginoon ang kalooban ng Ama, pinili pa rin Niyang sumunod dito. Ang kalooban ng Ama ay para sa kabutihan ng lahat, at ito ang dahilan kung bakit nakinig at tumalima si Hesus, at sa gayon ay nakamit ang kaluwalhatian.
Agosto 2, 2015
Ikalabing-Walong Linggo sa Karaniwang Panahon (B)
Exodo 16, 2-4. 12-15/Salmo 77/Efeso 4, 17. 20-24/Juan 6, 24-35
Ang Ebanghelyo ngayong Linggo ay ang simula ng diskurso ni Hesus tungkol sa Tinapay ng Buhay. Ipinapakilala ni Hesus ang Kanyang sarili bilang pagkaing nagmula sa langit. Siya ang bagong manna at higit pa sa mannang nahulog sa langit noong kapanahunan ni Moises. Higit pa sa pisikal na kagutuman ang pinapawi ni Hesus bilang pagkaing nagbibigay-buhay.
Sa Unang Pagbasa, napakinggan natin ang salaysay ng manna. Nagreklamo ang mga Israelita dahil wala silang makain sa ilang. Galit na galit sila kay Moises dahil sa kakulangan ng pagkain. Dahil dito, kinausap ng Diyos si Moises. At sa pag-uusap nina Moises at ng Panginoong Diyos, nangako ang Panginoon na pauulanan Niya ng tinapay ang mga Israelita kinabukasan para magkaroon sila ng pagkain para sa maghapon. Gayon nga ang nangyari. Umulan ng tinapay mula sa langit. Dininggin ng Diyos ang kahilingan ng mga tao.
Sa Ebanghelyo, nakita natin na hinahanap ng mga tao si Hesus. Nang mahanap nila si Hesus, tinanong nila kung gaanong katagal na Siya nandoon sa ibayo ng lawa. Subalit, batid ni Hesus na hindi Siya hinahanap ng mga tao dahil sa kababalaghang ginawa Niya. Bagkus, alam ni Hesus na hinanap Siya ng mga tao dahil nabusog silang lahat sa nakain nila. Noong nakaraang Linggo, ang Ebanghelyo ay tungkol sa pagpapakain sa limang libo. Pinakain ni Hesus ang limang libong katao sa pamamagitan ng limang tinapay at dalawang isda lamang.
Dito nagsimula ang diskurso ni Hesus tungkol sa Tinapay ng Buhay. Ipinapakilala ni Hesus ang Kanyang sarili bilang pagkaing nagbibigay-buhay. Ang Kanyang Katawan at Dugo ay ang pagkain at inuming nagbibigay-buhay. Nangako si Hesus na ang sinumang lumalapit at nananalig sa Kanya ay hindi na muling magugutom o mauuhaw. Si Hesus ay sapat na upang pawiin ang mga matitinding kagutuman at kauuhawan, hindi lamang sa pisikal na kagutuman at kauuhawan, kundi pati na rin sa mga espirituwal na pagkagutom at pagkauhaw.
Nagtaka ang mga tao sa mga narinig nila mula kay Hesus. Para sa mga tao, imposible naman iyon sapagkat tao lamang Siya. Hindi nila lubusang nakikilala si Hesus. Ayon sa kanila, si Hesus ay isang taong gumagawa ng mga himala at isa ring guro na nagmumula sa Nazaret. Subalit, higit pa doon si Hesus. Higit pa si Hesus kaysa sa mga inaakala nila. Hindi lamang isang guro o isang taong gumagawa ng himala si Hesus. Hindi lamang Siya taga-Nazaret. May isang bagay tungkol kay Hesus na hindi alam ng mga tao.
Para sa ating lahat, si Hesus ang Anak ng Diyos, ang Mesiyas, ang Diyos na naging taong tulad natin. Siya ang Diyos na lumikha ng lahat ng bagay. Siya ang Diyos na nakababatid sa mga pangangailangan ng tao. Alam Niya kung ano ang nakabubuti para sa ating lahat. Siya ang makapangyarihan sa lahat ng mga nilalang.
