PAGHAHAYAG NG HIWAGA

6 Agosto 2019 

Kapistahan ng Pagliliwanag sa Bagong Anyo ng Panginoon (K) 

Daniel 7, 9-10. 11-14/Salmo 96/2 Pedro 1, 16-19/Lucas 9, 28b-36 

Sa Unang Pagbasa, inilahad ni propeta Daniel ang kanyang mga nakita sa isang pangitain. Tampok sa kanyang pangitain ang isang mahiwagang hari. Ang haring ito sa pangitain ni propeta Daniel ay hindi katulad ng mga hari sa daigdig. Ang mga hari sa daigdig ay namumuno nang pansamantala lamang. Kung ang mga hari sa daigdig ay bumababa mula sa kanilang mga trono at napapalitan, ang misteryosong haring tampok sa pangitain ni propeta Daniel ay nananatili. Ang kanyang pagkahari ay walang katapusan. Mananatiling hari magpakailanman ang mahiwagang hari sa pangitain ni propeta Daniel. Walang makakapalit sa kanya. 

Isinalaysay sa Ebanghelyo ang Pagbabagong-Anyo ng Panginoong Hesus sa Bundok ng Tabor. Sa pamamagitan ng Pagbabagong-Anyo ni Hesus, nahayag ang hiwaga ng Kanyang identidad. Sino nga ba talaga ang Nazarenong ito? Bakit Siya naiiba sa iba pang mga kilalang personalidad? Ano nga ba ang meron sa Kanya? Anong espesyal sa Kanya? Bakit parang hindi Siya isang simpleng guro? Ang mga tanong na ito ay binigyan ng kasagutan ni Hesus sa Kanyang Pagbabagong-Anyo. Siya ang haring walang hanggan. Siya ang ipinangakong Mesiyas. Siya ang haring puspos ng pag-ibig para sa lahat. Dahil sa Kanyang pag-ibig, Siya'y dumating sa sanlibutan upang tubusin ang sangkatauhan. Iyan si Kristo Hesus. 

Tampok sa Ikalawang Pagbasa ang patotoo ni Apostol San Pedro ukol sa kanyang mga nasaksihan sa bundok noong nagbagong-anyo ang Panginoong Hesukristo. Isa siya sa tatlong apostol na nakasaksi sa pangyayaring ito. Nasaksihan nilang tatlo ang pagningning ni Kristo Hesus. Nasaksihan rin nila kung paanong nagpakita sina Moises at Elias at kung paano nilang kinausap si Kristo tungkol sa Kanyang misyon bilang Tagapagligtas. Nasaksihan rin nila kung paanong ang Ama ay nagsalita mula sa langit upang ipakilala kung sino si Kristo. Nasaksihan nila ang paghahayag ng hiwaga tungkol kay Hesus. 

Ang Pagbabagong-Anyo ni Hesus ay isang napakahalagang pangyayari sa Kanyang buhay sa lupa. Sa kabanatang ito ng Kanyang buhay sa lupa, nahayag ang hiwaga tungkol sa Kanyang sarili. Siya ang Diyos na nagkatawang-tao upang iligtas ang tao dahil sa Kanyang walang hanggang pag-ibig at kagandahang-loob. Siya ang tunay na hari. At ang Kanyang pagkahari ay walang hanggan. 

Sa Bundok ng Tabor, nahayag ang hiwaga tungkol sa Panginoong Hesus. Nahayag ang kadakilaan ng Kanyang pagkahari. Siya ang haring walang hanggan. Siya ang hari ng lahat ng tao. At bilang hari ng lahat ng tao, Siya ay may tunay na pag-ibig at kagandahang-loob para sa lahat. Patuloy Niyang ibinubuhos ang Kanyang pag-ibig at kagandahang-loob sa lahat ng tao sa iba't ibang panig ng daigdig na umiibig at sumasamba sa Kanya. 

