Kaya’t tinanong ni Hesus ang Labindalawa, “Ibig din ba ninyong umalis?” Sumagot si Simon Pedro, “Panginoon, kanino po kami pupunta? Nasa inyo ang mga salitang nagbibigay ng buhay na walang hanggan.” (Juan 6, 67-68)
9 Oktubre 2016 Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon (K) 2 Hari 5, 14-17/Salmo 97/2 Timoteo 2, 8-13/Lucas 17, 11-19
"Ang hindi marunong lumingon sa pinangalingan ay hindi makakarating sa paroroonan." - Gat Jose Rizal, Pambansang Bayani ng Republika ng Pilipinas Ang pagtanaw ng utang na loob ay hindi kaila sa ating kultura. Napakahalaga para sa ating mga Pilipino ang pagtanaw ng utang na loob. Tayo ay tumatanaw ng utang na loob sa mga importanteng tao sa buhay natin, lalung-lalo na ang mga tumulong, umakay, at gumabay sa atin. Ipinapakita natin ang ating taos-pusong pasasalamat at pagpapahalaga sa kanila. Hindi natin nakalimutan ang kanilang mga ginawang pagtulong, pag-akay, at paggabay nila sa atin, lalo na kapag nakamit na natin ang ating mga pangarap at mithiin sa buhay. Ipinapakita rin ng pagtatanaw ng utang na loob ang ating pagkilala at pag-alala sa kanila. Ang birtud ng pagtanaw ng utang na loob para sa ating mga Pilipino sapagkat kinikilala at inaalala natin ang lahat ng mga tumulong sa atin na makamit ang ating mga mithiin. Itinatampok ng mga Pagbasa ngayon ang pagtanaw ng utang na loob. Dalawang panahuin sa mga Pagbasa ngayon - isa mula sa Unang Pagbasa at ang isa nama'y mula sa Ebanghelyo - ay nagpakita ng utang na loob. Matapos silang pagalingin ng Panginoon, nagkaroon sila ng utang na loob. Nagpasalamat sila bilang pagtanaw ng utang na loob sa nagpagaling sa kanila. Sa Unang Pagbasa, si Naaman ay nagpasalamat kay propeta Eliseo dahil gumaling siya mula sa kanyang ketong. Bagamat ayaw gawin ni Naaman ang pinagawa sa kanya ni propeta Eliseo noong una, sinunod niya ang inutos ng propeta. At dahil pitong ulit niyang nilubog ang kanyang katawan sa Ilog Jordan, gaya ng iniutos sa kanya ni propeta Eliseo, nanauli sa dati ang katawan ni Naaman. Muling kuminis ang katawan ni Naaman. Nawala ang kanyang ketong. Kaya, noong gumaling si Naaman mula sa kanyang ketong, agad siyang bumalik kay propeta Eliseo at nagbigay ng abuloy. Subalit, hindi tinanggap ng propeta ang abuloy ni Naaman. Kahit ilang ulit siyang pinilit ni Naaman, hindi tinanggap ni propeta Eliseo ang abuloy o handog ni Naaman sa kanya dahil hindi siya ang nagpagaling sa kanya. Ang Panginoon, ang tunay na Diyos, ang nagpagaling kay Naaman. Si Propeta Eliseo ay lingkod ng Panginoong Diyos lamang. Ginagamit siya ng Panginoong Diyos bilang propeta na Kanyang hinirang dito sa lupa. Sa pamamagitan ni propeta Eliseo, ipinapakilala ng Diyos ang Kanyang sarili bilang tunay na Diyos. Nabatid ito ni Naaman noong siya'y gumaling mula sa kanyang ketong, at nangako kay Eliseo na buong katapatan siyang sasamba at mag-aalay lamang sa Panginoong Diyos, ang tunay na Diyos at Manggagamot. Ang Manunulat ng Ikalawang Pagbasa na si Apostol San Pablo ay nakaranas ng isang napakahalagang pangyayari sa kanyang buhay. Ang pangyayaring ito ang nag-udok sa kanya na umanib sa Simbahan at maging misyonerong hinirang ni Kristo Hesus. Si San Pablo Apostol, na noo'y kilala sa pangalang Saulo, ay isang taga-usig ng mga sinaunang Kristiyano. Subalit, nagbago ang kanyang buhay sa daan patungong Damasco. Sa daang patungong Damasco, nagpakita sa kanya ang Panginoong Hesukristo. Pagkatapos ng pagtatagpong ito, siya'y nabulag sa loob ng tatlong araw. Nakakita siya muli sa tulong ng lingkod ng Panginoon na si Ananias. Matapos ipatong ni Ananias ang kanyang mga kamay kay Saulo, muling bumalik ang kanyang paningin. Nakakakita na siya uli. Bilang pasasalamat sa Panginoon, ang maawaing manggagamot, si Saulo, na ngayo'y kilala na bilang si Apostol San Pablo, ay nagpabinyag at umanib sa Simbahang itinatag Niya. Tinanggap din ni Apostol San Pablo ang tungkuling ibinigay sa kanya ng Panginoong Hesus - ang maging misyonero at saksi Niya sa mga Hentil. Mula sa pagiging tagausig ng mga sumasampalataya at nananalig sa Panginoong Hesukristo, si San Pablo Apostol ay naging isang dakilang apostol at misyonero ng Simbahan. Ang dating kinakatakutan ng mga kaanib ng Simbahan ay siya namang nagpapalakas ng loob nila sa pamamagitan ng kanyang mga sulat. Hinihikayat ni Apostol San Pablo sa pamamagitan ng kanyang mga sulat ang lahat na manatiling tapat sa kanilang pananalig sa Diyos, sa gitna ng mga pag-uusig. Ginagawa niya ito bilang pasasalamat sa Panginoon na nagpagaling sa kanya. Titiisin niya ang anumang uri ng pag-uusig alang-alang sa Panginoon na Siyang tumulong sa kanya na magbagong-buhay at magbalik-loob sa Kanya. Sa Ebanghelyo, isang Samaritano na kabilang sa sampung ketonging pinagaling ni Hesus ang bumalik sa Kanya upang magpasalamat. Ang Samaritanong ketongin lamang ang siyang bumalik sa Panginoong Hesus upang magpasalamat sa Kanya. Siya lamang ang bumalik kay Hesus upang magpasalamat sa Awa at Habag na Kanyang ipinakita sa kanila. Dahil sa Kanyang Awa at Habag sa kanila, pinagaling ni Hesus ang sampung ketongin sa pamamagitan ng pagsusugo sa kanila sa