Ipinahayag ni Hesus na ang pagkaing nagmula sa langit ay ibinigay ng Ama. Akala ng mga tao na aktual na pagkain ang tinutukoy ni Hesus noong sinabi Niyang ang Ama ang nagbibigay ng pagkaing nagbibigay-buhay. Hiling nila kay Hesus na ibigay Niya sa kanila ang pagkaing iyon upang hindi na sila muling magugutom at mauuhaw. Ang kanilang kahilingan ay katulad ng kahilingan ng babaeng Samaritana kay Hesus noong nagkausap sila sa Balon ni Jacob. Hiniling ng babaeng Samaritana kay Hesus na ibigay sa kanya ang tubig na nagbibigay-buhay upang hindi na niya kailangang sumalok mula sa Balon ni Jacob.
Ang pagkaing nagmumula sa langit na tinutukoy ni Hesus ay ang Kanyang sarili. Walang pisikal na pagkain dito sa mundo ang makakapawi sa mga matitinding kagutuman at kauuhawan ng tao. Si Hesus lamang ang makakapawi sa mga ito. Sapat na si Hesus. Ang Panginoong Hesus ang pagkaing pang-kaluluwa. Lumapit at manalig tayo sa Kanya. Katulad ng sinabi ng Panginoong Hesukristo, Siya ang pagkaing nagbibigay-buhay. Binibigyan tayo ng buhay ni Kristo sa pamamagitan ng Kanyang Katawan at Dugo. Tanggapin natin Siya sa Sakramento ng Banal na Eukaristiya. Sa Banal na Eukaristiya ay tinatanggap natin ang Katawan at Dugo ni Kristo, ang pagkain at inuming ibinigay ng Ama mula sa langit.
Hulyo 26, 2015
Ikalabimpitong Linggo sa Karaniwang Panahon (B)
2 Hari 4, 42-44/Salmo 144/Efeso 4, 1-6/Juan 6, 1-15
Ang Linggong ito ang simula ng limang Linggo ng Taon B kung kailan ang Ebanghelyo para sa Banal na Misa ng araw ng Linggo ay hango sa ikaanim na kabanata ni San Juan. Tuwing Taon B, ang mga Ebanghelyo sa mga Misa sa mga araw ng Linggo ng Karaniwang Panahon ay nagmumula sa Ebanghelyo ni San Marcos. Subalit, napaikli lamang ang Ebanghelyo ni San Marcos. May labing-anim na kabanata lamang ang Ebanghelyo ni San Marcos. Kaya, hiniram ang ikaanim na kabanata ng Ebanghelyo ni San Juan para sa Banal na Misa ng mga araw ng Linggo sa Karaniwang Panahon ng taong ito, Taon B sa kalendaryo ng Simbahan.
Sa ating Ebanghelyo, natunghayan natin na pinarami ni Hesus ang tinapay at isda. Pinakain Niya ang Limang Libong tao sa pamamagitan ng limang tinapay at dalawang isda. Tinugon ni Hesus ang pangangailangan ng mga tao. Alam ni Hesus na malayo ang pinanggalingan ng mga taong sumunod sa Kanya sa lugar na yaon. Alam ni Hesus na pagod na ang mga tao at nagugutom na sila. Wala silang dalang pagkain. Kahit mukhang imposibleng pakainin ang sobrang dami ng taong nagkatipon sa lugar na yaon, alam ni Hesus kung ano ang gagawin Niya.
Noong tinanong ni Hesus si Felipe kung saang makakabili sila ng pagkain, sinusubukan lamang Niya si Felipe. Alam ni Hesus kung ano ang sasagutin ni Felipe at alam din Niya kung ano ang Kanyang gagawin, dagdag pa nga ni San Juan Ebanghelista. Batid ni Hesus ang Kanyang gagawin, bago pa sumagot ang mga alagad sa katanungan Niya. Alam ni Hesus kung papaano Niyang pakakainin ang ganitong karaming tao - limang-libo pa nga ang bilang ng mga taong nagkatipon sa lugar na yaon.