WALANG SAYSAY ANG BUHAY KUNG WALA ANG DIYOS

4 Agosto 2019 

Ika-18 Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 

Mangangaral 1, 2; 2, 21-23/Salmo 89/Colosas 3, 1-5. 9-11/Lucas 12, 13-21 

Sa Ebanghelyo, isinalaysay ni Hesus ang talinghaga ng mayamang hangal. Ang aral o puntong nais iparating ng Panginoong Hesus sa pamamagitan ng pagsalaysay ng talinghagang ito sa mga tao ay huwag isentro ang buhay sa mga kayamanan dito sa daigdig. Lalo't higit ang mga kayamanan at iba pang mga bagay dito sa daigdig ay lilipas lamang. Maglalaho ang lahat ng bagay dito sa daigdig. Kapag isinentro natin ang ating buhay sa mga bagay na iyan, mawawalan ito ng kabuluhan. Ang buhay na nakasentro sa mga bagay dito sa daigdig ay walang saysay. 

Ang aral na tinalakay ni Kristo sa Ebanghelyo ay binigyan rin ng pansin sa Unang Pagbasa. Walang kabuluhan ang lahat ng gawain ng tao para sa kanyang sarili. Ang kanyang pagsusumikap at pamumuhanan ay walang saysay. Ang lahat ng gawin ng tao ay magdudulot lamang ng sakit at hinanakit. Para bang ipinapahiwatig na ang buhay dito sa lupa ay walang saysay. 

Hindi naman pinatatamaan ng manunulat ng Unang Pagbasa ang kasipagan. Ang kasipagan ay napakahalaga. Subalit, nagiging problema lamang ito kapag ang bawat isa'y inuudyok na maging sakim. Kapag kasakiman na ang motibo ng bawat isa na maging masipag sa kanyang paghahanap-buhay at pagsusumikap, mababaluktot ang kanyang mga pananaw. Iisipin niyang kayamanan ang nagpapaikot sa daigdig. Para sa mga sakim, walang magpapakuntento sa kanila. Habang nabubuhay pa sila sa daigdig na ito, kailangan nilang paramihin ang kanilang yaman. Wala na silang ibang hinahangad kundi ang kamunduhan. 

Isang halimbawa ng isang taong sakim ay ang mayamang hangal sa talinghaga ng Panginoong Hesukristo sa Ebanghelyo. Ang tanging hangarin ng mayamang hangal na ito ay pagyamanin ang kanyang sarili. Sarili lamang ang iniisip ng mayamang hangal na ito. Iniisip ng mayamang hangal na ito na umiikot sa mga yaman dito sa daigdig ang buhay. Isinentro niya ang kanyang buhay sa kanyang mga yaman. Kaya, ang kanyang buhay sa lupa ay walang kabuluhan, tulad ng pinagtuunan ng pansin sa Unang Pagbasa. Ang kanyang pagsusumikap at paghahanap-buhay ay walang kabuluhan dahil ipinagpalit niya ang Diyos sa mga bagay dito sa daigdig na lilipas lamang. Sa halip na isentro sa Panginoon ang kanyang buhay, isinentro niya ito sa mga kayamanang lilipas rin pagdating ng panahon. 

Paano natin bibigyan ng kabuluhan ang ating buhay? Si Apostol San Pablo mismo ang sumagot sa tanong na ito sa Ikalawang Pagbasa. Sinabi niyang ang mga bagay na nauukol sa langit ang dapat nating isipin (3, 2). Isentro natin ang ating buhay sa Diyos. Isapuso't isaisip natin ang mga turo't aral ni Kristo. Talikdan at tutulan ang mga tukso't pang-aakit ng laman. Papasukin natin ang Panginoon sa ating buhay at iluklok Siya bilang hari ng ating mga buhay. Pairalin natin ang Kanyang kalooban. Kapag iyan ang ating ginawa, magiging makabuluhan ang ating buhay. 

Magiging makabuluhan ang ating buhay kung ang Diyos lamang ay nasa sentro nito. Kapag Siya ang naghari sa ating mga puso, kapag pinahintulutan natin ang Diyos na tuparin ang Kanyang kalooban sa pamamagitan natin, magkakaroon ng saysay ang ating buhay. Kapag ang mga bagay dito sa daigdig, na maglalaho lamang pagdating ng panahon, ay ginawa nating hari ng ating buhay, sinasayang natin ang bawat sandali ng ating buhay. Sayang ang buhay natin kapag ang Panginoon ay wala sa sentro nito. Siya lamang ang nagbibigay ng kabuluhan sa ating buhay. Kung ang Diyos ay wala sa sentro ng ating buhay, walang saysay ang ating buhay. 