mga saserdote noon. Sa daang papunta sa mga saserdote, nawala ang kanilang ketong. Muli silang naging malinis at makutis. Subalit, isa lamang ang bumalik kay Hesus upang magpasalamat. At ang nakakagulat dito, Samaritano pa ito. Sumalungat sa agos ang Samaritanong ketonging pinagaling ni Hesus. Hindi siya nagpatuloy sa kanyang daan pabalik sa kanyang bayan. Bumalik siya kay Hesus, nagpatirapa, at nagpasalamat sa Kanya. Bago siya bumalik at umuwi sa kanyang sariling bayan, bumalik ang Samaritano upang magpasalamat kay Hesus. Hindi Niya kinalimutan ang ginawa ni Hesus para sa kanya. Masasabi nating lumabas ang pagka-Pilipino ng Samaritanong ito. Marunong tumanaw ng utang na loob ang Samaritanong pinagaling ni Hesus. Parang Pilipino lang, noh? Nakakalungkot, marami na po sa atin ang hindi marunong tumanaw ng utang na loob, lalung-lalo na sa panahon ngayon. Marami po tayong makalimot. Lalung-lalo na kapag umangat at umasenso sa buhay. Kung makalimot, wagas at napakabilis. Umangat at umenso ang buhay, nagkaganyan-ganyan na. Nakakalimutan ang mga tumulong, gumabay, at umakay sa kanya. Napakabilis makalimot. Ang masaklap pa diyan, hindi lang tayo nakakalimot sa kapwa-tao. Pati na rin ang Dios nakakalimutan na rin natin. Mabilis tayong makalimot sa Diyos. Noong hindi pa umaasenso ang buhay, ang dasal, "Panginoon, bigyan Mo po ako ng magandang buhay." Tapos, tinupad ng Panginoon ang kanyang kahilingan. Noong umangat at umasenso na ang kanyang buhay, wala na. Nakalimutan na ang Diyos. Mayroon pa ngang hindi na nagsisimba. Gumanda at umunlad ang buhay, pero nakalimutan ang Diyos. Nakakalungkot, nakakadismaya. Kahanga-hanga ang mga deboto ng Panginoon, ng Mahal na Ina, at ng mga santo. Hindi sila nakakalimot. Lagi silang nakakaalala. Lagi nilang inaalala kung saan sila nagmula. Hindi sila nagpadala sa kaginhawaang dulot ng pag-asenso at pag-unlad sa buhay. Kahit gumanda ang kanilang buhay, kahit natupad ang kanilang mga panalangin, parangarap, at mithiin sa buhay, mayroon silang utang na loob. Hindi nila nakakaligtaang manalangin at magpasalamat. Dito nagsisimula ang kanilang mga debosyon sa Panginoon, sa Mahal na Ina, at ang mga banal. Ibalik natin ang pagtanaw ng utang na loob sa Diyos at kapwa. Tinulungan tayo ng mga mahahalagang tao sa buhay natin na umagat sa buhay. Sa pamamagitan ng pagturo, paggabay, pagtulong, at pag-akay sa atin, tinulungan nila tayong umangat at umasenso sa buhay. Huwag rin nating kalimutan ang Dios na Siyang nagkaloob ng mga taong tutulong sa ating umangat sa buhay. Napakalaki ng papel ng Diyos sa buhay natin. Ang Diyos ang nagkakaloob ng tulong sa atin. Kung hindi dahil sa Diyos, hindi tayo makakarating sa patutunguhan natin. Hindi nating makakamit ang ating mga pangarap at mithiin sa buhay kung hindi dahil sa Awa ng Diyos.
7 Oktubre 2016 Paggunita sa Mahal na Birheng Maria ng Santo Rosaryo (Simula ng Hubileyo sa Karangalan ng Mahal na Birheng Maria bilang bahagi ng pagdiriwang ng Taon ng Awa) Unang Biyernes ng Buwan ng Oktubre Mga Gawa 1, 12-14/Lucas 1/Lucas 1, 26-38
"Sa kahuli-huliha'y magtatagumpay ang aking kalinis-linisang puso." - Mahal na Birheng Maria sa tatlong bata ng Fatima Ginugunita natin ngayon ang Mahal na Birheng Maria ng Santo Rosaryo. Ang isa pang titulo ng Mahal na Birheng Maria ng Santo Rosaryo ay ang Mahal na Birhen ng Tagumpay. Ito ay dahil sa ugnayan ng mga panalangin ng Mahal na Birhen sa tagumpay ng mga pwersa ng Kristiyanismo laban sa mga pwersa ng Imperyong Otomano sa Pandagat na Digmaan sa Lepanto noong 1571. At dahil sa tagumpay ng mga pwersa ng Kristiyanismo laban sa mga pwersa ng Imperyong Otomano sa Lepanto, itinalaga ng Santo Papa noon na si Papa Pio V ang araw na ito bilang araw ng Paggunita sa Mahal na Birhen ng Tagumpay. Sa paglipas ng panahon, pinalitan ang pangalan ng Paggunita sa araw na ito sa kasalukyang pangalan. Ang ating Mahal na Inang si Maria ay patuloy na nananalangin para sa atin upang magtagumpay tayo laban sa mga tukso at pagsubok sa buhay sa tulong ng Awa ng Diyos. Bilang ating Ina, batid ng Birheng Maria na hindi natin kayang harapin at pagtagumpayan ang mga tukso at pagsubok sa buhay nang nag-iisa lamang. Alam niyang kailangan natin ng tulong. Kaya, patuloy na nananalangin si Inang Maria para sa atin upang mapagtagumpayan rin natin ang mga tukso at pagsubok sa buhay, sa tulong ng Awa ng Diyos. Katulad nating lahat, naranasan ng Mahal na Ina ang kalupitan ng buhay. Kahit si Maria ay iniligtas ng Diyos mula sa bahid ng kasalanang mana bago pa man siya ipaglihi sa sinapupunan ng kanyang inang si Santa Ana, at kahit hindi dinungisan ng anumang kasalanan magmula noon, hindi naligtas si Maria mula sa kalupitan ng buhay. Maski nga si Hesus ay hindi naging ligtas mula sa kalupitan ng buhay dito sa daigdig, kahit Siya pa ang Anak ng Diyos at Pangalawang Persona ng Banal na Santatlo. Noong dumating ang mga sandali ng kalupitan, lalung-lalo na sa mga sandali ng pagpapakasakit ng kanyang Anak na minamahal, ang Mahal na Birheng Maria ay kumapit at nanalangin sa Diyos na tulungan siya sa pagharap sa mga ito. Ang Mahal na Birheng Maria ay kumapit