Hindi nakahanap ng pagkain ang mga alagad sa lugar na yaon. Dagdag pa nga ni San Felipe Apostol, napakamahal ang babayaran nila para mapakain ang ganitong karaming katao. Nakahanap si San Andres Apostol ng isang bata na may dalang pagkain. Limang tinapay at dalawang isda lamang ang dala ng batang iyon. Talagang hindi sasapat ang limang tinapay at dalawang isda para sa limang libong katao. Himala lamang ang kailangan para mapakain ang limang libong tao.
Batid ni Hesus kung ano ang Kanyang gagawin. Batid ni Hesus na kailangan Niyang gumawa ng kababalaghan para mapakain ang mga tao. Kaya, noong kinuha ni Hesus ang limang tinapay at dalawang isda, matapos manalangin at magpasalamat sa Diyos, hinati niya ang mga tinapay at isda at napakain Niya ang mga tao. Ginamit ni Hesus ang Kanyang kapangyarihan bilang Diyos na paramihin ang mga tinapay at isda upang pawiin ang kagutuman ng limang libong taong nagkatipon sa lugar na yaon.
Ipinapakita ni Hesus sa Ebanghelyo na alam Niya ang pangangailangan ng bawat tao. Tinutugon din ng Panginoon ang ating mga pangangailangan sa iba't ibang paraan. Wika pa ng Panginoong Hesus noong nagturo Siya kung paanong manalangin, "Alam na ng Amang Diyos ang inyong mga pangangailangan bago ninyo hilingin ito sa Kanya." (Mateo 6, 8) Nakita natin iyon noong pinarami ni Kristo ang mga tinapay at isda upang makakain ang mga tao. Hindi man humiling ang mga tao sa Panginoon na pakainin sila. Subalit, alam ng Panginoon na gutom na gutom sila. Alam ng Panginoon na gusto nang kumain ang mga tao.
Tunay at totoo ang tugon sa ating Salmong Tugunan ngayong araw ng Linggo. "Pinakakain Mong tunay, kaming lahat, O Maykapal." Tumutugon ang Panginoon sa ating mga pangangailangan. Hindi lamang ang ating mga pagkain o inumin ang mga ipinagkakaloob Niya sa atin. Lahat ng ating mga pangangailangan, maging pisikal, materyal o espiritwal, ipinagkakaloob Niya. Nasa Kanya ang lahat. Hinding-hindi tayo bibiguin. Hinding-hindi nagkukulang ang Panginoon.
Dagdag pa nga ni San Juan Ebanghelista sa katapusan ng Ebanghelyo ngayon, nakapuno ng labindalawang bakol ang mga alagad. Labis-labis at sobra-sobra ang tinapay at isda. Nabusog ang lahat ng mga tao. Mula sa limang tinapay at dalawang isda, napakain ni Hesus ang limang libong katao. May mga natira pang tinapay at isda. Tamang-tama kung sakaling magutom muli sina Hesus at ang mga alagad. May makakain pa sila sapagkat sobra-sobra ang dami ng mga pagkain noong araw na yaon. Dahil sa sobrang dami ng pagkain, may natira pang mga tinapay at isdang sasapat para kina Hesus at sa mga alagad.
Kung ang Diyos ay magkakaloob sa atin, labis-labis. Sobra-sobra. Higit pa sa ating mga inaasahan. Alam ng Diyos ang ating mga pangangailangan. Batid Niya ang lahat ng mga kailangan natin sa pang-araw-araw na buhay. Kadalasan nga, higit pa sa mga kailangan natin ang ipinagkakaloob Niya sa atin. Sa pamamagitan ng pagkakaloob ng ating mga pangangailangan, ipinapakita ng Diyos na Siya'y maunawain sa ating mga pangangailangan at mapagbigay. Pag-ibig, awa at malasakit ang dahilan kaya ang Diyos ay nakababatid at tumutugon sa pangangailangan ng tao. Dahil sa Kanyang pag-ibig, awa at malasakit sa ating lahat, Siya ay maunawain sa ating mga pangangailangan at mapagbigay.