TINALIKURAN ANG LAHAT PARA SA DIYOS

31 Hulyo 2019 

Paggunita kay San Ignacio ng Loyola, pari 

Exodo 34, 29-35/Salmo 98/Mateo 13, 44-46 

Sa Unang Pagbasa, itinampok ang papel na ginampanan ni Moises matapos niyang tanggapin ang dalawang panibagong tapyas na bato kung saan muling isinulat ng Diyos ang Kanyang Sampung Utos. Siya ang kumausap sa Panginoong Diyos alang-alang sa mga Israelita. Sasabihin ng Panginoong Diyos kay Moises ang lahat ng mga nais Niyang iparating sa mga Israelita. Ang mga ipinasabi ng Panginoong Diyos kay Moises ay kanya namang inihayag sa mga Israelita. 

Ang Diyos na nagsalita kay Moises sa Lumang Tipan ay bumaba sa langit at naging tao pagdating ng takdang panahon sa pamamagitan ng Panginoong Hesukristo. Sa pamamagitan ni Hesukristo, ang Diyos ay namuhay sa piling ng Kanyang bayan. Siya mismo ang nagsalita sa Kanyang bayan. Sa Lumang Tipan, hinirang Niya ang mga propeta upang maging Kanyang mga tagapagsalita sa Kanyang bayan. Sila ang iniatasang magsalita sa Kanyang Ngalan. Subalit, sa Bagong Tipan, mismong ang Diyos ang nagsalita sa Kanyang bayan. Siya mismo ang naglahad sa lahat ng mga bumubuo ng Kanyang bayan ang Kanyang mga aral at salita. 

Tampok sa salaysay sa Ebanghelyo ang isa sa mga pagkakataon kung saan si Hesus ay nangaral sa mga tao. Dalawang talinghaga ang isinalaysay ni Hesus sa Kanyang pangaral sa Ebanghelyo. Subalit, iisa lamang ang larawang ginamit ng Panginoong Hesus sa dalawang talinghaga na Kanyang isinalaysay sa mga tao - ang larawan ng kayamanan. Sa pamamagitan ng dalawang talinghagang ito, inihayag ng Panginoon na sa Kanya lamang matatagpuan ang tunay na kayamanan. Ang kayamanang mula sa Diyos ay hindi matutumbasan o mahihigitan ng anumang kayamanan dito sa lupa. Iyan ang aral mula sa dalawang talinghagang ito ni Kristo. Ang tunay na yaman ay masusumpungan lamang sa piling ng Diyos lamang. Ang kayamanang bigay ng Diyos sa langit ay ang tunay na kayamanan. 

Si San Ignacio de Loyola ay pinukaw ng Salita ng Diyos na baguhin ang kanyang buhay. Matapos mapinsala sa isang digmaan, nagbasa siya ng mga libro tungkol kay Kristo at sa iba pang mga santo at santa. Habang binabasa niya mga librong iyon, ang Diyos ay kumilos. Tinulungan siya ng Diyos na magbagong-buhay. At mula sa pagiging isang ambisyosong kawal na naghangad ng mga yaman at kapangyarihan dito sa daigdig, siya'y naging kawal ng Panginoon. Tinalikuran niya ang kanyang mga pangarap bilang isang kawal at inialay ang kanyang sarili sa Diyos. Nang piliin niyang tahakin ang landas ng kabanalan at ialay ang kanyang sarili sa Diyos, ang tunay na yaman ay kanyang nasumpungan.

Nahanap ni San Ignacio de Loyola ang tunay na yaman sa Diyos. Tinalikuran niya ang lahat ng bagay dito sa daigdig para sa Diyos. Inihandog niya ang buo niyang sarili sa Diyos. Katulad ni San Ignacio de Loyola, talikuran natin ang lahat ng bagay dito sa daigdig. Tutulan natin ang mga pang-aakit ng daigdig. Talikuran natin ang mga bagay na makamundo. Italaga natin ang ating mga sarili sa Diyos. Mamuhay tayo para sa Kanya. Doon lamang nating matatamasa ang tunay na kayamanan na nagmumula sa Kanya. Ang kayamanang kaloob ng Diyos ang tunay na kayamanan. Hindi ito matutumbasan ng anumang yaman dito sa daigdig. 