at nanalangin sa Diyos upang tulungan siyang pagtagumpayan at lampasan ang mga pagsubok at kapighatian sa buhay. Alam ni Maria na kung hindi dahil sa Diyos, hindi niya mapagtatagumpayan at malalampasan ang mga pagsubok at madidilim na sandali ng buhay dito sa lupa. Kaya, siya'y patuloy na nananalangin para sa atin. Isinasama niya tayo sa kanyang mga panalangin sa Poong Maykapal. Bilang ating Ina, gagawin ng Birheng Maria ang lahat para sa ating kabutihan. Ang pananalangin ng Mahal na Ina para sa atin ay parang isang paalala rin para sa atin. Ang paalalang nais ipaabot sa ating lahat ni Inang Maria ay nandiyan ang Diyos. Meron tayong Diyos na handang tumulong at sumagip sa atin. Meron tayong Diyos na maaari nating kapitan sa mga oras ng mga pagsubok at madidilim na sandali ng buhay dito sa lupang ibabaw. Mayroon tayong Diyos na tutulong sa atin upang pagtagumpayan at lampasan ang mga pagsubok at tukso sa buhay dito sa mundo. Sa Unang Pagbasa, mapapakinggan natin na ang mga apostol ay nananalangin sa loob ng isang silid, ang senakulo, kasama ang Mahal na Birheng Maria. Ang mga apostol ay nananalangin at naghihintay sa senakulo para sa pagdating ng Espiritu Santo sa kanila, katulad ng ipinangako ng Panginoong Hesus. Sinasamahan sila ng Mahal na Ina sa pananalangin. Makikita natin dito ang maka-inang pagkalinga ng Mahal na Birheng Maria sa lahat ng mga kabilang sa Simbahang itinatag ni Kristo. Sinasamahan niya sila sa pananalangin. Nananalangin siya sa Panginoon kasama natin. Nananalangin si Inang Maria para sa mga anak na inihabilin sa kanya ng Panginoong Hesukristo habang Siya'y nakabayubay sa krus. Hinding-hindi tayo pababayaan ng ating Inang si Maria. Lagi niya tayong ipagdadasal sa Panginoon upang tayo'y hindi Niya pababayaan, lalo na sa mga oras ng pangangailangan. Sa Ebanghelyo, niyakap at tinanggap ng Mahal na Birheng Maria ang kalooban ng Diyos. Tinanggap niya ang Awa ng Diyos sa kanyang buhay. Tinanggap ni Inang Maria ang Awa ng Diyos sa kanyang sinapupunan. Pinahintulutan ni Inang Maria na manahan sa kanyang sinapupunan sa loob ng siyam na buwan ang Mukha ng Awa ng Diyos Ama - si Hesus. Pumayag ang Birheng Maria na maging Kaban ng Bagong Tipan dahil sa kanyang pananalig sa Diyos. Kahit hindi maintindihan o maunawaan ng lubusan ng Mahal na Ina ang kalooban ng Diyos, tinanggap pa rin niya ang kalooban ng Diyos dahil sa kanyang pananalig sa Diyos. Ang pananalig ni Maria ay naging susi sa pagtanggap sa kalooban ng Diyos. Dahil tinanggap niya ang kalooban ng Diyos, naghari ang Awa ng Diyos sa buhay ng Mahal na Ina. Ipinapakita ng ating Mahal na Inang si Maria ang mga susi sa pagtatagumpay - ang panalangin at ang pagtanggap sa kalooban ng Diyos. Ang Mahal na Birheng Maria ay hindi nagsawa sa pananalangin sa Diyos habang siya'y nabubuhay dito sa lupa. Tinanggap rin niya ang kalooban ng Diyos, kahit hindi niya ito lubusang maintindihan, lalung-lalo na sa panahon ng pagdurusa at hapis. Ang mga ito ang nagpatibay at nagpalago ng kanyang pananalig sa Diyos. At dahil sa malalim na pananalig ng Mahal na Inang si Maria sa Diyos, nalampasan at napagtagumpayan niya ang mga pagsubok at madidilim na sandali dito sa lupang ibabaw. Patuloy tayong ipinagdadasal ng ating Mahal na Ina sa langit. Samahan natin ang ating Mahal na Ina sa kanyang patuloy na pananalangin para sa atin. Manalangin tayo kasama ni Inang Maria. Tanggapin rin natin ang kalooban ng Diyos sa ating buhay, kahit hindi natin ito lubusang maintindihan, lalung-lalo na sa mga oras ng pagdurusa. Ang mga ito ang magpapatatag at magpapalalim sa ating pananalig sa Poong Maykapal. At pagtatagumpayan natin ang mga pagsubok at tukso sa buhay dito sa lupa sa tulong ng Awa ng Diyos.
Ang mga Pagbasa ngayong Linggo ay tungkol sa pananalig sa Diyos nang may buong katapatan. Ang ating Mahal na Inang si Maria, na labis na pinararangalan at minamahal nating mga Pilipinong Katoliko, ay isang napakagandang huwaran ng isang taong nananalig sa Diyos nang may buong katapatan, sa hirap man o sa ginhawa. Tayong mga Pilipinong Katoliko na namimintuho at umiibig nang lubos sa Mahal na Birheng Maria ay makakatagpo ng isang napakagandang halimbawa mula sa kanya. Ang Mahal na Birhen ay nanatiling tapat sa kanyang pananalig sa Panginoong Diyos, sa hirap man o sa ginhawa, sa mga sandali ng tuwa at hapis. Sa Unang Pagbasa, ang Panginoong Diyos ay nagbitiw ng pangako sa propeta na Kanyang hinirang na si Habacuc na magpapatibay ng kanyang kalooban. Bilang tugon sa pananaghoy ni propeta Habacuc, nangako ang Diyos na ililigtas Niya ang mga matutuwid at tapat sa Kanya. Ililigtas ng Diyos ang mga matutuwid at tapat sa Kanya pagdating ng takdang panahon. At isa pang magandang balita mula sa Panginoon - hindi na magluluwat ang takdang panahon na ito. Nalalapit na ang takdang panahon kung kailan tutuparin ng Poong Maykapal ang Kanyang pangako. Hindi Niya bibiguin o lilimutin ang Kanyang pangako. Manalig lamang tayo sa Panginoon nang may buong katapatan. Tutuparin din Niya ang Kanyang pangako. Hindi Niya lilimutin o bibiguin ang Kanyang pangakong binitiwan. Ganun din ang hinihikayat ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa mula sa kanyang ikalawang sulat kay Timoteo. Noong kapanahunang yaon, si Apostol San Pablo ay nakabilanggo dahil sa kanyang pangangaral at pagpapatotoo tungkol kay Kristo Hesus sa mga madla. Hindi tinanggap ng karamihan si Apostol San Pablo o ang kanyang mga ipinapangaral at ipinapahayag, kaya ibinilanggo siya ng mga opisyales ng pamahalaan. Habang nakabilanggo, pinapalakas niya ang kalooban ng kanyang mga kapwa misyonero at mga naging kasama niya sa misyon tulad ni San Timoteo sa pamamagitan ng kanyang mga sulat sa kanila. Hinikayat ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa ang lahat, hindi lamang si San Timoteo, na huwag ikahiya ang pagpapatotoo tungkol sa Panginoong Hesus. Huwag ikahiya ang Panginoong Hesukristo. Patuloy tayong manalig sa Kanya at sumunod sa Kanyang kalooban, sa gitna ng mga pagsubok at pagdurusa sa buhay. Huwag tayong magpatalo sa mga pagsubok at pagdurusa sa buhay. Panatilihin at pag-alabin natin ang ating pananalig at pagmamahal sa ating Panginoon, sa hirap at ginhawa. Kahit inuusig at nagdurusa, gaano mang kahigpit ang buhay, manatili tayong tapat sa ating pananalig sa Panginoon. Ang Panginoong Hesus ay hindi nangako ng isang maginhawang buhay para sa mga nais maging tagasunod Niya dito sa lupang ibabaw. Nagbigay Siya ng babala na may mga pagkakataon sa buhay kung kailan susubukin ang ating pananalig sa Kanya. Susubukin ang katatagan ng pananalig natin sa ating Panginoon. May mga pagdurusa sa buhay na kailangan nating harapin bilang mga tagasunod ni Kristo. Susubukin kung gaano tayo katapat sa Panginoon. Subalit, kung tayo ay nananalig sa Panginoon nang buong katapatan, malalampasan at mapagtatagumpayan natin ang anumang pagsubok at pagdurusa sa buhay dito sa lupa. Sa Ebanghelyo, ipinahayag ni Hesus na ang pananalig sa Diyos ay hindi basta-basta magiging buo. Kinakailangan itong lumago, katulad ng paglago ng isang munting binhi, tulad ng butil ng mustasa. Kailangang magsimula sa kamuntian ang ating pananalig sa Panginoon upang lumago ito sa paglipas ng panahon. Ang pananalig sa Panginoon ay hindi magiging buo at kumpleto agad-agad. Ang ating pananalig sa Poong Maykapal ay dapat lumago sa paglipas ng panahon. Habang tayo ay naglalakbay dito sa lupang ibabaw, kinakailangan nating hayaang lumago ang ating pananalig sa Maykapal. Habang nabubuhay ang Mahal na Birheng Maria dito sa daigdig, nanalig siya sa Diyos nang buong katapatan. Ang kanyang tapat na pananalig sa Diyos ay naging daan para makasunod at makatalima siya sa kalooban ng Diyos. Hinayaan niyang lumago ang kanyang pananalig sa Diyos sa paglipas ng panahon. Subalit, tulad ng kanyang Anak na si Hesus, hindi naging ligtas si Inang Maria mula sa kalupitan ng buhay. Naranasan ni Inang Maria ang mga pagsubok at pagdurusa sa buhay. Naranasan rin ng Mahal na Inang si Maria ang mga pangyayaring sumubok sa kanyang katapatan at pananalig sa Diyos. Subalit, gaano mang kalupit ang buhay sa kanya, gaano mang kahapdi ang mga pagdurusa sa buhay, hindi bumitiw ang Mahal na Ina sa kanyang pananalig at katapatan sa Poong Maykapal. Sa halip na sumuko sa mga pagsubok at pagdurusa sa buhay, at sa halip na bumitiw sa kanyang pananalig at katapatan sa Mahal na Panginoon, lalong kumapit ang Mahal na Birhen sa Panginoon. Nanalig pa rin si Maria nang buong katapatan sa Diyos, lalung-lalo na sa mga oras ng pagsubok at pagdurusa. Nananalig si Maria na tutulungan siya ng Dios na pagtagumpayan ang mga pagsubok at pagdurusa, mga kalbaryo sa buhay. Nanalig si Maria na ang mga ito'y mga pagkakataon sa buhay upang lalo pang tumibay at lumago ang kanyang pananalig at katapatan sa Panginoong Diyos. Nagsimula sa kamuntian ang pananalig at katapatan ng Mahal na Birheng Maria sa Diyos, at hinayaan niyang lumago at tumibay ito sa tulong ng Diyos sa paglipas ng panahon. Sa tulong ng Awa ng Diyos, ang pananalig at katapatan ng Mahal na Inang si Maria ay lumago at tumibay. Hinayaan ni Inang Maria na tulungan siya ng Diyos upang lumago at tumibay ang kanyang pananalig at katapatan sa kanya. Kahit may mga pagkakataong hindi niya lubos na maintindihan ang kalooban ng Diyos, tinanggap at sinunod ng Birheng Maria ang kalooban ng Diyos. Hinayaan niyang manaig ang kalooban ng Diyos sa kanyang buhay. Hinayaan din ni Inang Maria na tulungan siya ng Diyos upang lalo pang lumago at tumibay ang kanyang pananalig at katapatan sa Kanya. Kung tayo ay tunay na namimintuho at nagmamahal kay Inang Maria, tatalima at susunod rin tayo sa kalooban ng Diyos, tulad niya. Patuloy rin tayong mananalig sa Diyos nang buong katapatan, sa kahirapan man o sa kaginhawaan. Patuloy rin nating hahayaang lumago at tumibay ang ating pananalig sa Panginoon, katulad ng isang munting binhi, isang butil ng mustasa. Higit sa lahat, paglilingkuran at sasambahin natin ang Diyos na Siyang ating Tagapagligtas at puspos ng Awa at Habag para sa lahat. Ang iisang Diyos na binubuo ng Tatlong Persona ng Ama, Anak, at Espiritu Santo. Kung tunay tayong may debosyon sa Mahal na Inang si Maria, tutularan natin ang halimbawa na kanyang ipinakita.