Hulyo 19, 2015
Ikalabing-Anim na Linggo sa Karaniwang Panahon (B)
Jeremias 23, 1-6/Salmo 22/Efeso 2, 13-18/Marcos 6, 30-34
Napakabilis ng panahon. Sa simula ng taong ito, ang Santo Papa Francisco ay dumalaw sa ating bansa. Karamihan sa ating lahat ay pinalad na makakita si Papa Francisco noong bumisita siya sa Pilipinas. Ang tema ng kanyang apostolikong pagdalaw sa Pilipinas noong nakaraang Enero ay, "Awa at Malasakit." Sa kanyang pagbisita sa bansa, naipadama ng Santo Papa ang Awa at Malasakit ng Panginoon sa ating lahat, lalung-lalo na sa mga dukha. Mga anim na buwan na ang lumipas magmula noong si Santo Papa Francisco sa ating bansa.
Muli nating napakinggan sa mga Pagbasa ngayong araw ng Linggo ang tema ng Awa at Malasakit ng Panginoong Diyos. Sa Unang Pagbasa, mapapakinggan natin na nadidismaya ang Panginoon sa mga pastol na walang malasakit sa kanilang mga tupa. Ang ibig sabihin, ang mga pinuno ng bayang Israel ay walang awa at malasakit sa mga Israelita. Naliligaw ng landas ang mga Israelita, subalit walang ginagawa ang mga pinuno nito. Galit ang Panginoon sa inaasal ng mga nagsisilbing pastol ng Kanyang bayan.
Dahil dito, nangako ang Diyos na magpapadala at magsusugo Siya ng isang tunay na pastol na mangangalaga ng Kanyang mga tupa. Magpapadala Siya ng isang hari o pinuno na mamamahala sa bayang Israel. Sa pamumuno ng pinunong ipapadala ng Diyos, muling pag-iisahin ang mga nawawalang tupa ng bayang Israel. Ang mga nawawalang tupa ay mahahanap muli. Magkakaisa muli ang kawan ng bayang Israel. Natupad ang propesiya ni propeta Jeremias sa katauhan ni Hesus, ang Mesiyas, ang Tagapagligtas ng sansinukob.
Ipinapaalala sa atin ni San Pablo Apostol sa Ikalawang Pagbasa na tayong lahat ay pinag-isa ni Kristo. Tayong lahat ay naligaw ng landas at nagkawatak-watak, subalit pinag-isa tayong lahat ng Panginoong Hesukristo. Si Kristo ang naging daan tungo sa pagkakaisa ng kawan. Paano Niya ginawa? Sa pamamagitan ng paghahain ng Kanyang buhay sa krus. Ang pagkamatay ng Panginoon sa krus ay naging daan tungo sa pagkakaisa ng Kanyang kawan. Bakit Niya ginawa iyon? Ang Kanyang awa at malasakit sa ating lahat, ang Kanyang kawan.
Sa ating Ebanghelyo, napakinggan natin na binalak magpahinga si Hesus kasama ang Kanyang mga alagad sa isang ilang na lugar. Bumalik ang mga alagad kay Hesus mula sa misyong ibinigay sa kanila ni Hesus. Pagod na pagod na ang mga alagad. Naawa si Hesus sa kanila. Alam Niya na naghirap ang mga alagad sa kanilang misyon. Kaya, inanyayahan Niya ang mga alagad na magpahinga sa isang ilang na lugar na kasama Niya.