PAIRALIN ANG PANANALIG AT PAG-IBIG SA PANGINOON

29 Hulyo 2019 

Paggunita kay Santa Marta 

1 Juan 4, 7-16/Salmo 33/Juan 11, 19-27 (o kaya: Lucas 10, 38-42)

Inilahad sa Ebanghelyo ang pinag-usapan nina Hesus at Santa Marta. Ang tampok na eksenang ito ay bahagi ng mahabang salaysay ng muling pagbuhay kay Lazaro. Bago muling buhayin si San Lazaro, inihayag ni Hesus kay Santa Marta na Siya ang muling pagkabuhay at ang buhay (11, 25). At inihayag ni Santa Marta ang kanyang pananalig sa Panginoong Hesus bilang tugon sa Kanyang inihayag at ipinangako. Sa kabila ng pagdadalamhati at pagluluksa dahil sa pagpanaw ng kanyang kapatid na si San Lazaro, ipinasiya ni Santa Marta na manalig sa Panginoon. 

Sa pambungad ng Unang Pagbasa, inihayag ni Apostol San Juan na ang Diyos ang pinagmulan ng pag-ibig. Kaya, nararapat lamang na tayo'y mag-ibigan. Iyan ang ipinasiya ni Santa Marta. Ipinasiya niyang manalig sa Diyos. Sa pamamagitan ng kanyang pasiyang manalig sa Diyos, inihayag ni Santa Marta ang kanyang pag-ibig para sa Diyos. Pinairal niya sa kanyang pamumuhay ang pananalig at pagmamahal sa Diyos. Namuhay siyang may pananalig at pagmamahal sa Panginoong Diyos. 

Nakakalungkot isipin na may mga pagkakataon sa buhay natin kung saan ang pag-ibig at pananalig sa Diyos ay hindi nating pinapairal. May mga pagkakataon kung saan ibinibigay natin ang ating pananalig at pag-ibig sa mga taong nagpapairal ng mga taliwas sa mga utos at loobin ng Diyos. Ibinibigay natin ang ating pananalig at pag-ibig sa mga taong walang paggalang sa buhay at sa Diyos. Ibinigiay natin ang ating pananalig at pag-ibig sa mga taong nagsisinungaling at naninira ng iba para lamang mapagtakpan ang kanyang mga masasamang balak o intensyon na nais niyang pairalin. Nakakalungkot isipin na ginagawa natin silang mga diyus-diyusan. Ipinagpapalit natin ang Panginoon sa kanila. Nakakalungkot isipin na kaya nating gawin at pairalin ang mga iyon. 

Katulad ng iba pang mga santo't santa, itinuturo sa atin ni Santa Marta kung kanino dapat ibigay ang ating pananalig at pag-ibig. Tayong lahat ay tinuturuan ni Santa Marta na manalig at umibig sa Panginoon. Itinuturo niya sa atin na ang Panginoon ay hindi dapat ipagpalit. Bagkus, Siya lamang ang dapat sambahin nang may buong pusong pananalig at pag-ibig para sa Kanya. Iyan ang kanyang ginawa sa bawat sandali ng kanyang buhay sa lupa. Ang kanyang ginawang pamumuhay nang may pananalig at pag-ibig sa Panginoon sa bawat sandali ng kanyang paglalakbay sa lupa ay isang halimbawa na dapat nating tularan. 

ANG UGNAYAN NG PANANALIG AT PANALANGIN

28 Hulyo 2019 

Ika-17 Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 

Genesis 18, 20-32/Salmo 137/Colosas 2, 12-14/Lucas 11, 1-13 

May dalawang bahagi na bumubuo sa tampok na salaysay sa Ebanghelyo. Sa unang bahagi ng Ebanghelyo, itinuro ni Hesus ang pinakamasikat na panalangin na mas kilala bilang "Ama namin". At sa ikalawang bahagi ng Ebanghelyo, itinuro ni Hesus ang kahalagahan ng pananalig kapag nananalangin sa Diyos. Sa dalawang bahaging ito, itinuro ni Hesus ang mga katangian ng panalangin. Ipinaliwanag rin Niya kung bakit napakahalaga ang pananalig sa panalangin. Para kay Hesus, hindi maaaring paghiwalayin ang dalawang ito dahil ang panalangin ay naghahayag ng pananalig sa Diyos. Walang silbi ang panalangin ng isang tao sa Diyos kapag wala naman siyang taglay na pananalig sa kanyang puso. Sapagkat ang pananalig sa Panginoong Diyos ay nahahayag sa pamamagitan ng panalangin. 