1 Oktubre 2016 Sabado ng Ika-26 na Linggo sa Karaniwang Panahon (II) Paggunita kay Santa Teresita ng Sanggol na Hesus, dalaga Unang Sabadong Debosyon sa Mahal na Birheng Maria Job 42, 1-3. 5-6. 12-16 (hebr. 1-3. 5-6. 12-17)/Salmo 118/Lucas 10, 17-24
Inilalarawan sa Unang Pagbasa ang katapusan ng pagdurusa ni Job. Si Job ay nagdusa, kahit nanatili siyang tapat sa Dios buong buhay niya. Paulit-ulit siyang nagtanong sa Diyos kung bakit nagkaganyan ang kanyang buhay. Biglang naglaho ang lahat para kay Job. Nawala ang lahat sa kanya. Nawala ang lahat ng kanyang mga kayamanan. Nawala ang kanyang mga ari-arian. Namatay ang kanyang mga anak. Hindi na naging masagana ang kanyang buhay. Bagkus, napuno ng kapaitan at pagdurusa ang kanyang buhay. Paulit-ulit siyang nagtanong sa Diyos kung bakit nagkaganyan ang lahat. Subalit, kahit hindi nakuha ni Job ang sagot sa kanyang mga katanungan, naging sapat para sa kanya ang mapagmasdan ang Mukha ng Diyos, ang Mukhang puspos ng Awa at Habag para sa sangkatauhan. Pagkatapos ng pananatiling tapat sa kabila ng pagdurusa, biniyayaan ng Poong Maykapal si Job. Pinagpala at biniyayaan ng Poong Diyos si Job para sa kanyang katapatan. Ginantimpalaan siya para sa kanyang pananalig at katapatan sa Diyos na puspos ng Awa at Habag para sa sangkatauhan. Siksik, liglig, at umaapaw ang mga pagpapala at biyayang tinanggap ni Job mula sa Poong Diyos pagkatapos ng mga sandali sa kanyang buhay na napuno ng kapaitan at pagdurusa. Sa Ebanghelyo, pinaalalahanan ni Hesus ang Kanyang mga alagad na dapat silang magalak dahil nakatala sa langit ang kanilang pangalan. Ito'y matapos ibalita ng mga alagad sa Panginoong Hesus na marami silang pinalayas na demonyo mula sa mga tao. Nagkaroon sila ng kapangyarihang magpalayas ng mga masasamang espiritu, mga demonyo, dahil sa kapangyarihan ng Ngalan ni Hesus. Subalit, para kay Hesus, ang dapat ikagalak ng mga alagad ay ang pagkatala ng kanilang mga pangalan sa langit. Nakatala ang kanilang mga pangalan sa langit dahil nanatili silang kapanig ng Diyos, sa kabila ng mga tukso at pagsubok sa buhay. Nakaranas rin ng mga matitinding pagsubok at pagdurusa sa buhay ang Mahal na Birheng Maria at si Santa Teresita ng Sanggol na si Hesus. Hindi nila naintindihan kung bakit nakakaranas sila ng pagdurusa at pagsubok sa buhay, kahit tumatalima sila sa kalooban ng Diyos. Subalit, nananatili pa rin silang tapat sa panig ng Diyos. Sa hirap man o sa ginhawa, nanatili pa rin silang tapat ng Diyos. Nananatili silang kapanig ng Diyos. Gaano mang katindi ang mga pagdurusa at pagsubok sa buhay, mas lalo silang kumapit sa Poong Maykapal. Ang Mahal na Birheng Maria ay nakaranas ng pagdurusa sa kanyang puso. Ang kanyang puso ay nagdusa ng pitong ulit nang dahil sa Panginoong Hesus. Pitong ulit niyang naranasan ang pagtarak ng balaraw sa kanyang kalinis-linisang puso. Mula sa hula ni Simeon sa templo patungkol sa Panginoong Hesukristo hanggang sa sandali ng pagkamatay ng Panginoong Hesukristo, naranasan ng Mahal na Inang si Maria ang pagdurusa at kapaitan mula sa kanyang puso. Subalit, kahit pitong ulit tinarakan ang kanyang puso, kahit hindi niya naintindihang mabuti kung bakit nagkaganyan ang lahat, kahit pitong ulit siyang nasaktan, hindi pa rin siya nawalan ng pananalig sa Diyos. Nananalig pa rin siya na magtatapos rin ang pagdurusa, mapapawi ang kanyang hapis at dalamhati, sa Muling Pagkabuhay ni Kristo Hesus. Hindi nawalan ng pananalig si Inang Maria sa Diyos, gaano mang katindi ang mga pagdurusang naramdaman niya sa kanyang puso. Si Santa Teresita ng Sanggol na si Hesus ay nakaranas din ng pagdurusa sa buhay. Sinikap niyang maging banal, lalung-lalo na noong pumasok siya sa kumbento ng mga madreng Carmelitana. Nang makapasok na si Santa Teresita sa kumbento bilang nobisyada, nagkasakit siya nang malubha. Katunayan, umuubo pa nga siya ng dugo. Subalit, tinanggap pa rin niya ang kalooban ng Diyos. Tumalima pa rin siya sa kalooban ng Diyos. Hindi siya nawalan ng pananalig sa Diyos. Sa sandali ng pagdurusa, mas lalong humigpit ang pagkapit ni Santa Teresita sa Diyos. Ang bawat sandali ng kanyang pagdurusa hanggang sa kanyang kamatayan ay inalay ng "Munting Bulaklak" na si Santa Teresita sa Panginoong Diyos. Sa panahon ng kagipitan, kapaitan, at pagdurusa, kumapit tayo sa Diyos. Huwag nating isipin na wala na tayong makakapitan, Nandiyan ang Panginoon. Iniuunat Niya ang Kanyang mapagpalang Kamay sa atin upang makakapit tayo sa Kanya. Kumapit tayo sa Diyos na may buong pananalig sa Kanya. Huwag tayong bumitiw sa Kanya. Kumapit tayo sa Kanya, tulad ng Mahal na Inang si Maria at ni Santa Teresita ng Sanggol na si Hesus. Mapagtatagumpayan rin natin ang mga pagsubok at mga sandali ng pagdurusa sa buhay sa tulong ng Panginoon. AWIT SA PAGNINILAY: "Awit sa Ina ng Santo Rosaryo"
28 Setyembre 2016 Paggunita kay San Lorenzo Ruiz at mga Kasama, mga martir Sirak 2, 1-18/Salmo 115/1 Pedro 2, 1-25*/Mateo 5, 1-12 (*Maaring laktawan ang Ikalawang Pagbasa)
"Isa akong Katolikong Pilipino, at buong puso kong tinatanggap ang kamatayan para sa Panginoon. Kung mayroon man akong sanlibong buhay, iaalay ko ang lahat ng iyon para sa Kanya." - San Lorenzo Ruiz Ginugunita natin ang kabayanihan at kabanalan ng Unang Santong Pilipino na si San Lorenzo Ruiz. Siya'y namatay bilang martir sa bansang Hapon. Pinaslang siya kasama ng iba pang mga misyonero ng mga autoridad noong kapanahunang yaon dahil hindi niya isinuko ang kanyang pananampalataya sa Diyos. Ang pagtanggap at pagharap ni San Lorenzo Ruiz sa kamatayan ang nagpatunay na siya'y tunay na nananalig at sumasampalataya sa Diyos. Sabi nga ni Apostol Santiago sa kanyang sulat, "Patay ang pananampalatayang walang gawa." (2, 17) Napatunayan ni San Lorenzo Ruiz ang kanyang pananampalataya sa Dios noong hinarap at tinanggap niya ang kamatayan bilang martir ng Panginoon. Ang mga Pagbasa ngayon ay angkop na angkop sa pagdiriwang natin ngayon. Sa Unang Pagbasa, ipinahayag ni Sirak na ang mga nais maglingkod sa Maykapal ay dapat humanda para sa mga pagsubok sa buhay. Ipinahayag naman ng Unang Santo Papa ng Simbahan na si Apostol San Pedro sa kanyang sulat