Habang tumungo ang Panginoong Hesus at ang mga alagad sa pupuntahan nila, nakita at nakilala sila ng napakaraming tao. Sinundan nila si Hesus at ang mga alagad at naunahan pa nga nila sina Hesus sa lugar na binalak nilang puntahan. Nang makita ni Hesus ang mga tao, muli Siyang naawa. Naawa ang Panginoon sa mga tao sapagkat ang mga taong sumunod sa kanila ay parang mga tupang walang pastol. Naliligaw na sila ng landasin. Hindi nila alam kung saan sila dapat tumungo. Kaya, tumungo ang mga tao kay Hesus.
Binalak ni Hesus na magpahinga sa lugar na yaon. Subalit, hindi na Siya nakapagpahinga. Dahil sa Kanyang awa at malasakit sa mga tao, pinaglingkuran Niya ang napakaraming taong sumunod sa Kanya. Kahit pagod na pagod na siguro si Hesus sa mga sandaling iyon, hindi iyon naging hadlang para sa Kanya upang paglingkuran ang mga taong sumunod sa Kanya at pumunta sa dakong iyon upang makita Siya. Karamihan pa nga sa mga taong pumunta sa dakong yaon ay nagmula pa sa mga malalayong lugar.
Sa ikatlong araw ng kanyang apostolikong pagdalaw ng Santo Papa sa bansa noong nakaraang Enero, siya'y pumunta sa Leyte. Paglapag ng kanyang erpolano sa Paliparan ng Tacloban, pinangunahan ng Santo Papa Francisco ang Misa sa stage na itinayo sa tarmak ng Tacloban Airport. Bago nagsimula ang Santa Misa ng Santo Papa, nagbigay ang mga organizer ng mga suhestiyon para sa Santo Papa. Ang unang suhestiyon ay isagawa na lamang sa backstage ng altar at ipalabas ang Misa ng Santo Papa sa LED Screens upang mapanood ng mga tao. Ang ikalawang suhestiyon, ayon sa ilang sources, ay isagawa na lang ng Papa ang Misa sa Katedral ng Palo. Mag-momotorcade na lang ang Santo Papa patungong Palo Cathedral, at doon isagawa ang Banal na Misa.
Subalit, ang sagot ng Santo Papa, "But why? Where are the people? No, no, no." (Pero bakit? Nasaan ang mga tao? Hindi, hindi, hindi.) Hindi pumayas si Papa Francisco na ilipat sa ibang lugar ang Misa upang sa gayon ay hindi siya mabasa habang nagmimisa. Bagkus, pinili ng Santo Papa na magmisa sa gitna ng bagsik ng bagyong Amang upang makapiling niya ang mga naging biktima ng kalamidad, lalung-lalo na ng bagyong Yolanda noong 2013.
Makikita natin na tinularan ng Santo Papa ang ginawa ni Hesus sa Ebanghelyo. Bagamat pagod na pagod na si Hesus at ninais Niyang magpahinga, pinaglingkuran ni Hesus ang napakaraming taong pumunta sa dakong yaon upang makita at mapakinggan Siya. Isinantabi at ipinagpaliban muna ni Hesus ang pagpapahinga upang paglingkuran ang mga taong sumunod sa Kanya.
Tinularan ng Santo Papa Francisco ang halimbawang ito, lalung-lalo na noong siya'y nasa Leyte. Tandaan din natin, si Papa Francisco'y hindi perpekto. Hindi siya diyos. Tao din siya katulad natin. Siya ang Bikaryo ni Kristo dito sa lupa. Subalit, sinikap niyang tularan ang Panginoon sa kabila ng kanyang katauhan. Kung kinaya niyang tularan ang halimbawa ni Hesus, kayang-kaya din natin iyon. Hinahamon tayo ngayon na maglingkod na may habag at malasakit, katulad ng ating Panginoong Hesukristo.
Panginoon, tulungan Mo kaming maging maawain at mapagmalasakit, katulad Mo. Amen.