Kapag nanalangin ang isang tao, kinikilala niya ang Diyos. Ipinapakita ng bawat tao ang kanyang pananalig sa Diyos sa pamamagitan ng panalangin. Kaya, ang bawat isa'y nananalangin sa Diyos dahil nananalig silang tutugunan Niya ang mga ito. Sa pamamagitan ng pananalangin, kinikilala ng bawat tao ang presenya ng Diyos. Ang Diyos ay kinikilala nila. Kinikilala nila na ang Diyos ay tunay na buhay at hindi isang guni-guni o kathang-isip lamang. Ang Diyos ay tunay na buhay at patuloy na nabubuhay kailanman.  

Ang temang ito ay tinalakay sa Salmo. "Noong ako ay tumawag, tugon Mo'y aking tinanggap" (137, 3a). Tampok sa mga katagang ito ang pananalig ng mang-aawit ng Salmo. Nanalig ang mang-aawit ng Salmo na tutugunan ng Panginoong Diyos ang kanyang panalangin. Iyan ang aral na nais iparating ng mang-aawit ng Salmo. Ang bawat isa sa atin ay dapat magtaglay ng pananalig sa ating mga puso kapag tayo'y nanalangin sa Diyos. Bakit pa tayo mananalangin sa Panginoon kung wala naman tayong pananalig sa Kanya? Ano pa ba ang silbi ng pananalangin sa Diyos kung hindi naman natin Siya pananaligan? 

Tampok sa salaysay sa Unang Pagbasa ang isa sa mga pagkakataon kung saan inihayag ni Abraham ang kanyang pananalig sa Diyos. Ang kanyang pagtatanong sa Diyos ay hindi nagpapatunay ng kanyang pagdududa. Bagkus, inihayag ng kanyang mga katanungan sa Panginoon ang kanyang pananalig. Si Abraham ay nanalig na hindi pababayaan ng Panginoon na mapahamak ang mga matutuwid. Nanalig si Abraham na ililigtas ng Diyos ang kanyang kamag-anak na si Lot na noo'y nakatira sa Sodoma. Dahil sa kanyang pananalig, siya'y nanalangin nang buong kataimtiman para sa kaligtasan nina Lot at ng kanyang pamilya.

Sa Ikalawang Pagbasa, si Apostol San Pablo ay nagsalita tungkol sa kahalagahan ng pananalig sa Diyos. Ang pananalig sa Diyos ay napakahalaga para sa lahat ng mga Kristiyano sapagkat iyan naman talaga ang tunay na kadahilanan kung bakit nga ba nila tinanggap ang Kristiyanismo. Sila'y naging Kristiyano dahil ipinasiya nilang ibigay ang kanilang pananalig sa Diyos. Iyan ang dahilan kung bakit nagpasiyang magpabinyag ang mga sinaunang Kristiyano. Pinili nilang tanggapin ang Panginoon at manalig sa Kanya. Pinili nilang makipag-ugnayan sa Panginoon. Ipinasiya nilang dumulog at lumapit sa Panginoong Diyos. Iyan ay dahil Siya lamang ang kanilang maaasahan at pananaligan sa lahat ng oras. Hindi Siya nambibigo kailanman. Kaya, iyan ang kanilang ipinasiya. 

Huwag nating kalimutan ang dahilan kung bakit tayo'y nananalangin. Tayong lahat ay nananalangin dahil nananalig tayo sa Panginoon. Manalig tayo na ang ating mga panalangin ay Kanyang tutugunan. Manalig tayo sa kabutihan at kagandahang-loob ng Diyos. Iyan ang aral ng panalangin. Ang ating pananalig sa Diyos ay nahahayag sa pamamagitan ng panalangin. Kaya, napakahalaga ang pananalig sa panalangin. Kapag tayo'y nanalangin, inihahayag natin na ang Diyos ay ating pinanaligan. 