sa Ikalawang Pagbasa na dapat nating talikuran ang mga masasamang hilig ng mundo, kahit gaano mang kahirap ito. Sa Ebanghelyo, itinuro ni Hesus ang mga Mapapalad bilang bahagi ng Kanyang pangangaral o sermon sa bundok. Sa Unang Pagbasa, ipinahayag ni Sirak na dapat maghanda ang mga nais maging lingkod ng Poong Diyos para sa mga matitinding pagsubok. Kinakailangan nilang maging tapat at matatag sa mga oras ng kagipitan. Kinakailangan nilang manalig sa Poong Mahal sa mga oras ng pagtitiis at pagdurusa. Kung nais nating maging mga lingkod ng Poong Maykapal, kinakailangan nating ibigay ang ating buong katapatan sa Kanya, sa hirap man o sa ginhawa. Sa Ikalawang Pagbasa, hinikayat naman ni Apostol San Pedro ang lahat ng mga nais maglingkod kay Kristo na talikuran ang mga masasamang hilig ng mundo. Naku, napakahirap gawin iyon. May kasamang pagdurusa iyan. Paano nating matatalikuran ang mga masamang pita ng laman, lalung-lalo na't tayong lahat ay mga mahihinang makasalanan? Alalahanin natin, si San Pedro Apostol, tulad ni San Lorenzo Ruiz, ay nagkasala rin noong siya'y nabubuhay pa dito sa daigdig. Kahit tinawag at hinirang ni Kristo si Apostol San Pedro, kahit kabilang siya sa labindalawang alagad, kahit hinirang siya bilang pinuno ng mga apostol, may mga kahinaan din siya. Hindi siya naging ligtas mula sa mga tukso. Subalit, paano niya nilabanan ang masamang hilig ng laman? Umasa at nanalangin siya sa Panginoon. Nanalig siya sa Panginoon. Kahit may mga pagkakataong napakaliit ang kanyang pananalig, ginamit pa rin niya ito upang labanan ang mga ito. Nanalig siya na hindi siya pababayaan ng Panginoon. Manalig tayo sa Panginoon. Kahit napakaliit ang ating pananalig sa Panginoon, gamitin natin ang ating pananalig sa Panginoon upang labanan ang mga tukso sa buhay. Manalig tayo na hindi tayo pababayaan ng Panginoon sa ating pakikibaka laban sa mga tukso at pagsubok sa buhay. Sa Ebanghelyo, mapapakinggan natin ang simula ng pangangaral ng Panginoong Hesus sa bundok. Sa simula ng pagtuturo ni Hesus sa bundok, itinuro Niya ang mga Beatitudo (Mapapalad). Inilarawan ni Hesus sa mga Beatitudo kung sino ang mga tunay na mapapalad. Kabilang sa mga mapapalad ang mga inuusig dahil sa kanilang pagsunod sa kalooban ng Diyos. Kahit nasa gitna ng pag-uusig, susunod pa rin sa kalooban ng Diyos. Titiisin ang bawat pagdurusang kalakip ng pananalig at pagsunod sa kagustuhan ng Diyos. Iyan ang tunay na mapalad. Iyan ang tunay na tagasunod ni Kristo. Tapat na nananalig at tumutupad sa kalooban ng Diyos, sa gitna ng pag-uusig at pagdurusa. Kaya natin ginugunita ang pagka-martir ni San Lorenzo Ruiz de Manila sa araw na ito. Si San Lorenzo Ruiz ay nananalig sa Diyos nang may buong katapatan, kahit nasa gitna ng pag-uusig. Kahit alam niyang papatayin siya ng mga nasa autoridad dahil sa kanyang pananampalataya sa Diyos, hindi siya bumitiw mula sa kanyang pananampalataya. Hindi niya isinuko ang kanyang pananampalataya. Hindi niya ipinagpalit ang kanyang pananampalataya sa Diyos sa kanyang buhay. Bagkus, pinili niyang mamatay bilang isang martir ng Panginoon sa isang bayang dayuhan alang-alang sa kanyang pananampalataya sa Kanya. Napatunayan ni San Lorenzo Ruiz ang kanyang pananampalataya sa Diyos noong pinili niyang mamatay bilang martir alang-alang sa Kanya kaysa itakwil Siya at mabuhay. Napatunayan ni San Lorenzo Ruiz na matibay at matatag ang kanyang pananampalataya sa Diyos, sa gitna ng pagdurusa at pag-uusig. Kahit nagdurusa at inuusig sa kamay ng mga opisyal noon, pinili niyang manatiling tapat sa Dios, kahit ang katumbas nito ang kanyang buhay dito sa mundo. 'Pagkat para kina San Lorenzo Ruiz at ang kanyang mga kasama, walang saysay ang mabuhay sa mundo kung ang Diyos na Poong Mahal ay itatakwil. Mas pinili ni San Lorenzo Ruiz na manalig nang buong katapatan sa Diyos hanggang kamatayan sa halip na itakwil Siya at mamuhay nang walang kabuluhan. AWIT SA PAGNINILAY: "Sanlibong Buhay" (Bukas Palad Music Ministry)
25 Setyembre 2016 Ika-26 na Linggo sa Karaniwang Panahon (K) Amos 6, 1a. 4-7/Salmo 145/1 Timoteo 6, 11-16/Lucas 16, 19-31
Nakakapangilabot pakinggan ang Unang Pagbasa at Ebanghelyo ngayon, lalung-lalo na't napapaloob tayo sa Banal na Taon ng Awa. Sa katunayan, ang tema para sa Hubileyo ng Awa ay "Maging maawain tulad ng Ama." Subalit, kung susuriin natin nang mabuti ang Unang Pagbasa at Ebanghelyo ngayon, parang napakalupit at napakahigpit ng Diyos. Nagagalit Siya kapag nakikita Niyang nagpapakasarap sa buhay ang tao. Ayaw Niyang nagpapakasaya at nagpapaginhawa tayo sa buhay. Puno ng kontrobersya ang mga Pagbasang ito. Sa Unang Pagbasa, ipinahayag ng Poon sa pamamagitan ng propetang si Amos na ipapatigil Niya ang pagpapakasaya at pagpapakasarap ng mga tao. Magwawakas ang pagpapakasarap at kaligayahan ng mga tao. Hindi na sila mamumuhay nang may kayamanan. Sa Ebanghelyo, ang mayamang lalaki sa talinghaga ni Hesus, na kilala sa tradisyon sa pangalang Dives, ay pinarusahan sa impyerno. Galit ba ang Diyos sa kayamanan? Hindi ba Siya ang pinagmulan ng mga kayamanan? Ang bawat kayamanan ay biyaya ng Diyos. Ang mga kayamanan dito sa daigdig ay pagpapala ng Diyos. Ang mga kayamanan ay nagmula sa Dios. Biyaya iyan mula sa Diyos. Hindi masama ang mga kayamanan. Subalit, ang mga kayamanan ay mga biyaya mula sa Diyos. Ipinagkakaloob ng Dios sa atin ang mga biyayang ito dahil sa Kanyang dakilang Awa at Habag para sa atin. Labag sa kalooban ng Diyos ang magdusa sa buhay. Hindi kalooban ng Diyos ang magdusa tayo habambuhay. Nais ng Panginoon na makapamuhay tayo nang may kagalakan at kasagaan. Kaya nga Siya naparito sa pamamagitan ni Kristo Hesus, ang Pangalawang Persona ng Banal na Santatlo. Si Kristo na mismo ang nagwika, "Naparito Ako upang ang mga tupa'y magkaroon ng buhay - isang buhay na ganap at kasiya-siya." (Juan 10, 10) Ang Pangalawang Persona ng Banal na Santatlo na si Hesukristong Poon natin ay naparito sa daigdig upang magkaroon ng isang buhay na ganap at kasiya-siya ang bawat isa sa atin na kabilang sa Kanyang kawan. Subalit, ano ang kinasusuklaman ng Dios? Ang pagiging gahaman. Kapag naging gahaman ang isang tao, nakakalimutan niya ang Diyos at kapwa. Nakakaligtaan na niyang tulungan, o kahit pansinin man lang ang kanyang kapwa. Nakakaligtaan na niyang makipagkapwa. Nakakaligtaan na niyang manalangin sa Diyos. Hindi niya binibigyan ng panahon ang Dios at ang kapwa. At higit sa lahat, kapag ang isang tao ay naging gahaman, ginagawa na niyang diyos ang kanyang mga kayamanan at ari-arian. Naging mga diyos-diyosan niya ang kanyang mga kayamanan at ari-arian. Nakalimutan na niya ang tunay na Diyos na Siyang pinagmumulan ng mga pagpapala at biyayang kanyang tinanggap. Pinagpalit na niya ang Dios. Nakalimutan ng mga tao sa Unang Pagbasa at ng mayamang lalaki sa Ebanghelyo na may hangganan ang lahat ng buhay dito sa daigdig. Nakalimutan nilang may kabilang buhay. Nakalimutan nila ang Diyos na Siyang nagkaloob sa kanila ng mga pagpapala at biyayang tinanggap nila. Ang mayamang lalaki sa talinghaga ni Hesus ay nakaalala lamang sa Diyos kung kailan nagdurusa na siya sa impyerno. Tumawag siya kay Abraham at buong pagsusumamong hiniling na tulungan siya ni Lazaro sapagkat nagdurusa na siya. Subalit, hindi na maaaring mangyari iyon sapagkat kapiling na ni Lazaro si Abraham sa kaharian ng Diyos sa langit, at ang mayamang lalaki ay nagdurusa sa impiyerno. Inabuso nila ang kayamanang kaloob ng Diyos. Ginawa nilang sentro ng kanilang buhay ang kanilang mga kayamanan. Ipinagpalit nila sa Diyos ang kanilang mga kayamanan. Hindi na sila umaasa at nagdadasal sa Diyos. Ang kanilang buhay ay isinentro nila sa kanilang mga kayamanan dito sa daigdig, at hindi sa Diyos. Sa ganitong paraan nila nilabag ang Unang Utos sa Sampung Utos ng Diyos: "Ako ang Panginoon Mong Diyos; huwag kang magkaroon ng ibang diyos maliban sa Akin." (Exodo 20, 2-5) Pinarusahan sila dahil ipinagdamot nila ang Awa ng Diyos. Hindi nila ibinahagi ang mga pagpapala at biyayang tinanggap nila mula sa Diyos. Sa talinghaga ni Hesus sa Ebanghelyo, pinagkaitan ng tulong si Lazaro. Walang ginawang mabuti ang mayamang lalaki para kay Lazaro na noo'y nagdurusa dahil sa karukhaan. Ang mayamang lalaki ay hindi nagbigay ng kahit konting tulong kay Lazaro. Hindi niya pinansin si Lazaro. Hindi siya nagpakita ng awa o malasakit kay Lazaro. Dahil diyan, pinarusahan siya noong siya ay pumanaw sa daigdig. Ano naman ang kalugud-lugod sa paningin ng Diyos? Ayon kay Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa, ang pagsisikap na mamuhay na may katuwiran, kabanalan, pananalig, pag-ibig, pagtitiis at kaamuan ay kalugud-lugod sa Diyos (1 Timoteo 6, 11). Bagamat isinulat niya ito para kay San Timoteo para sa kanyang ministeryo, maaari nating sundin at tupdin ang kanyang sinabi upang maging kalugud-lugod sa Diyos. Alam naman nating lahat na tayo'y mga makasalanan. Subalit, kung tutupdin natin ang mga inutos ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa, hindi lamang para kay San Timoteo kundi para sa ating lahat, tayo'y magiging kalugud-lugod sa paningin ng Diyos. Kalulugdan tayo ng Diyos. Paano nating tutupdin ang mga tagubilin ni Apostol San Pablo sa bawat lingkod ng Diyos sa Ikalawang Pagbasa upang kalugdan tayo ng Diyos?: 1.) Laging alalahanin ang Diyos. Huwag nating kalimutan ang Diyos. Hindi dapat kalimutan ang Diyos. Ang Diyos ay hindi dapat limutin. Dapat lagi nating alalahanin Siya. Alalahanin din natin ang mga kahanga-hangang bagay na ginawa Niya para sa atin. Ang Diyos ay hindi dapat kalimutan, sapagkat kung hindi dahil sa Kanya, hindi tayo mabubuhay ngayon. Magdasal tayo sa Kanya. Umasa tayo sa Kanya. Manalangin tayo sa Diyos. Magpasalamat tayo sa Kanya. Sumamo tayo sa Kanya. Tumawag sa Kanya. Manalig sa Kanya. Huwag limutin ang Diyos. Lagi nating alalahanin ang Diyos. Isentro natin ang ating buhay sa Kanya. 2.) Alalahaning may hangganan ang lahat ng bagay dito sa lupa. Ang lahat ng mga bagay dito sa lupa ay pansamantala lamang. Maglalaho balang araw ang lahat ng bagay dito sa daigdig. Magmamaliw ang lahat ng bagay na nakikita natin dito sa daigdig balang araw. Ang ating buhay dito sa lupa ay pansamantala rin. May hangganan ang lahat ng bagay dito sa lupa. Maglalaho at magmamaliw ang lahat ng ito pagdating ng takdang panahon. 3.) Makipagkapwa, lalung-lalo na sa mga kapus-palad. Malapit sa Puso ng Poong Diyos ang mga kapus-palad. Kinalulugdan ng Maykapal ang bawat taong nakikipagkapwa, lalo na sa mga mahihirap. Sinabi na mismo ni Hesus sa isa sa mga talinghaga tungkol sa Araw ng Paghuhukom kung saan Siya ang magiging Hukom, "Anuman ang gawin ninyo sa isa sa pinakahamak sa mga kapatid Kong ito, ginagawa rin ninyo ito sa Akin." (Mateo 25, 40) Kapag tayo ay nakipagkapwa sa ating kapwa, ginagawa natin iyan kay Hesus. Kapag tayo ay nagkawanggawa sa mga kapatid nating maralita, ginagawa natin iyan kay Hesus. At gagantimpalaan tayo ni Hesus sa kabilang buhay para sa ating mga ginawa. Makakapiling natin Siya sa Kanyang kaharian sa langit. Huwag nating kalimutan ang Diyos. Alalahanin natin ang Diyos. Isentro natin ang ating buhay sa Kanya. Siya ang dahilan kung bakit tayo nabubuhay ngayon. Siya rin ang pinagmumulan ng mga pagpapala at biyayang ating tinanggap. Huwag nating kalimutan ang Kanyang mga Gawa ng Awa para sa atin. Sundin rin natin ang Kanyang kalooban. Maging masunurin din nawa tayo sa Kanyang kalooban. Makipagkapwa tayo sa ating kapwa, lalung-lalo na sa mga kapatid nating maralita, pisikal man o espiritwal ang kanyang karukhaan. Nais ng Diyos na makipagkapwa tayo sa isa't isa, sapagkat pantay-pantay lang tayo sa Kanyang paningin. Isabuhay nawa natin ang tema ng Hubileyo ng Awa: Maging maawain tulad ng Ama (Lucas 6, 36). Kung paanong naging maawain at mahabagin ang Diyos sa atin, gayon din naman, dapat maging maawain at mahabagin din tayo sa kapwa, lalung-lalo na sa mga kapatid nating nangangailangan. Ibahagi natin ang Awa at Habag ng Diyos sa ating kapwa. At kapag tayo ay naging maawain at mahabagin sa kapwa, gagantimpalaan tayo ng Poong Maykapal kapag tayo ay sumakabilang-buhay. Makakapiling natin ang Diyos sa Kanyang kaharian sa langit. Sapagkat kinalulugdan Niya ang bawat taong nagbabahagi ng Kanyang Awa at Habag sa kapwa, lalung-lalo na sa mga dukha.