Kapag walang taglay na pananalig ang ating pagdulog sa Panginoong Diyos, hindi na iyan panalangin. Ngumangawa lamang tayo kapag iyon ang ating ginawa. Ang tunay na panalangin ay may kalakip na pananalig. Ang panalangin ay sumasalamin sa pananalig ng bawat Kristiyano sa Diyos. Kaya, ang pananalig ay napakahalaga sa panalangin. Sa ating pananalangin sa Diyos araw-araw, dapat nating taglayin sa ating mga puso ang ating pananalig sa Kanya. 

ANG PANGINOON LAMANG ANG DAPAT KASABIKAN

22 Hulyo 2019 

Kapistahan ni Santa Maria Magdalena 

Awit ni Solomon 3, 1-4a (o kaya: 2 Corinto 5, 14-17)/Salmo 62/Juan 20, 1-2. 11-18 

"Aking kinasasabikan, Panginoon, Ikaw lamang" (Salmo 62, 2b). Ang mga salitang ito sa Salmong Tugunan ay akmang-akma sa temang pinagtutuunan ng pansin sa pagdiriwang ng Kapistahan ni Santa Maria Magdalena. Kung tutuusin, iyan ang aral na nais ituro sa atin ni Santa Maria Magdalena na itinatampok ng Simbahan sa araw na ito ng pista sa kanyang karangalan. Itinuturo ni Santa Maria Magdalena na wala tayong dapat kasabikan sa ating buhay kundi ang Panginoong Hesus lamang. Siya mismo ay naging halimbawa nito. Wala siyang ibang hinangad kundi mahalin ang Panginoong Hesukristo nang buong katapatan. Kaya naman, siya'y itinampok ng Simbahan sa araw na ito ng kanyang pista. 

Hindi makamundo ang pananabik ni Santa Maria Magdalena kay Kristo. Kaya lang, sa paglipas ng panahon, nag-iba na ang kahulugan ng salitang "pananabik" at iba pang mga salitang katulad nito. Ang salitang "pananabik" at iba pang mga salitang katulad nito ay nadagdagan ng mga malalaswang kahulugan. Kaya nga, madalas gamitin sa mga pamagat o 'di kaya sa mga dialogo ng mga pelikulang bomba ang mga salitang ito. Nakakalungkot isipin na ang kahulugan ng mga salitang ito ay binabaluktot at ginagawang malaswa. 

Ang pananabik ni Santa Maria Magdalena sa Panginoong Hesus ay tunay at malinis. Ang pananabik ni Santa Maria Magdalena sa Panginoong Hesus ay walang bahid ng malisya o kalaswaan. Ni isang patak ng kamunduhan ay hindi nakita kay Santa Maria Magdalena. Wala siyang ibang kinasabikan kundi si Kristo Hesus na naghahatid ng tunay na pag-ibig para sa lahat. At ang tunay na pag-ibig ni Hesus ay walang hanggan. At para kay Santa Maria Magdalena, sapat na si Hesus na tunay na umiibig at nagmamagandang-loob. 

Sa Unang Pagbasa mula sa ikatlong kabanata ng Awit ni Solomon, inilarawan ang tunay na pag-ibig na nagmumula sa Diyos. Naranasan ni Santa Maria Magdalena kay Kristo ang tunay na pag-ibig na yaon. Kaya, walang ibang hinangad si Santa Maria Magdalena kundi ang pag-ibig na kaloob ng Panginoon. At iyon ay sapat na para sa kanya. 

Tulad ni Santa Maria Magdalena, kasabikan natin ang pag-ibig ng Diyos. Huwag nating kasabikan ang kamunduhan. Huwag tayong magpaakit sa kalaswaan o sa pita ng laman. Bagkus, kasabikan lamang natin ang Diyos. Ang Panginoon lamang ang dapat kasabikan sa lahat ng oras. At kapag iyan ang ating ipinasiyang gawin, tayong lahat ay magiging tunay na maligaya at kuntento. Sapat na ang Panginoon. Wala na tayong hahanapin o hahangarin pa. 