18 Setyembre 2016 Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon (K) Amos 8, 4-7/Salmo 112/1 Timoteo 2, 1-8/Lucas 16, 1-13 (o kaya: 16, 10-13)
Ang mga Pagbasa ngayon ay tungkol sa katapatan sa Diyos. Nararapat lamang na maging tapat tayo sa Kanya. Sa Kanya nagmumula ang ating buhay at ang lahat ng bagay na nakikita at hindi nakikita. Dapat lang nating ibigay ang ating buong katapatan sa Diyos, na Siyang pinagmulan ng lahat. Isinalarawan sa Unang Pagbasa ang mga bagay at gawaing di-kalugud-lugod sa paningin ng Diyos. Hindi Niya kinalulugdan ang mga umaapi sa mga dukha na walang kalaban-laban. Gagawin nila ang lahat para lang makamit ang lahat ng kayamanan at kapangyarihan sa mundo. Ginawa nilang diyos ang kapangyarihan at kayamanan. Ayaw na nilang bigyan ng panahon ang Panginoong Diyos. Ayaw nilang sumamba at magpasalamat sa Diyos. Nakakalimutan nilang nagmula sa Diyos ang lahat ng kayamanan at kapangyarihan dito sa daigdig. Sa gayong paraan, nilabag nila ang Unang Utos sa Sampung Utos ng Diyos. "Ako ang Panginoon Mong Diyos, huwag kayong magkaroon ng ibang diyos maliban sa Akin." Ginawa nilang diyos-diyosan ang kayamanan at kapangyarihan. Pinagpalit nila ang tunay na Diyos - ang Panginoon. Ang gawaing ito ay kinasusuklaman ng Panginoong Diyos. Isa itong napakalaking kasalanan sa mga mata ng Panginoon. Para bang sinasabi nila, "Diyos, hindi Kita kailangan!" Hindi na umaasa sa Diyos, na Siyang pinagmulan ng lahat ng bagay. Kung isinalarawan ng Unang Pagbasa ang kasuklam-suklam sa paningin ng Diyos, isinalarawan naman ni Apostol San Pablo sa Ikalawang Pagbasa mula sa kanyang unang sulat kay Timoteo ang kalugud-lugod sa paningin ng Diyos. Ang pag-abot ng mga panalangin at pasasalamat sa Dios. Kinalulugdan ng Diyos ang sinumang nananalangin at nagpapasalamat sa Kanya. Sa pamamagitan ng pananalangin at pagpapasalamat sa Diyos, Siya'y binibigyan ng papuri at parangal. Sinasamba ang Diyos sa pamamagitan ng pananalangin at pagpapasalamat sa Kanya. At higit sa lahat, ipinagmamalaki natin ang Panginoong Diyos bilang Diyos sa pamamagitan ng pag-abot ng ating mga panalangin at pasasalamat sa Kanya. Sa Ebanghelyo, isinalarawan ng Panginoong Hesukristo sa pamamagitan ng isang talinghaga ang dahilan kung bakit hindi tayo maaaring maglingkod nang sabay sa dalawang panginoon. Hindi natin maaaring paglingkuran nang sabay ang Diyos at ang kayamanan. Kailangan nating pumili. Kailangan nating magpasiya kung sino ang ating paglilingkuran - ang Diyos o ang kayamanan. Isa lang ang dapat nating piliin. Hindi tayo maaaring maglingkod nang sabay sa dalawang ito. Iyan ang pagkakamali ng katiwala sa talinghaga ni Hesus. Hindi siya naging tapat sa isa. Hindi siya pumili ng isa. Sinubukan niyang paglingkuran ang kanyang amo at ang kanyang kayamanan nang sabay. Hindi nagpasiya ang katiwala kung saan o kung kanino siya maglilingkod nang buong katapatan. Binalak ng katiwalang ito na maglingkod nang sabay sa kanyang amo at sa kanyang kayamanan. Nakakalungkot, nangyayari rin ito sa totoong buhay. May mga bagay na ginagawa nating mga diyos-diyosan. May mga bagay tayong sinasamba, bukod pa sa Dios. Kayamanan, posisyon, kapangyarihan, karangalan, bisyo, at maraming iba pang kalokohan. Ang mga bagay na ito ay ginagawa nating sentro ng ating buhay. Akala mo naman hindi ka mabubuhay kung wala ang mga ito. Parang nakasalalay na sa mga bagay na ito ang ating buhay. Nakakalimutan natin ang Diyos sa ganitong paraan. At dahil nakalimutan natin ang Dios, sa iba na nakasentro ang buhay. Ang Diyos ang pinagmumulan ng lahat ng bagay. Nagmula sa Kanya ang lahat ng yaman sa mundo. Ang ating buhay ay nagmula sa Kanya. Hiniram lang natin ang ating buhay at mga kayamanan mula sa Kanya. Kung hindi dahil sa Diyos, hindi tayo mabubuhay ngayon. Kaya nating mamuhay na hindi nagtataglay ng anumang kayamanan dito sa mundo. Subalit, hindi tayo mabubuhay kung wala ang Diyos. Mga alabok lamang tayo kung wala ang Diyos. Kung pagpipilian tayo, kanino tayo maglilingkod? Kanino tayo magiging tapat? Mamili tayo ng isa - ang Diyos o ang kayamanan? Nawa'y piliin natin ang Diyos. Lagi nawa tayong maging tapat sa Diyos. Sapagkat Siya'y maawain, at sa Kanya nagmumula ang lahat ng bagay, lalung-lalo na ang ating buhay.