ANG DAPAT MAGING UNA SA ATING BUHAY

21 Hulyo 2019 

Ika-16 na Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 

Genesis 18, 1-10a/Salmo 14/Colosas 1, 24-28/Lucas 10, 38-42 

Unahin ang Diyos. Iyan ang paksang pinagtuunan ng pansin sa mga Pagbasa. Ang dapat maging pangunahing prioridad sa ating buhay ay ang Panginoon. Nararapat lamang na Siya'y nasa sentro ng ating buhay. Hindi dapat maagawan ninuman o anumang bagay ang puwesto ng Diyos sa ating buhay. Ang Diyos ang dapat maging sentro ng ating buhay at wala nang iba pa. 

Sa Unang Pagbasa, isinalaysay kung paanong ang Panginoong Diyos ay dumalaw kay Abraham. Noong siya'y dalawin ng Diyos, ibinigay ni Abraham ang buo niyang atensyon. Inasikaso niya ang Panginoong noong Siya'y dumalaw sa kanya. Inihayag naman ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa ang kanyang galak dahil sa mga paghihirap na kanyang dinaranas alang-alang sa Panginoong Hesus. Ang lahat ng mga tiisin sa buhay ay buong puso niyang tinanggap dahil kay Kristo. Ikinagalak ni Apostol San Pablo ang bawat tiisin na kanyang binabata dahil si Kristo ang nasa sentro ng kanyang buhay. At sa Ebanghelyo, dinalaw ni Hesus ang magkapatid na Marta, Maria, at Lazaro. Ipinagtanggol ni Hesus ang pasiya ni Maria na maupo na lamang sa Kanyang paanan upang makinig sa Kanya. Katunayan, pinuri Niya ang dalawang magkapatid na babae dahil sa kanilang mga ipinakita. Una, si Marta para sa kanyang kasipagan sa paghahanda. At pangalawa, si Maria dahil pinili niyang makinig sa Panginoong Hesukristo. 

Para kay Hesus, mas importante na maging sentro Siya ng buhay ng bawat isa. Siya ang dapat maging unang prioridad. Hindi Niya tinutulan ang kasipagang ipinakita ni Marta. Subalit, ang problema lamang kay Marta ay hindi niya alam kung ano ang dapat unahin. Para bang mas importante ang handaan kaysa kay Hesus. Naging sentro na ng kanyang atensyon ang handaan kaysa kay Hesus. Kaya, nakalimutan ni Marta sa mga sandaling iyon na sa Panginoong Hesus dapat sumentro ang kanyang oras at atensyon sa mga sandaling iyon. At lalo't higit sa bawat sandali ng kanyang buhay. Ang Panginoong Hesus ang dapat maging una. 

Nakakalungkot isipin na may mga pagkakataon kung saang nakakalimutan nating isentro ang ating buhay sa Panginoon. May mga pagkakataon kung saang nasisilaw tayo sa pera. May mga pagkakataon kung saan tayo'y nasisilaw sa relasyon. May mga pagkakataon kung saan nasisilaw tayo sa kamunduhan. Ang daming bagay na ginagawa nating sentro ng ating buhay. Mga bagay na mawawala din naman balang araw. Mga magpapaligaya sa atin nang pansamantala. Nakakalungkot, hindi na ang Diyos ang sentro ng ating buhay kundi ang mga bagay dito sa mundo. 

Wala namang problema sa pagiging mayaman. Wala ring problema sa pagkakaroon ng magandang relasyon sa mga kaibigan at pamilya. Wala rin namang problema sa pagkakaroon ng kasintahan o asawa. Magkakaroon lamang ng malaking problema kapag tao o kayamanan na ang ginawang sentro ng buhay natin. Kapag sila na ang ginawa nating sentro ng ating buhay sa halip na ang Diyos, makatitiyak tayo na isang napakalaking problema ang ating haharapin. 

Huwag nating ipagpalit ang Diyos sa sinuman o anumang bagay. Ibalik natin Siya sa sentro ng ating buhay. Ibigay sa Kanya ang nararapat. Ibigay natin sa Kanya ang buo nating puso't kaluluwa. Italaga natin ang ating mga sarili sa Kanya. Ang Diyos ang dapat maging una sa ating buhay. Sa Kanya dapat nakasentro ang buhay natin.